zaparcia poopioidowe

Zaparcia poopioidowe stanowią jeden z najczęstszych i najbardziej uciążliwych skutków ubocznych stosowania opioidów, dotykający 40-90% pacjentów przyjmujących te leki. W przeciwieństwie do innych działań niepożądanych opioidów, zaparcia nie podlegają rozwojowi tolerancji, co oznacza, że problem ten utrzymuje się przez cały okres terapii.

Mechanizm powstawania zaparć poopioidowych związany jest z aktywacją receptorów opioidowych μ w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania jelitowego, zwiększenia wchłaniania wody ze stolca, osłabienia perystaltyki oraz zwiększenia napięcia zwieraczy. Konsekwencją jest spowolnienie pasażu jelitowego i tworzenie się twardych, suchych stolców.

W leczeniu zaparć poopioidowych stosuje się postępowanie wielokierunkowe, obejmujące modyfikację stylu życia (odpowiednie nawodnienie, dieta bogata w błonnik, aktywność fizyczna), stosowanie tradycyjnych środków przeczyszczających oraz antagonistów obwodowych receptorów opioidowych. Do leków z tej ostatniej grupy należą metylonaltrekson, naloksegol, naldemedyna i alwimopan, które działają obwodowo bez upośledzania centralnego działania przeciwbólowego opioidów.

Profilaktyka zaparć poopioidowych powinna być wdrażana od początku terapii opioidami, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, unieruchomione, z chorobami przewlekłymi). Wczesne rozpoznanie i leczenie zaparć poopioidowych ma kluczowe znaczenie dla poprawy jakości życia pacjentów i zwiększenia skuteczności terapii przeciwbólowej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl