rhinosinusitis
Rhinosinusitis to stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, który może mieć charakter ostry lub przewlekły. Ostre zapalenie zatok przynosowych definiuje się jako stan trwający krócej niż 12 tygodni, z całkowitym ustąpieniem objawów, natomiast przewlekłe rhinosinusitis charakteryzuje się utrzymywaniem objawów powyżej 12 tygodni.
W patofizjologii rhinosinusitis kluczową rolę odgrywają: obrzęk błony śluzowej, upośledzenie transportu śluzowo-rzęskowego oraz zamknięcie naturalnych ujść zatok przynosowych. Czynnikami etiologicznymi mogą być infekcje wirusowe, bakteryjne, grzybicze, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, a także zaburzenia anatomiczne.
Diagnostyka rhinosinusitis obejmuje badanie przedmiotowe, endoskopię nosa oraz badania obrazowe (TK zatok przynosowych). W leczeniu stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy, płukanie jam nosa izotonicznym lub hipertonicznym roztworem soli, leki przeciwzapalne i mukolityczne. W przypadkach bakteryjnych włącza się antybiotykoterapię, a w opornych przypadkach przewlekłego rhinosinusitis rozważa się leczenie chirurgiczne.
Przewlekłe rhinosinusitis może być klasyfikowane jako rhinosinusitis z polipami nosa (CRSwNP) lub bez polipów (CRSsNP), co ma istotne znaczenie w kontekście patofizjologii i leczenia. W ciężkich przypadkach CRSwNP coraz częściej stosuje się leczenie biologiczne ukierunkowane na szlaki zapalne typu 2.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie zatok – Epidemiologia
Zapalenie zatok przynosowych (rhinosinusitis) jest powszechną chorobą układu oddechowego, z częstością występowania ostrego zapalenia zatok wynoszącą 15-40 epizodów na 1000 pacjentów rocznie, a przewlekłego zapalenia zatok dotykającego około 12,5% populacji. Etiologia ostrego zapalenia zatok jest w 90-98% wirusowa, z bakteryjnym nadkażeniem u 0,5-2% dorosłych, najczęściej wywołanym przez Streptococcus pneumoniae (40%), Haemophilus influenzae (30%) i Moraxella catarrhalis (20%). Przewlekłe zapalenie zatok ma bardziej złożoną etiologię, obejmującą również Staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe, często wykazujące oporność na antybiotyki. Diagnostyka opiera się głównie na ocenie klinicznej, z kryteriami IDSA wskazującymi na ABRS przy utrzymujących się objawach powyżej 10 dni lub pogorszeniu po początkowej poprawie. Aspiracja ropy z zatok szczękowych pozostaje złotym standardem diagnostycznym. Zapalenie zatok wykazuje sezonowość, nasilenie w miesiącach jesienno-zimowych oraz różnice epidemiologiczne związane z płcią, wiekiem, rasą i statusem społeczno-ekonomicznym.
alergiczny nieżyt nosa, antybiotykooporność, choroba układu oddechowego, dławica piersiowa, dyskineza rzęsek, Haemophilus influenzae, infekcja górnych dróg oddechowych, Moraxella catarrhalis, mukowiscydoza, nadkażenie bakteryjne, niewydolność serca, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie zatok, polip nosowy, powikłanie wewnątrzczaszkowe, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok, refluks żołądkowo-przełykowy, rhinosinusitis, ropień zewnątrzoponowy, skrzywienie przegrody nosowej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, tomografia komputerowa, zakażenie bakteryjne, zapalenie opon mózgowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Kartagenera - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Etiologia i przyczyny
Ból zatokowy, często zgłaszany w praktyce klinicznej, jest najczęściej mylnie diagnozowany, gdyż prawdziwy ból zatokowy związany z zapaleniem zatok (rhinosinusitis) jest stosunkowo rzadki. Badania wskazują, że aż 90% pacjentów z objawami bólu zatokowego cierpi na migrenę lub inne pierwotne bóle głowy, takie jak ból głowy typu napięciowego (TTH). Migrena może wywoływać objawy podobne do zapalenia zatok poprzez aktywację nerwów łączących zatoki z oczami, uszami, zębami i szczęką, co prowadzi do przekrwienia, wydzieliny z nosa i łzawienia oczu. Prawdziwe zapalenie zatok, najczęściej wirusowe lub bakteryjne, charakteryzuje się gęstą, przebarwioną wydzieliną, obniżonym lub zniesionym węchem, bólem twarzy i gorączką. Najczęstszymi patogenami bakteryjnymi są Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis, a infekcje wirusowe stanowią około 90% przypadków zapalenia zatok po przeziębieniu.
alergiczny nieżyt nosa, bezdech senny, ból głowy typu napięciowego, ból zatokowy, ciśnienie atmosferyczne, concha bullosa, Haemophilus influenzae, katar sienny, kompleks ujściowo-przewodowy, migrena, Moraxella catarrhalis, mukowiscydoza, nerw trójdzielny, neuralgia nerwu trójdzielnego, pierwotny ból głowy, polip nosowy, rhinosinusitis, sinusitis, skrzywiona przegroda nosowa, Streptococcus pneumoniae, wydzielina, zapalenie błony śluzowej, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie zatok, zatoka czołowa, zespół Sjögrena, zespół stawu skroniowo-żuchwowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gripblocker Zatoki 250 mg + 30 mg
Gripblocker Zatoki to preparat złożony, zawierający 250 mg paracetamolu oraz 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny w jednej kapsułce miękkiej. Lek wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe oraz zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa i zatok, co czyni go skutecznym w leczeniu objawowym grypy, zakażeń grypopodobnych oraz zapalenia błony śluzowej nosa i zatok przynosowych (rhinosinusitis). Preparat jest szczególnie wskazany u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania NLPZ i ASA, takich jak nadwrażliwość na NLPZ, choroba wrzodowa, astma aspirynowa czy skaza krwotoczna.
astma aspirynowa, ból kostno-stawowy, ból mięśniowy, choroba wrzodowa żołądka, grypa, infekcja górnych dróg oddechowych, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na NLPZ, niedrożność nosa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, przekrwienie błony śluzowej, pseudoefedryna, rhinosinusitis, skaza krwotoczna, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok przynosowych, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibum Zatoki Max 400 mg + 60 mg
Ibum Zatoki Max to lek złożony zawierający 400 mg ibuprofenu oraz 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, stosowany doraźnie w leczeniu ostrych stanów zapalnych zatok przynosowych i infekcji górnych dróg oddechowych. Ibuprofen pełni funkcję przeciwzapalną, przeciwbólową i przeciwgorączkową, skutecznie łagodząc ból głowy, ból zatok oraz obniżając gorączkę, natomiast pseudoefedryna działa sympatykomimetycznie, zmniejszając przekrwienie i obrzęk błony śluzowej nosa i zatok, co poprawia drożność przewodów nosowych i ujść zatok. Preparat jest wskazany w ostrym zapaleniu zatok o etiologii wirusowej, infekcjach typu grypa lub przeziębienie z towarzyszącą niedrożnością nosa i bólem, a także w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa z wtórnym zajęciem zatok (rhinosinusitis) z bólem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, błona śluzowa zatok, działanie przeciwzapalne, działanie sympatykomimetyczne, gorączka infekcyjna, ibuprofen, infekcja górnych dróg oddechowych, laktoza jednowodna, niedrożność zatok obocznych nosa, niedrożność zatok przynosowych, nietolerancja laktozy, obrzęk błony śluzowej nosa, ostre zapalenie zatok przynosowych, pseudoefedryna, rhinosinusitis, tabletka powlekana, zapalenie zatok