eliminacja końcowa
Eliminacja końcowa to termin w medycynie odnoszący się do ostatniego etapu usuwania produktów przemiany materii, toksyn i zbędnych substancji z organizmu. Najczęściej dotyczy procesu wydalania kału przez przewód pokarmowy.
W kontekście klinicznym, eliminacja końcowa jest istotnym parametrem oceny funkcjonowania układu pokarmowego pacjenta. Zaburzenia eliminacji końcowej mogą manifestować się jako zaparcia, biegunka lub nietrzymanie stolca, co może wskazywać na różnorodne problemy zdrowotne – od prostych niedoborów dietetycznych po poważne schorzenia neurologiczne, metaboliczne czy strukturalne.
Ocena eliminacji końcowej stanowi ważny element badania klinicznego, szczególnie w gastroenterologii, chirurgii, geriatrii i pediatrii. W dokumentacji medycznej często odnotowuje się częstotliwość, konsystencję i inne cechy eliminacji końcowej jako wskaźniki stanu zdrowia pacjenta i skuteczności leczenia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sumilar to lek łączący ramipryl i amlodypinę, których farmakokinetyka wykazuje specyficzne cechy. Ramipryl jest szybko wchłaniany z biodostępnością co najmniej 56%, a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością 45% po dawkach 2,5-5 mg. Ramiprylat charakteryzuje się silnym wiązaniem z białkami osocza (56%) i długim okresem półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, co wynika z wysycenia enzymu ACE. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest obniżony, co prowadzi do podwyższonego i wolniej eliminowanego stężenia w osoczu. U chorych z zaburzeniami wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co zwiększa stężenie leku, choć stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione. U dzieci dawki 0,05 mg/kg powodują ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast 0,2 mg/kg skutkuje wyższą ekspozycją niż maksymalna dawka u dorosłych (10 mg). Po pojedynczej dawce 10 mg ramiprylu nie wykryto leku w mleku matki, jednak dane dotyczące wielokrotnego podawania są nieznane.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ekspozycja na lek, eliminacja końcowa, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, stan stacjonarny, substancja aktywna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Diazepam, zawarty w preparacie RELANIUM (5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym, choć szybkość absorpcji może być zmienna i nie zawsze przewyższa podanie doustne, szczególnie przy iniekcjach w mięśnie pośladkowe. Lek wykazuje wysokie (98%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji 1-2 l/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Diazepam i jego aktywne metabolity (N-demetylodiazepam, temazepam, oksazepam) przenikają przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki (w stężeniach około 10-krotnie niższych niż w osoczu). Po podaniu dożylnym farmakokinetyka diazepamu przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania do 48 godzin, natomiast N-demetylodiazepam wykazuje okres półtrwania do 100 godzin, co ma istotne znaczenie przy długotrwałej terapii i ryzyku kumulacji. Klirens leku wynosi 20-30 ml/min, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonej.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, choroba wątroby, diazepam, dystrybucja leku, działanie niepożądane, eliminacja końcowa, farmakokinetyka, fosfokinaza kreatynowa, klirens diazepamu, metabolity diazepamu, mleko kobiece, niewydolność nerek, nordiazepam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, równowaga dynamiczna, stężenie diazepamu, temazepam, zawał mięśnia sercowego -
Leksykon substancji czynnych
Gestoden charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy wynoszącym 3,5-5,6 ng/ml osiąganym w ciągu 0,5-1,5 godziny. Biodostępność wynosi około 99%. W surowicy gestoden wiąże się głównie z albuminami i SHBG (50-70%), przy czym tylko 1-2% występuje w formie wolnej. Etynyloestradiol, podawany zwykle razem z gestodenem, indukuje wzrost stężenia SHBG 2-3 krotnie, co wpływa na farmakokinetykę gestodenu, zwiększając jego frakcję związaną z SHBG i wydłużając okres półtrwania do 12-18 godzin. Gestoden jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, a jego metabolity wydalane są z moczem i żółcią w stosunku 6:4. Stan stacjonarny stężenia gestodenu osiągany jest w drugiej połowie cyklu leczenia, z 4-8-krotnym wzrostem stężenia w porównaniu do dawki pojedynczej.
Cmax, doustny środek antykoncepcyjny, efekt pierwszego przejścia, eliminacja końcowa, globulina wiążąca hormony płciowe, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, interakcja farmakokinetyczna, klirens etynyloestradiolu, koniugacja, kwas glukuronowy, okres półtrwania, SHBG, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów -
Leksykon leków
Novynette to doustny środek antykoncepcyjny zawierający dezogestrel (150 µg) i etynyloestradiol (20 µg). Dezogestrel jest szybko wchłaniany i metabolizowany do aktywnego etonogestrelu, którego maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,5 godziny, z biodostępnością 62-81%. Etonogestrel wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (96-98%), głównie z SHBG (40-70%), której stężenie jest zwiększane przez etynyloestradiol, co wpływa na dystrybucję leku. Objętość dystrybucji dezogestrelu wynosi 1,5 l/kg, a klirens osocza około 2 ml/min/kg. Okres półtrwania etonogestrelu to około 30 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (stosunek mocz:żółć 6:4). Stan stacjonarny osiągany jest w drugiej połowie cyklu podawania, z 2-3-krotnym wzrostem stężenia etonogestrelu w surowicy.
3-keto-dezogestrel, absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, cytochrom P450, dezogestrel, doustny środek antykoncepcyjny, efekt pierwszego przejścia, eliminacja końcowa, etonogestrel, etynyloestradiol, farmakokinetyka, frakcja farmakologicznie aktywna, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronidy, hydroksylacja aromatyczna, inhibitor enzymów, klirens osocza, Novynette, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne hydroksylowe, SHBG, sprzęganie przedsystemowe, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
