metabolit montelukastu
Metabolit montelukastu to produkt przemian biochemicznych, powstający w organizmie po podaniu leku przeciwastmatycznego – montelukastu. Montelukast jest selektywnym antagonistą receptorów leukotrienowych CysLT1, stosowanym w leczeniu astmy oskrzelowej oraz alergicznego nieżytu nosa.
Głównym metabolitem montelukastu jest pochodna hydroksylowa, która powstaje w wyniku oksydacji przeprowadzanej przez enzymy cytochromu P450, głównie CYP3A4 i CYP2C9. Metabolity montelukastu są wydalane głównie z żółcią, a jedynie niewielka część (0,2%) jest wydalana z moczem.
Badania nad metabolitami montelukastu mają istotne znaczenie w monitorowaniu terapii, ocenie interakcji lekowych oraz w badaniach toksykologicznych. Metabolity te charakteryzują się zdecydowanie mniejszą aktywnością farmakologiczną niż związek macierzysty, przez co nie przyczyniają się znacząco do działania terapeutycznego leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Montelukast, substancja czynna produktu Monkasta (tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg oraz tabletki powlekane 10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny u dzieci (4 mg) oraz 2-3 godziny u dorosłych (5 mg i 10 mg). Biodostępność montelukastu wynosi około 64-73%, przy czym u dorosłych podanie na czczo skutkuje biodostępnością 73% (tabletki 5 mg), która zmniejsza się do 63% po posiłku, natomiast tabletki powlekane 10 mg wykazują stabilną biodostępność niezależnie od posiłku. U dzieci w wieku 2-5 lat Cmax jest o 66% wyższe, a Cmin niższe w porównaniu do dorosłych przy dawce 10 mg. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 l) i minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity są szybko eliminowane i nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Montelukast nie hamuje izoenzymów CYP450 w stężeniach terapeutycznych, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, Cmax, Cmin, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolit montelukastu, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, powinowactwo do białek osocza, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, znakowanie radioizotopowe -
Leksykon leków
Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych oraz badań kohortowych, montelukast nie wykazuje istotnego teratogennego wpływu na rozwój zarodka i płodu, ani nie zwiększa ryzyka poważnych wad wrodzonych u kobiet ciężarnych. Jednakże, ze względu na ograniczenia metodologiczne tych badań, takie jak mała liczebność próby, retrospektywne zbieranie danych oraz brak spójnych grup kontrolnych, stosowanie montelukastu w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Decyzja o leczeniu powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem szczegółowej analizy stosunku korzyści do ryzyka oraz monitorowania pacjentki pod kątem działań niepożądanych.
aspartam, badanie kohortowe, badanie na szczurach, działanie niepożądane, karmienie piersią, leczenie montelukastem, metabolit montelukastu, model zwierzęcy, montelukast, przenikanie do mleka matki, rozwój zarodka, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka do rozgryzania i żucia, wada wrodzona, wiek rozrodczy
