dekspantenol i chlorheksydyna
Dekspantenol i chlorheksydyna to substancje aktywne często stosowane w preparatach dermatologicznych i pielęgnacyjnych. Dekspantenol, znany również jako prowitamina B5, po wchłonięciu przez skórę przekształca się w kwas pantotenowy (witamina B5), który jest niezbędny do prawidłowej regeneracji naskórka i błon śluzowych. Wykazuje działanie nawilżające, przeciwzapalne i przyspiesza gojenie się ran.
Chlorheksydyna jest natomiast środkiem antyseptycznym o szerokim spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego. Wykazuje aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, grzybów oraz niektórych wirusów. Działa bakteriobójczo poprzez uszkadzanie błony komórkowej drobnoustrojów. Charakteryzuje się przedłużonym działaniem na skórze, co zwiększa jej skuteczność w profilaktyce zakażeń.
Połączenie dekspantenolu i chlorheksydyny w jednym preparacie łączy właściwości regeneracyjne i ochronne dekspantenolu z przeciwbakteryjnymi właściwościami chlorheksydyny. Takie preparaty znajdują zastosowanie w leczeniu drobnych uszkodzeń skóry, podrażnień, otarć, a także w profilaktyce i leczeniu niektórych zakażeń skórnych. Są również wykorzystywane w pielęgnacji ran pooperacyjnych oraz w stomatologii do leczenia stanów zapalnych dziąseł i błony śluzowej jamy ustnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Stosowanie kremu Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg/g), zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorek, może prowadzić do wystąpienia różnych działań niepożądanych, głównie o charakterze reakcji skórnych o podłożu alergicznym. Najczęściej obserwowane są zapalenie kontaktowe i alergiczne skóry, świąd, rumień, wyprysk, wysypka, pokrzywka, podrażnienie oraz pęcherzyki w miejscu aplikacji. Częstość tych zdarzeń nie jest precyzyjnie określona ze względu na sposób gromadzenia danych (spontaniczne raporty). Rzadziej mogą wystąpić reakcje ogólnoustrojowe, takie jak nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne, a nawet wstrząs anafilaktyczny, który stanowi stan zagrożenia życia i objawia się m.in. zaburzeniami oddychania, zmianami skórnymi, objawami ze strony układu pokarmowego i sercowo-naczyniowego.
dekspantenol i chlorheksydyna, duszność, działanie niepożądane, erozja rogówki, hipotensja, nadwrażliwość, obrzęk krtani, osłabienie widzenia, pęcherzyki skórne, podrażnienie skóry, pokrzywka, przeszczep rogówki, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja skórna, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie nabłonka rogówki, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, wysypka, zaburzenie oddychania, zaburzenie oka, zapalenie alergiczne skóry, zapalenie kontaktowe skóry - Leksykon leków
Skład i postać leku – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Bepanthen Plus to krem do stosowania zewnętrznego zawierający dwie substancje czynne: dekspantenol (50 mg/g) oraz chlorheksydynę chlorowodorek (5 mg/g). Preparat zawiera również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak alkohol cetylowy (3,60 g/g), alkohol stearylowy (2,40 g/g) oraz lanolina (3 g/g). Pełny skład obejmuje także lakton kwasu pantotenowego, wazelinę białą, parafinę ciekłą, makrogolu stearynian oraz wodę oczyszczoną. Krem jest dostępny w tubach aluminiowych o pojemnościach 3,5 g, 30 g oraz 100 g, zabezpieczonych specjalnym lakierem epoksyfenolowym, co zapobiega interakcji leku z opakowaniem. Okres ważności produktu wynosi 3 lata, przy przechowywaniu w temperaturze poniżej 25°C.
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, chlorheksydyna, chlorheksydyna chlorowodorek, dekspantenol, dekspantenol i chlorheksydyna, krem farmaceutyczny, lakier epoksyfenolowy, lanolina, makrogolu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie farmaceutyczne, parafina ciekła, postać farmaceutyczna, substancje pomocnicze, wazelina biała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Bepanthen Plus, zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorku, wskazują na niską toksyczność ostrą obu składników. Dekspantenol wykazał LD50 doustne u myszy na poziomie 15 g/kg masy ciała, natomiast chlorheksydyna charakteryzowała się LD50 doustnym powyżej 2 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz LD50 naskórnym odpowiednio 637 mg/kg (samce myszy) i 632 mg/kg (samice myszy). Badania przewlekłe dekspantenolu (20 mg/dzień u szczurów, 500 mg/dzień u psów) nie wykazały toksyczności ani zmian histopatologicznych, podobnie jak badania 6-miesięczne. Chlorheksydyna w dawce 0,5 mg/kg mc./dzień u psów była najwyższą dawką nie wywołującą efektów toksycznych (NOEL), choć przy wyższych dawkach (40 mg/kg mc.) obserwowano uszkodzenia wątroby i podwyższenie poziomu ALT. Nie stwierdzono jednoznacznej korelacji między podawaniem chlorheksydyny a zaostrzeniem bronchopneumonii u psów.
bronchopneumonia, dekspantenol i chlorheksydyna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hemosyderoza, LD50, martwica wątroby, NOEL, podwyższony poziom ALT, potencjał mutagenny, rozrost przewodów żółciowych, toksyczność matczyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, włóknienie, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne