dysregulacja mikroRNA
Dysregulacja mikroRNA odnosi się do zaburzeń w ekspresji lub funkcji cząsteczek mikroRNA (miRNA), które są krótkimi, niekodującymi fragmentami RNA pełniącymi kluczową rolę w regulacji ekspresji genów na poziomie potranskrypcyjnym. W warunkach fizjologicznych miRNA wiążą się z docelowymi mRNA, prowadząc do ich degradacji lub hamowania translacji.
Nieprawidłowa ekspresja mikroRNA może manifestować się jako nadekspresja lub niedostateczna ekspresja określonych cząsteczek miRNA. Dysregulacja ta jest związana z patogenezą wielu chorób, w tym nowotworów, chorób sercowo-naczyniowych, neurodegeneracyjnych, autoimmunologicznych oraz metabolicznych. W onkologii zaobserwowano, że mikroRNA mogą działać jako onkogeny (tzw. onkomiRy) lub geny supresorowe nowotworów, a ich zaburzenia przyczyniają się do proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy, inwazji i przerzutowania.
Badania nad dysregulacją mikroRNA dostarczają cennych biomarkerów diagnostycznych i prognostycznych. Profile ekspresji miRNA mogą służyć do wczesnego wykrywania chorób, różnicowania podtypów histologicznych nowotworów czy przewidywania odpowiedzi na terapię. Ponadto, mikroRNA stały się obiecującym celem interwencji terapeutycznych, zarówno poprzez hamowanie onkogennych miRNA (za pomocą antagomiRów), jak i uzupełnianie niedoboru supresorowych miRNA (miRNA mimics).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pineoblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Pineoblastoma to rzadki, wysoce złośliwy nowotwór mózgu IV stopnia WHO, wywodzący się z komórek szyszynki, głównie u dzieci ze średnim wiekiem zachorowania około 6 lat. Charakteryzuje się wysokim potencjałem inwazyjnym i rozsiewem drogą płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) w 45% przypadków. Molekularnie wyróżnia się pięć podgrup: miRNA processing altered 1 i 2 (z mutacjami w genach DICER1, DROSHA, DGCR8), RB1 altered (z mutacjami lub utratą RB1 oraz zyskiem miR-17/92) oraz MYC/FOXR2 activated (z amplifikacją MYC i nadekspresją FOXR2). Wskaźniki przeżycia 5-letniego różnią się istotnie między podgrupami: PB-miRNA2 osiąga 100%, PB-miRNA1 70%, PB-RB1 około 30%, a PB-MYC/FOXR2 jedynie 20%. Histopatologicznie guz składa się z gęsto upakowanych małych okrągłych komórek o wysokim stosunku jądrowo-cytoplazmatycznym, z częstą martwicą i wysokim wskaźnikiem mitotycznym.
autofagosom, czynnik transkrypcyjny, dysregulacja mikroRNA, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, mutacja linii germinalnej, mutacja sporadyczna, nowotwór mózgu, pinealocyt, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilowanie metylacji DNA, przerzut nowotworowy, reaktywna forma tlenu, siatkówczak, stopień złośliwości nowotworu, stosunek jądrowo-cytoplazmatyczny, subtotalna resekcja, supresor nowotworowy, szlak molekularny, terapia ukierunkowana, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Bezprzyczynowa hipersomnia – Patofizjologia i mechanizm
Idiopatyczna hipersomnia (IH) to przewlekłe, centralne zaburzenie hipersomnii charakteryzujące się nadmierną sennością dzienną, nieodświeżającymi drzemkami oraz upośledzeniem funkcji poznawczych, mimo odpowiedniej lub wydłużonej ilości snu nocnego. Patofizjologia IH pozostaje niejasna, jednak badania wskazują na dysfunkcję układu GABAergicznego, gdzie w płynie mózgowo-rdzeniowym wykryto bioaktywną substancję wzmacniającą aktywność receptorów GABA-A, co prowadzi do nadmiernej sedacji. Poziomy hipokretyny są zazwyczaj prawidłowe, a leczenie antagonistami receptorów GABA-A, np. flumazenilem, może poprawiać stan czuwania. Dodatkowo obserwuje się obniżone stężenia histaminy w płynie mózgowo-rdzeniowym, zaburzenia autonomicznego układu nerwowego z przewagą napięcia nerwu błędnego oraz zmiany w obrazowaniu mózgu, takie jak zwiększona objętość kory przedklinka i zmieniony przepływ krwi w korze przedczołowej, ciele migdałowatym i innych strukturach. Pacjenci wykazują także wydłużenie rytmu okołodobowego i opóźnienia w ekspresji melatoniny i kortyzolu, co koreluje z częstszym występowaniem chronotypu wieczornego.
centralne zaburzenia hipersomnii, chronotyp wieczorny, dysfunkcja układu autonomicznego, dysregulacja mikroRNA, dysregulacja układu immunologicznego, hipotonia ortostatyczna, homeostaza snu, idiopatyczna hipersomnia, nadmierna senność dzienna, napięcie nerwu błędnego, narkolepsja typu 1, narkolepsja typu 2, niedobór hipokretyny, objawy autonomiczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, polisomnografia, proces autoimmunologiczny, reakcja źrenicy, receptory GABA-A, rytm snu i czuwania, upośledzenie funkcji poznawczych, uraz głowy, zaburzenie neurologiczne, zespół opóźnionej fazy snu, zespół Raynauda, znieczulenie ogólne