potrójna terapia przeciwpłytkowa
Potrójna terapia przeciwpłytkowa to schemat farmakoterapeutyczny obejmujący jednoczesne stosowanie trzech leków hamujących aktywność płytek krwi. Najczęściej stosowana jest u pacjentów z chorobą wieńcową, po przebytym ostrym zespole wieńcowym lub po zabiegu przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI), którzy jednocześnie wymagają doustnego leczenia przeciwkrzepliwego.
Typowy schemat potrójnej terapii przeciwpłytkowej obejmuje kwas acetylosalicylowy, inhibitor receptora P2Y12 (klopidogrel, tikagrelor lub prasugrel) oraz doustny antykoagulant (najczęściej antagonista witaminy K lub bezpośredni doustny antykoagulant). Zastosowanie takiego połączenia istotnie zwiększa skuteczność zapobiegania incydentom zakrzepowym, jednak równocześnie znacząco podnosi ryzyko wystąpienia powikłań krwotocznych.
Aktualne wytyczne kardiologiczne zalecają, aby czas stosowania potrójnej terapii przeciwpłytkowej był możliwie najkrótszy i dostosowany indywidualnie do profilu ryzyka zakrzepowo-krwotocznego pacjenta. W większości przypadków rekomenduje się jej stosowanie przez 1-6 miesięcy, po czym zaleca się przejście na podwójną terapię (najczęściej doustny antykoagulant z pojedynczym lekiem przeciwpłytkowym). Podczas stosowania potrójnej terapii przeciwpłytkowej konieczne jest regularne monitorowanie pacjenta pod kątem wystąpienia powikłań krwotocznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plavocorin
Terapia klopidogrelem wymaga ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi oraz natychmiastowej diagnostyki w przypadku objawów krwawienia, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwotoku, np. po urazach czy zabiegach chirurgicznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania klopidogrelu z kwasem acetylosalicylowym, heparyną, inhibitorami glikoprotein IIb/IIIa, NLPZ, SSRI, silnymi induktorami CYP2C19 oraz pentoksyfiliną ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Potrójna terapia przeciwpłytkowa (klopidogrel + ASA + dipirydamol) nie jest zalecana w profilaktyce wtórnej udaru niedokrwiennego nie związanego z zatorowością sercowopochodną. Przerwanie klopidogrelu na 7 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym jest konieczne, a pacjent powinien być poinformowany o wydłużonym czasie krwawienia i konieczności zgłaszania nietypowych krwawień. U pacjentów ≥75 lat z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia ST nie zaleca się dawki nasycającej 600 mg klopidogrelu ze względu na ryzyko krwawienia, a u pacjentów ze STEMI decyzję o dawce należy indywidualizować.
czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja nerek, działanie przeciwpłytkowe, endarterektomia tętnic szyjnych, genotyp CYP2C19, hemofilia nabyta, induktor izoenzymu CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor glikoproteiny IIb/IIIa, izoenzym CYP2C19, klopidogrel, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie trombolityczne, małopłytkowość, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, podwójne leczenie przeciwpłytkowe, potrójna terapia przeciwpłytkowa, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tienopirydyna, trombektomia wewnątrznaczyniowa, trombocytopenia, udar mózgu, udar niedokrwienny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zatorowość sercowopochodna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST