zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego

Zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego to zespół objawów klinicznych wynikających z upośledzonej funkcji serca jako pompy, co prowadzi do niedostatecznego zaopatrzenia tkanek w krew i tlen. Charakteryzuje się zastojem krwi w krążeniu płucnym i/lub systemowym, co manifestuje się dusznością, obrzękami obwodowymi i zmęczeniem.

Etiologia zastoinowej niewydolności serca jest różnorodna i obejmuje chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, kardiomiopatie, zapalenie mięśnia sercowego oraz zaburzenia rytmu serca. Kluczowym mechanizmem patofizjologicznym jest upośledzenie funkcji skurczowej (obniżona frakcja wyrzutowa) i/lub rozkurczowej serca, prowadzące do aktywacji mechanizmów kompensacyjnych, takich jak układ renina-angiotensyna-aldosteron i układ współczulny.

Diagnostyka zastoinowej niewydolności serca opiera się na ocenie klinicznej, badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), badaniach laboratoryjnych (peptydy natriuretyczne BNP/NT-proBNP) oraz ocenie wydolności wysiłkowej. Klasyfikacja według NYHA (I-IV) oraz AHA/ACC (A-D) pozwala na stratyfikację zaawansowania choroby i wybór odpowiedniej terapii.

Leczenie zastoinowej niewydolności serca jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE lub ARB, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, diuretyki, iwabradyna, ARNI, inhibitory SGLT2), metody inwazyjne (rewaskularyzacja, korekcja wad zastawkowych), urządzenia wspomagające (CRT, ICD) oraz w wybranych przypadkach transplantację serca. Kompleksowa opieka nad pacjentem powinna uwzględniać modyfikację stylu życia, rehabilitację kardiologiczną oraz edukację pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl