jon mleczanowy
Jon mleczanowy (anion mleczanowy, laktonian) to organiczny anion powstający w wyniku dysocjacji kwasu mlekowego (kwasu 2-hydroksypropionowego) w środowisku wodnym. W fizjologii odgrywa istotną rolę jako produkt metabolizmu beztlenowego glukozy, który powstaje w mięśniach podczas intensywnego wysiłku fizycznego lub w warunkach niedotlenienia tkanek.
W normalnych warunkach fizjologicznych stężenie jonów mleczanowych we krwi utrzymuje się na poziomie 0,5-2,2 mmol/l. Wzrost stężenia powyżej tych wartości może świadczyć o kwasicy mleczanowej, która jest stanem klinicznym charakteryzującym się nadmiernym gromadzeniem mleczanów i obniżeniem pH krwi. Kwasica mleczanowa może występować w przebiegu wstrząsu, niedotlenienia, ciężkich infekcji, chorób wątroby, cukrzycy, a także jako działanie niepożądane niektórych leków.
Oznaczanie poziomu jonów mleczanowych jest istotnym badaniem diagnostycznym w medycynie ratunkowej, intensywnej terapii oraz w monitorowaniu pacjentów w stanie krytycznym. Podwyższone stężenie mleczanów jest niezależnym czynnikiem prognostycznym zwiększonej śmiertelności u pacjentów w stanie krytycznym, a dynamika zmian stężenia jonów mleczanowych może być wykorzystywana do oceny skuteczności leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sodu (S)-mleczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sodu (S)-mleczan jest stosowany jako składnik buforujący w roztworach do dializy otrzewnowej balance oraz w płynach infuzyjnych, takich jak Geloplasma. W produktach balance stężenie sodu (S)-mleczanu wynosi 3,925 g/l (7,85 g/l roztworu gotowego do użycia), natomiast w Geloplasma odpowiada 30 mmol/l jonów mleczanowych (0,336 g/100 ml roztworu). Roztwory balance są dwukomorowe, co umożliwia uzyskanie roztworu o pH około 7,0 po zmieszaniu, co poprawia biokompatybilność. Sodu (S)-mleczan, będący fizjologicznym składnikiem osocza, pełni istotną rolę w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej i jonowej w organizmie podczas terapii dializacyjnej i infuzyjnej.
- Leksykon substancji czynnych
Sodu mleczan – Dawkowanie i sposób podawania
Mleczan sodu jest kluczowym składnikiem roztworów do dializy otrzewnowej, pełniącym funkcję buforu poprzez metabolizm do wodorowęglanu, co wspomaga utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej u pacjentów dializowanych. W terapii ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO) u dorosłych stosuje się typowo 2000 ml roztworu na wymianę (zakres 500-3000 ml), cztery wymiany na dobę oraz czas zalegania roztworu od 2 do 10 godzin. W automatycznej dializie otrzewnowej (ADO) objętość zalegania wynosi 1500-3000 ml, z 3-10 cyklami nocnymi i łączną objętością płynu 10-18 litrów. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do powierzchni ciała, z objętościami od 600 do 1400 ml/m², zależnie od wieku i funkcji nerek. Stężenia mleczanu sodu w preparatach różnią się: Balance zawiera 35 mmol/l, PHYSIONEAL 35 – 10 mmol/l, a PHYSIONEAL 40 – 15 mmol/l mleczanu sodu, co wpływa na dobór roztworu w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, bufor, CADO, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler, dializa otrzewnowa, jon mleczanowy, mleczan sodu, objętość napełniania, PHYSIONEAL 40, płyn infuzyjny, płyn Ringera z mleczanami, podanie dootrzewnowe, powierzchnia ciała, resztkowa funkcja nerek, Ringer Lactate, równowaga kwasowo-zasadowa, równoważenie otrzewnowe, roztwór do dializy otrzewnowej, system stay•safe, system trójkomorowy, worek dwukomorowy, zapotrzebowanie na płyny, zbilansowany roztwór elektrolitowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ringer Lactate –
Roztwór do infuzji Ringer Lactate zawiera elektrolity w stężeniach: Na+ 131 mmol/l, K+ 5 mmol/l, Ca2+ 2 mmol/l, Cl- 111 mmol/l oraz mleczany 29 mmol/l, o osmolalności około 278 mOsm/l i pH 5,0-7,0. Dokumentacja medyczna nie dostarcza jednoznacznych danych dotyczących wpływu tego preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługi maszyn. Ze względu na sposób podawania (dożylnie, w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych) oraz brak bezpośrednich danych, ryzyko związane z prowadzeniem pojazdów podczas terapii jest minimalne. Jednakże, stan kliniczny pacjenta, wskazania do terapii oraz ewentualne interakcje farmakologiczne mogą wpływać na funkcje psychomotoryczne i powinny być uwzględnione w ocenie ryzyka.
chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia dwuwodny, farmakoterapia, funkcja poznawcza, gospodarka wodno-elektrolitowa, intensywna terapia płynowa, jon chlorkowy, jon mleczanowy, jon potasu, jon sodu, jon wapnia, mleczan sodu, odwodnienie, osmolalność, Ringer Lactate, roztwór do infuzji, roztwór elektrolitowy, terapia infuzyjna, zaburzenie elektrolitowe, zdolność psychomotoryczna