ciężkie zaparcia
Ciężkie zaparcia to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym utrudnieniem lub zmniejszeniem częstości wypróżnień, któremu towarzyszy twarde stolce oraz uczucie niepełnego opróżnienia jelit. Za ciężkie zaparcia uznaje się wypróżnienia rzadsze niż trzy razy w tygodniu, utrzymujące się przez dłuższy czas, z towarzyszącym bólem brzucha i koniecznością silnego parcia.
Etiologia ciężkich zaparć jest złożona i może obejmować czynniki dietetyczne (niska podaż błonnika, niewystarczające nawodnienie), neurologiczne (neuropatia autonomiczna, choroba Parkinsona), endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy, cukrzyca), strukturalne (zwężenie jelita, guzy) oraz jatrogenne (działania niepożądane leków, szczególnie opioidów, leków przeciwdepresyjnych, przeciwdrgawkowych i blokerów kanału wapniowego).
Diagnostyka ciężkich zaparć powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne, badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, hormony tarczycy) oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe i czynnościowe (kolonoskopia, manometria odbytu, defekografia, badanie czasu pasażu jelitowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy alarmowe sugerujące organiczne przyczyny zaparć.
Leczenie powinno być wielokierunkowe i dostosowane do przyczyny. Obejmuje ono modyfikację stylu życia (zwiększenie aktywności fizycznej, odpowiednie nawodnienie), dietę bogatą w błonnik, preparaty zmiękczające stolec, środki przeczyszczające (osmotyczne, drażniące, prokinetyczne) oraz w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – procedury inwazyjne. W ciężkich przypadkach niezbędna może być konsultacja gastroenterologiczna i specjalistyczne leczenie przyczynowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darifenacin Aristo
Produkt leczniczy Darifenacin Aristo, ze względu na swój mechanizm działania przeciwmuskarynowego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z neuropatią autonomicznego układu nerwowego, przepukliną rozworu przełykowego, klinicznie istotnym zaburzeniem odpływu z pęcherza, ryzykiem zatrzymania moczu, ciężkimi zaparciami oraz zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak zwężenie odźwiernika. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, gdyż lek może nasilać objawy poprzez rozszerzenie źrenicy i wpływ na odpływ cieczy wodnistej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca, choroba nerek czy zakażenie układu moczowego, które powinny być odpowiednio leczone przed włączeniem daryfenacyny.
bisfosfoniany, choroba nerek, ciężkie zaparcia, dysfunkcja układu autonomicznego, działanie przeciwmuskarynowe, jaskra z wąskim kątem przesączania, leczenie przeciwbakteryjne, motoryka żołądkowo-jelitowa, nadreaktywność wypieracza o podłożu neurogennym, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk języka, odpływ cieczy wodnistej, pęcherz nadreaktywny, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie źrenicy, tachykardia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie odpływu z pęcherza, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zwężenie odźwiernika - Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Przedawkowanie
Ondansetron, stosowany w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów związanych z chemioterapią, radioterapią i okresem pooperacyjnym, może w przypadku przedawkowania wywołać objawy podobne do działań niepożądanych przy dawkach terapeutycznych. Najczęściej obserwowane symptomy to zaburzenia widzenia, ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze, epizody naczynioruchowe zależne od nerwu błędnego oraz przemijający blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Istotnym zagrożeniem jest dawkozależne wydłużenie odstępu QT, co wymaga monitorowania EKG w celu zapobiegania groźnym arytmiom. U dzieci, zwłaszcza w wieku 12 miesięcy do 2 lat, przy dawkach przekraczających 4 mg/kg masy ciała, istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, objawiającego się zaburzeniami świadomości, hipertermią, drżeniami i innymi objawami neurologicznymi i autonomicznymi.
antidotum, blok przedsionkowo-komorowy, chemioterapia przeciwnowotworowa, ciężkie zaparcia, drżenie mięśniowe, działanie przeciwwymiotne, epizod naczynioruchowy, hipertermia, ipekakuana, leczenie objawowe, leczenie przeciwarytmiczne, mioklonie, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, radioterapia, środek wymiotny, wydłużenie odstępu QT, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zespół serotoninowy