głęboka grzybica endemiczna

Głęboka grzybica endemiczna to grupa zakażeń grzybiczych ograniczonych do określonych regionów geograficznych (stref endemicznych), wywołanych przez specyficzne patogeny grzybicze występujące w tych obszarach. Do najważniejszych postaci należą: histoplazmoza, blastomykoza, kokcydioidomykoza, parakokcydioidomykoza i sporotrychoza.

Zakażenia te charakteryzują się zdolnością do wywoływania układowych infekcji z zajęciem płuc, skóry, błon śluzowych oraz narządów wewnętrznych. Transmisja odbywa się najczęściej drogą wziewną poprzez wdychanie zarodników grzybów obecnych w glebie, odchodach ptaków lub nietoperzy. Ryzyko infekcji wzrasta u osób z obniżoną odpornością, w tym pacjentów z HIV/AIDS, po przeszczepach narządów lub stosujących leki immunosupresyjne.

Diagnostyka głębokich grzybic endemicznych opiera się na badaniach mikrobiologicznych (hodowla, mikroskopia), testach serologicznych, badaniach histopatologicznych oraz metodach molekularnych (PCR). Leczenie wymaga długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej z użyciem azoli (itrakonazol, flukonazol, posakonazol), amfoterycyny B lub echinokandyn, w zależności od rodzaju patogenu i nasilenia choroby.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl