starcie zębów
Starcie zębów (abrazja zębów) to patologiczny proces polegający na mechanicznym ścieraniu się twardych tkanek zęba, przede wszystkim szkliwa i zębiny. Proces ten jest wynikiem nieprawidłowych sił działających na zęby, najczęściej związanych z bruksizmem (zgrzytaniem zębami) lub nieprawidłowym zgryzemem.
Główne przyczyny starcia zębów obejmują: bruksizm nocny i dzienny, nieprawidłowe nawyki żywieniowe (np. żucie twardych pokarmów), zaburzenia zgryzu, parafunkcje (np. obgryzanie paznokci, przygryzanie przedmiotów), a także czynniki zawodowe (np. u muzyków instrumentów dętych czy osób pracujących w zapylonym środowisku).
Objawy kliniczne starcia zębów to przede wszystkim skrócenie koron zębów, spłaszczenie powierzchni żującej, powstanie ostrych krawędzi szkliwa, odsłonięcie zębiny, a w zaawansowanych przypadkach nadwrażliwość zębów i zmiany w stawie skroniowo-żuchwowym. W diagnostyce wykorzystuje się indeksy oceny starcia zębów, takie jak TWI (Tooth Wear Index).
Leczenie starcia zębów jest interdyscyplinarne i obejmuje eliminację przyczyn (leczenie bruksizmu, korekta zgryzu), stosowanie szyn relaksacyjnych, odbudowę utraconych tkanek zęba metodami zachowawczymi (wypełnienia kompozytowe) lub protetycznymi (licówki, nakłady, korony). Istotna jest również profilaktyka obejmująca regularne kontrole stomatologiczne i edukację pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Fluormex to żel do kontaktowej fluoryzacji zębów, zawierający aminofluorki (33,19 mg/g) oraz sodu fluorek (22,1 mg/g), co odpowiada 12,5 mg aktywnego fluoru na gram preparatu (12 500 ppm). Preparat wykazuje galaretowatą konsystencję, jest bezbarwny lub jasnożółty, o miętowym smaku i zapachu. Wskazany jest przede wszystkim w profilaktyce próchnicy, niedorozwoju twardych tkanek zębów, terapii nadwrażliwości szyjek zębowych oraz leczeniu odwapnień szkliwa. Fluormex wspomaga remineralizację szkliwa i zębiny, tworząc depozyty fluorkowo-wapniowe, co zwiększa odporność mechaniczną i zmniejsza przepuszczalność kanalików zębinowych. Preparat jest także zalecany do stosowania na powierzchnie zębów narażone na ścieranie przez elementy protetyczne i ortodontyczne oraz po korekcie zgryzu urazowego.
aminofluorek, bakterie próchnicotwórcze, fluorek sodu, fluoroza, fluoryzacja kontaktowa, kanaliki zębinowe, leczenie ortodontyczne, mineralizacja zębów, nadwrażliwość szyjek zębowych, niedorozwój twardych tkanek zębów, odwapnienie szkliwa, parahydroksybenzoesan, płytka nazębna, profilaktyka próchnicy zębów, reakcja alergiczna, remineralizacja zębów, starcie zębów, zgryz urazowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego (zsz) – Objawy
Zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego (ZSZ) obejmują ponad 30 schorzeń dotyczących stawów i mięśni żucia, dotykając 5-12% populacji, z przewagą kobiet w wieku 35-44 lat. Dominującym objawem jest ból o charakterze tępo-pulsującym, nasilający się przy ruchach żuchwy, często jednostronny, promieniujący do okolic uszu, skroni, oczu, szyi i ramion. Ograniczenie ruchomości żuchwy, z normą otwarcia ust około 45 mm, oraz dźwięki stawowe (kliknięcia, trzaski, krepitacje) są kluczowymi symptomami. Objawy otolaryngologiczne, takie jak ból ucha, szumy uszne i zawroty głowy, wynikają z unerwienia nerwu uszno-skroniowego. Bóle głowy (w tym napięciowe i migrenowe) występują u około 79% pacjentów. Dysfunkcje mięśni żucia, w tym bruksizm (58% pacjentów) i napięcie mięśni szyi, nasilają się pod wpływem stresu. Przebieg ZSZ może być ostry (<3 miesiące) lub przewlekły (>3 miesiące), z możliwą progresją przez stadia od łagodnego klikania do zaawansowanej degeneracji stawu i znacznego ograniczenia funkcji.
badanie epidemiologiczne, badanie palpacyjne, bezdech senny, ból napięciowy, ból stawu skroniowo-żuchwowego, bruksizm, centralna sensytyzacja, fibromialgia, klikanie stawowe, mięsień żucia, nerw uszno-skroniowy, osteoartroza, przemieszczenie krążka stawowego, przewlekłe zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, przewlekły ból twarzy, starcie zębów, tinnitus, vertigo, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zaciskanie szczęk, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Bruksizm – Diagnostyka i diagnoza
Bruksizm to mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni żwaczy prowadzące do zaciskania i zgrzytania zębami, diagnozowane na podstawie oceny klinicznej oraz badań instrumentalnych, takich jak polisomnografia (PSG) i elektromiografia (EMG). Kryteria diagnostyczne ICSD-3 obejmują powtarzalną aktywność mięśni szczęki podczas snu z objawami takimi jak nieprawidłowe starcie zębów, odgłosy zgrzytania czy dyskomfort mięśni żuchwy. Diagnostyka uwzględnia klasyfikację bruksizmu na możliwy, prawdopodobny i pewny, w zależności od samooceny, oceny klinicznej i wyników badań instrumentalnych. Nasilenie bruksizmu dzieli się na łagodne, umiarkowane i ciężkie, a według badań Lavigne i wsp. kryteria obejmują m.in. >4 epizody na godzinę, >6 wybuchów na epizod lub >25 wybuchów na godzinę snu oraz co najmniej 2 epizody z odgłosami zgrzytania.
bezdech senny, ból głowy, ból szczęki, bruksizm dzienny, bruksizm senny, elektromiografia, faza snu, Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu, mięsień żwacz, mikrowybudzenie, padaczka, polisomnografia, starcie zębów, staw skroniowo-żuchwowy, szyna ochronna, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie ruchu, zaburzenie snu, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zaburzenie zachowania w fazie REM, zgrzytanie zębami