kostnienie więzadła podłużnego tylnego
Kostnienie więzadła podłużnego tylnego (OPLL – Ossification of the Posterior Longitudinal Ligament) to schorzenie polegające na patologicznym wapnieniu lub kostnieniu więzadła podłużnego tylnego, które biegnie wzdłuż tylnej powierzchni trzonów kręgów i krążków międzykręgowych.
OPLL występuje najczęściej w odcinku szyjnym kręgosłupa, choć może dotyczyć również odcinka piersiowego lub lędźwiowego. Schorzenie to jest bardziej powszechne w populacjach azjatyckich, szczególnie w Japonii, gdzie częstość występowania szacuje się na 2-4%. Etiologia nie jest w pełni wyjaśniona, ale sugeruje się udział czynników genetycznych, metabolicznych i środowiskowych.
Klinicznie OPLL może prowadzić do ucisku rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, powodując mielopatię szyjną lub radikulopatię. Objawy obejmują zaburzenia czucia, osłabienie mięśniowe, zaburzenia chodu, drętwienie kończyn oraz ból szyi. Diagnostyka opiera się na obrazowaniu radiologicznym – RTG, TK i MRI, które pomagają określić zakres kostnienia i stopień ucisku struktur nerwowych.
Leczenie OPLL zależy od nasilenia objawów i stopnia kompresji rdzenia. W przypadkach bezobjawowych lub z łagodnymi objawami stosuje się leczenie zachowawcze, w tym farmakoterapię przeciwbólową i fizykoterapię. Przy znacznym ucisku rdzenia lub postępujących objawach neurologicznych konieczne jest leczenie operacyjne, które może obejmować laminoplastykę, laminektomię z fuzją lub przednią korporektomię z fuzją.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Epidemiologia
Spondyloza szyjna jest powszechnym schorzeniem zwyrodnieniowym kręgosłupa szyjnego, którego częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem – zmiany radiologiczne stwierdza się u 25% osób <40 r.ż., 50% >40 r.ż. oraz 85-90% >60 r.ż., choć większość pozostaje bezobjawowa. Objawowa spondyloza szyjna dotyczy około 13,76% populacji chińskiej, z wyższą częstością u kobiet (16,51%) niż mężczyzn (10,49%). Mielopatia spondylotyczna szyjna (CSM) jest najczęstszą nieurazową dysfunkcją rdzenia kręgowego u dorosłych, z roczną zapadalnością w Ameryce Północnej około 41/milion i chorobowością 605/milion. CSM najczęściej dotyczy mężczyzn (stosunek 3:1), średni wiek zachorowania to 64 lata, a najczęstszym poziomem ucisku jest C5-C6. Czynniki ryzyka obejmują wiek, predyspozycje genetyczne, obciążenia mechaniczne (np. noszenie ciężarów na głowie), a także styl życia (krótszy sen, praca umysłowa). Zwężenie kanału kręgowego poniżej 10 mm jest bezwzględnym kryterium ryzyka mielopatii, a zwężenie >30% może prowadzić do rozwoju CSM.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie radiologiczne, ból korzeniowy, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dysfunkcja zwieraczy, kostnienie więzadła podłużnego tylnego, krążek międzykręgowy, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, mielopatia, mielopatia spondylotyczna szyjna, niepełnosprawność, przepuklina, przewlekły ból szyi, radikulopatia, spondyloza szyjna, uraz rdzenia kręgowego, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworowe, zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego