fluoryzacja kontaktowa
Fluoryzacja kontaktowa to procedura stomatologiczna polegająca na bezpośrednim aplikowaniu preparatów zawierających związki fluoru na powierzchnię zębów. Jej głównym celem jest wzmocnienie szkliwa i zwiększenie jego odporności na działanie kwasów produkowanych przez bakterie próchnicotwórcze.
Metoda ta wykorzystuje preparaty o wysokim stężeniu fluorków (zazwyczaj 5000-23000 ppm F), które stosuje się w gabinecie stomatologicznym. Najczęściej stosowane formy to żele, pianki, lakiery i roztwory. Mechanizm działania opiera się na tworzeniu związków fluoroapatytu w powierzchniowej warstwie szkliwa, które są bardziej odporne na demineralizację niż naturalnie występujący hydroksyapatyt.
Fluoryzacja kontaktowa jest szczególnie zalecana dla pacjentów z podwyższonym ryzykiem próchnicy, w tym dzieci i młodzieży, osób noszących aparaty ortodontyczne oraz pacjentów z obniżonym wydzielaniem śliny. Procedura powinna być wykonywana regularnie, zgodnie z indywidualnym planem profilaktyki, zwykle co 3-6 miesięcy.
Badania kliniczne potwierdzają, że systematyczna fluoryzacja kontaktowa może zmniejszyć ryzyko rozwoju próchnicy o 30-40%. Metoda ta stanowi ważny element kompleksowej profilaktyki stomatologicznej, szczególnie gdy jest łączona z prawidłową higieną jamy ustnej i odpowiednią dietą.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Fluormex to żel do kontaktowej fluoryzacji zębów, zawierający aminofluorki (33,19 mg/g) oraz sodu fluorek (22,1 mg/g), co odpowiada 12,5 mg aktywnego fluoru na gram preparatu (12 500 ppm). Preparat wykazuje galaretowatą konsystencję, jest bezbarwny lub jasnożółty, o miętowym smaku i zapachu. Wskazany jest przede wszystkim w profilaktyce próchnicy, niedorozwoju twardych tkanek zębów, terapii nadwrażliwości szyjek zębowych oraz leczeniu odwapnień szkliwa. Fluormex wspomaga remineralizację szkliwa i zębiny, tworząc depozyty fluorkowo-wapniowe, co zwiększa odporność mechaniczną i zmniejsza przepuszczalność kanalików zębinowych. Preparat jest także zalecany do stosowania na powierzchnie zębów narażone na ścieranie przez elementy protetyczne i ortodontyczne oraz po korekcie zgryzu urazowego.
aminofluorek, bakterie próchnicotwórcze, fluorek sodu, fluoroza, fluoryzacja kontaktowa, kanaliki zębinowe, leczenie ortodontyczne, mineralizacja zębów, nadwrażliwość szyjek zębowych, niedorozwój twardych tkanek zębów, odwapnienie szkliwa, parahydroksybenzoesan, płytka nazębna, profilaktyka próchnicy zębów, reakcja alergiczna, remineralizacja zębów, starcie zębów, zgryz urazowy - Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Wskazania do stosowania
Fluorek sodu (Natrii fluoridum) jest szeroko stosowany w stomatologii, głównie w profilaktyce i leczeniu próchnicy oraz wzmocnieniu twardych tkanek zębów. Preparaty do miejscowej aplikacji, takie jak Fluormex, zawierają 22,1 mg sodu fluorku i 33,19 mg aminofluorków na 1 g produktu, co odpowiada 12,5 mg/g (12 500 ppm) aktywnego fluoru. Fluorek sodu jest wskazany u pacjentów z nadwrażliwością szyjek zębowych, odwapnieniami szkliwa, uszkodzeniami mechanicznymi powierzchni zębów (np. w wyniku aparatów ortodontycznych) oraz po korekcji zgryzu urazowego. Preparaty te mogą być stosowane u dzieci powyżej 5 roku życia oraz u dorosłych, wspomagając remineralizację i redukcję dolegliwości bólowych związanych z odsłonięciem kanalików zębinowych.
ból dolnego odcinka kręgosłupa, fluoryzacja kontaktowa, nadwrażliwość szyjek zębowych, niedorozwój twardych tkanek zębów, pozytonowa tomografia emisyjna, próchnica zębów, przerzuty nowotworowe do kości, radiofarmaceutyk, recesja dziąseł, remineralizacja zębów, zespół dziecka maltretowanego, zgryz urazowy