spastyczność ogniskowa kończyn

Spastyczność ogniskowa kończyn to stan charakteryzujący się nadmiernym, lokalnym napięciem mięśniowym, dotyczącym określonych grup mięśni kończyn górnych lub dolnych. Jest to objaw uszkodzenia górnego neuronu ruchowego (drogi korowo-rdzeniowej), występujący w przebiegu wielu chorób neurologicznych, takich jak udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce czy urazy rdzenia kręgowego.

Klinicznie spastyczność ogniskowa objawia się zwiększonym oporem podczas biernego rozciągania mięśnia, zależnym od prędkości ruchu, oraz współwystępowaniem objawów deficytu neurologicznego, takich jak niedowład, wygórowanie odruchów głębokich czy obecność patologicznych odruchów, np. Babińskiego. Spastyczność może prowadzić do przykurczów, zniekształceń, bólu oraz znacząco upośledzać funkcje motoryczne i codzienne czynności pacjenta.

W diagnostyce spastyczności ogniskowej kluczowa jest ocena kliniczna z wykorzystaniem skal, takich jak zmodyfikowana skala Ashwortha, skala Tardieu czy ocena funkcjonalna. Leczenie obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię doustną (baklofen, tizanidyna, diazepam), iniekcje toksyny botulinowej typu A do spastycznych mięśni, a w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne (selektywna rizotomia tylna, implantacja pompy baklofenowej).

Toksyna botulinowa stanowi obecnie złoty standard w leczeniu spastyczności ogniskowej. Blokuje ona uwalnianie acetylocholiny w złączu nerwowo-mięśniowym, prowadząc do czasowego zmniejszenia napięcia mięśniowego. Terapia wymaga regularnych powtórzeń co 3-6 miesięcy i najlepsze efekty przynosi w połączeniu z rehabilitacją.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl