środek przeciwpłytkowy
Środek przeciwpłytkowy (antyagregacyjny) to substancja lecznicza hamująca agregację płytek krwi, czyli ich zdolność do zlepiania się i tworzenia skrzepów. Leki te są kluczowym elementem w prewencji i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych, w tym zawałów serca, udarów mózgu czy zakrzepicy żył głębokich.
Do najczęściej stosowanych środków przeciwpłytkowych należą kwas acetylosalicylowy (aspiryna), pochodne tienopirydyny (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), inhibitory fosfodiesterazy (dipirydamol) oraz antagoniści receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptyfibatyd, tirofiban). Mechanizmy ich działania różnią się, co często wykorzystuje się w terapii skojarzonej dla uzyskania silniejszego efektu przeciwzakrzepowego.
Wskazania do stosowania środków przeciwpłytkowych obejmują ostry zespół wieńcowy, profilaktykę wtórną po przebytym zawale serca lub udarze niedokrwiennym mózgu, stan po implantacji stentu naczyniowego oraz pierwotną profilaktykę sercowo-naczyniową u pacjentów z wysokim ryzykiem. Leczenie tymi preparatami wiąże się z ryzykiem powikłań krwotocznych, dlatego wymaga indywidualnego dostosowania schematu terapeutycznego i regularnej kontroli lekarskiej.