stężenie fulwestrantu
Stężenie fulwestrantu to parametr farmakologiczny określający ilość tego leku w osoczu krwi pacjenta. Fulwestrant jest selektywnym antagonistą receptora estrogenowego (SERD – Selective Estrogen Receptor Degrader), stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka piersi z ekspresją receptorów estrogenowych u kobiet po menopauzie.
Optymalne stężenie terapeutyczne fulwestrantu jest kluczowe dla skuteczności leczenia. Lek podawany jest domięśniowo w standardowej dawce 500 mg co 28 dni, z dodatkową dawką 500 mg po 14 dniach od pierwszego podania. Badania farmakokinetyczne wykazały, że takie dawkowanie zapewnia stężenie osoczowe pozwalające na skuteczną blokadę i degradację receptorów estrogenowych w tkance nowotworowej.
Monitorowanie stężenia fulwestrantu może być istotne w przypadkach nietypowej odpowiedzi na leczenie lub u pacjentek z zaburzeniami metabolizmu. Lek jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 3A4, dlatego jednoczesne stosowanie inhibitorów lub induktorów tego enzymu może wpływać na jego stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Fulvestrant Stada, podawany domięśniowo w dawce 500 mg, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach. Stałe wartości ekspozycji (AUC 475 ng•dni/ml, Cmin 16,3 ng/ml) uzyskuje się już w pierwszym miesiącu terapii, a farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawka-ekspozycja w zakresie 50-500 mg. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu jest wielokierunkowy, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w warunkach in vivo dominują enzymy pozacytochromowe. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11 ml/min/kg, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest związane z powolnym wchłanianiem.
AUC, cytochrom P450, działanie antyestrogenowe, działanie hamujące, fulwestrant, globulina SHBG, izoenzymy CYP450, lipoproteiny HDL, lipoproteiny LDL, lipoproteiny VLDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przedwczesne dojrzewanie płciowe, skala Childa-Pugha, stężenie fulwestrantu, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie minimalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta -
Leksykon leków
Fulvestrant SUN, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją (AUC 475 ng·dni/ml) w pierwszym miesiącu terapii. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany do 17-ketonu, sulfonianów i glukuronianów, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w metabolizmie in vivo dominują enzymy spoza cytochromu P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni, co jest efektem tzw. „flip-flop” farmakokinetyki. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od wieku (33-89 lat), masy ciała (40-127 kg) czy rasy, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w tych grupach.
AUC, Cmax, Cmin, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, efekt flip-flop, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, HDL, iniekcja domięśniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fulwestrantu, LDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBP, stan stacjonarny, stężenie fulwestrantu, VLDL, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta
