tarczka powiekowa
Tarczka powiekowa (tarsus palpebrae) to płytka tkanki łącznej zbitej, stanowiąca strukturalne wzmocnienie powieki. Nadaje jej odpowiednią sztywność i kształt. Tarczki powiekowe górnej i dolnej powieki różnią się wielkością – tarczka górnej powieki jest większa (wysokość ok. 10-12 mm) od tarczki dolnej powieki (wysokość ok. 4-5 mm).
W strukturze tarczki powiekowej znajdują się gruczoły tarczkowe (gruczoły Meiboma), których ujścia zlokalizowane są na brzegu powieki. Gruczoły te produkują sebum, które tworzy warstwę lipidową filmu łzowego zapobiegającą nadmiernemu parowaniu łez. Dysfunkcja gruczołów Meiboma prowadzi do zespołu suchego oka.
Patologie tarczki powiekowej obejmują m.in. gradówkę (chalazion) – przewlekły stan zapalny gruczołu tarczkowego oraz jęczmień (hordeolum) – ostre zakażenie gruczołu tarczkowego lub gruczołu Zeisa. W praktyce okulistycznej istotne są również zmiany położenia tarczki powiekowej, które mogą prowadzić do entropium (podwinięcie powieki do wewnątrz) lub ektropium (odwinięcie powieki na zewnątrz).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Patofizjologia i mechanizm
Ektropion powieki to patologiczne wywinięcie brzegu powieki na zewnątrz, prowadzące do ekspozycji i podrażnienia spojówki oraz rogówki. Najczęstszą formą jest ektropion inwolucyjny, związany z procesem starzenia, charakteryzujący się osłabieniem włókien elastycznych i kolagenowych, wiotkością więzadeł powiekowych oraz atrofią tkanek powiekowych. Nadekspresja metaloproteinaz (MMP-9, MMP-7, MMP-2) degraduje elastynę, co pogłębia wiotkość. Inne typy to ektropion paralityczny, wynikający z porażenia nerwu twarzowego i utraty napięcia mięśnia okrężnego oka, ektropion bliznowaty spowodowany skróceniem blaszki przedniej powieki w przebiegu bliznowacenia oraz ektropion mechaniczny, gdzie masa lub obrzęk powodują odciągnięcie powieki. Patogeneza obejmuje zaburzenia równowagi sił między blaszkami powieki, wiotkość więzadeł kąta przyśrodkowego i bocznego oraz przewlekłe stany zapalne powiek i powierzchni oka, które zwiększają ryzyko rozwoju ektropionu i powikłań takich jak epiteliopatia rogówki czy zakażenia.
blefaroplastyka, bliznowacenie, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion paralityczny, ektropion wrodzony, epifora, epiteliopatia rogówki, gradówka, hipoplazja środkowej części twarzy, jęczmień, niedokrwienie, owrzodzenie rogówki, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, przegroda oczodołowa, przewlekłe zapalenie spojówek, punkt łzowy, skrzydlik, tarczka powiekowa, wytrzeszcz, zakaźne zapalenie rogówki, zapalenie powiek, zapalenie skóry powiek, zapalenie spojówek, zespół Downa, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Blefaritis – Patofizjologia i mechanizm
Blefaritis to przewlekły stan zapalny brzegów powiek, którego patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje przewlekłe infekcje bakteryjne (głównie Staphylococcus), dysfunkcję gruczołów Meiboma (MGD), infestację roztoczami Demodex oraz tworzenie biofilmu bakteryjnego. Przedni blefaritis dotyczy kolonizacji bakterii i toksycznego działania ich enzymów (np. lipazy), prowadząc do destabilizacji lipidowej warstwy filmu łzowego i uszkodzenia rogówki. Tylny blefaritis wiąże się z zapaleniem gruczołów Meiboma, hiperkeratynizacją przewodów wyprowadzających, zmianami w składzie lipidów meibum oraz wtórnym rozwojem stanu zapalnego i niestabilności filmu łzowego. Infestacja Demodex folliculorum i Demodex brevis powoduje odpowiednio przedni i tylny blefaritis, wywołując mechaniczne uszkodzenia i reakcje zapalne, a także sprzyjając kolonizacji bakteryjnej. Nowa koncepcja DEBS łączy blefaritis, dysfunkcję gruczołów Meiboma i zespół suchego oka jako konsekwencję narastającego biofilmu bakteryjnego na brzegach powiek, prowadzącego do progresywnego uszkodzenia struktur powiek i powierzchni oka.
biofilm bakteryjny, blefaritis, dysfunkcja gruczołów Meiboma, ektropion, film łzowy, gradówka, gruczoł łojowy, gruczoł Meiboma, infekcja, keratoconjunctivitis, kolonizacja bakteryjna, lagoftalmus, owrzodzenie rogówki, proces zapalny, przedni blefaritis, punktowe zapalenie rogówki, Staphylococcus, tarczka powiekowa, tylny blefaritis, wolne kwasy tłuszczowe, zapalenie wnętrza gałki ocznej, zespół suchego oka, zespół wiotkiej powieki - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Etiologia i przyczyny
Ektropion, najczęściej dotyczący dolnej powieki, jest schorzeniem okulistycznym charakteryzującym się wywinięciem powieki na zewnątrz, co prowadzi do ekspozycji spojówki i zaburzeń odpływu łez. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą procesu starzenia się tkanek powiekowych (ektropion inwolucyjny), porażenia nerwu twarzowego (ektropion porażenny), bliznowacenia po urazach lub zabiegach chirurgicznych (ektropion bliznowaty), obecności guzów (ektropion mechaniczny) oraz rzadkich postaci wrodzonych. Patofizjologicznie dochodzi do osłabienia mięśnia okrężnego oka, rozciągnięcia ścięgien i zwiotczenia tkanek podporowych, co skutkuje odsłonięciem spojówki, łzawieniem (epiphora), podrażnieniem i ryzykiem powikłań takich jak zapalenie spojówki, keratopatia ekspozycyjna czy owrzodzenia rogówki. Częstość występowania ektropionu wzrasta u osób powyżej 60. roku życia, a czynniki ryzyka obejmują także choroby neurologiczne, tarczycy, przewlekłe stany zapalne skóry oraz urazy okolicy oczodołu.
blefaroplastyka, choroba Gravesa-Basedowa, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion porażenny, ektropion wrodzony, epifora, kanaliki łzowe, keratopatia ekspozycyjna, lateral tarsal strip, łzawienie, mięsień okrężny oka, owrzodzenie rogówki, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, rogówka, tarczka powiekowa, trądzik różowaty, więzadło powiekowe, wywinięcie powieki, zapalenie brzegów powiek, zapalenie rogówki, zespół Downa