wirusowa IL-6
Wirusowa interleukina-6 (vIL-6) jest homologiem ludzkiej interleukiny-6 (IL-6), który jest kodowany przez genom ludzkiego wirusa herpes typu 8 (HHV-8), znanego również jako wirus mięsaka Kaposiego (KSHV). Jest to ważny czynnik wirulencji, który przyczynia się do patogenezy chorób związanych z HHV-8, takich jak mięsak Kaposiego, pierwotny chłoniak wysiękowy i wieloogniskowa choroba Castlemana.
W przeciwieństwie do ludzkiej IL-6, wirusowa IL-6 może aktywować szlak sygnałowy bez konieczności wiązania się z receptorem IL-6 (IL-6R), co pozwala jej na bardziej rozległą stymulację komórek. Aktywacja ta prowadzi do indukcji szlaku JAK-STAT, co skutkuje zwiększoną proliferacją komórek, angiogenezą i immunosupresją, wspierając przetrwanie wirusa w organizmie gospodarza.
Wirusowa IL-6 odgrywa kluczową rolę w patogenezie wieloogniskowej choroby Castlemana związanej z HHV-8, gdzie przyczynia się do hipergammaglobulinemii, limfadenopatii i objawów ogólnoustrojowych. Jest również celem dla potencjalnych terapii w leczeniu chorób związanych z HHV-8, w tym inhibitorów IL-6 takich jak siltuximab i tocilizumab.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Castlemana (CD) to heterogenne zaburzenie limfoproliferacyjne, obejmujące podtypy: jednostkową (UCD), wieloogniskową związaną z HHV-8, związaną z zespołem POEMS oraz idiopatyczną wieloogniskową (iMCD). Patogeneza różni się w zależności od podtypu, jednak kluczową rolę odgrywa nadprodukcja cytokin, zwłaszcza IL-6, prowadząca do proliferacji limfocytów B, plazmocytów i angiogenezy. W UCD obserwuje się mutacje w genie PDGFRB (N666S) i proliferację komórek dendrytycznych grudek, natomiast w chorobie związanej z HHV-8 wirus replikuje się w plazmablastach, produkując wirusowy analog IL-6 (vIL-6), co nasila stan zapalny i objawy ogólnoustrojowe. W iMCD patogeneza jest mniej poznana, ale nadmiar IL-6 występuje u 34-44% pacjentów, a pozostałe przypadki mogą być związane z innymi cytokinami, mutacjami genów regulujących zapalenie (NCOA4, SETD1A, DNMT3A) oraz aktywacją szlaków mTOR, JAK/STAT3 i interferonu typu I. W chorobie Castlemana obserwuje się także podwyższone poziomy IL-1β, TNF-α, IL-10, IL-23, CXCL13, CXCL10, SAA i VEGF, które współuczestniczą w patogenezie i manifestacjach klinicznych.
apoptoza, autoprzeciwciała, białkomocz, burza cytokinowa, cytokiny, czynnik martwicy nowotworu, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hiperwaskularyzacja, hipoalbuminemia, hipoproteinemia, idiopatyczna wieloogniskowa choroba Castlemana, interferon typu I, interleukina-6, komórki B pamięci, komórki T pomocnicze, ludzki herpeswirus typu 8, niewydolność narządów, polineuropatia, receptor czynnika wzrostu naskórka, rytuksymab, szlak JAK-STAT3, szlak PI3K/AKT/mTOR, tocilizumab, waskulogeneza, wieloogniskowa choroba Castlemana, wirusowa IL-6, zaburzenie limfoproliferacyjne, zespół POEMS