krostki ropne
Krostki ropne, znane również jako pustulae, to zmiany skórne charakteryzujące się obecnością zbiorników ropy o średnicy kilku milimetrów, otoczonych zapalnym rumieniem. Powstają w wyniku kolonizacji mieszków włosowych przez bakterie, najczęściej Staphylococcus aureus lub Propionibacterium acnes.
W obrazie klinicznym krostki ropne prezentują się jako uniesione, żółtawe lub białawe wykwity wypełnione treścią ropną. Występują często w przebiegu trądziku pospolitego, trądziku różowatego, zapalenia mieszków włosowych (folliculitis) oraz w niektórych chorobach infekcyjnych jak liszajec zakaźny.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, a w przypadkach wątpliwych można wykonać posiew mikrobiologiczny treści ropnej. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować miejscowe środki przeciwbakteryjne (benzoyl peroksyd, antybiotyki), retinoidów, a w cięższych przypadkach antybiotykoterapię ogólną.
W praktyce dermatologicznej ważne jest różnicowanie krostek ropnych od innych zmian skórnych jak grudki, krosty nieropiące czy pęcherzyki, ponieważ podejście terapeutyczne może się znacząco różnić w zależności od rodzaju zmiany.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to zapalny proces obejmujący pojedyncze lub mnogie mieszki włosowe, manifestujący się czerwonymi grudkami lub krostkami, często z ropnym wypełnieniem, lokalizującymi się najczęściej na twarzy, owłosionej skórze głowy, szyi, ramionach, pachwinach i pośladkach. Etiologia jest najczęściej bakteryjna, z dominacją Staphylococcus aureus, choć możliwe są także infekcje grzybicze, wirusowe, pasożytnicze oraz czynniki nieinfekcyjne (mechaniczne, chemiczne, okluzja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z możliwością wykonania wymazów do hodowli, badania mikroskopowego lub biopsji w przypadkach atypowych. W przebiegu łagodnym zaleca się samoopiekę, natomiast w cięższych lub nawracających przypadkach stosuje się miejscowe (kwas fusydowy, klindamycyna, erytromycyna) lub doustne antybiotyki (dikloksacylina, cefalosporyny, tetracykliny), a także leki przeciwgrzybicze i kortykosteroidy. Wskazane jest stosowanie ciepłych kompresów, higieny skóry oraz unikanie czynników drażniących.
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, azole, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, blizna, blizna keloidowa, cefalosporyna, ciepły okład, czyrak, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fototerapia, głębokie zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, hodowla bakteryjna, ketokonazol, klindamycyna, kortykosteroid, krostki ropne, kwas fusydowy, laseroterapia, lek przeciwgrzybiczny, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nosiciel S. aureus, okluzja mieszka włosowego, osłabiony układ odpornościowy, podrażnienie mechaniczne, rumień, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie mieszków włosowych