drobnoustrój wrażliwy na benzylopenicylinę
Drobnoustrój wrażliwy na benzylopenicylinę to mikroorganizm, którego wzrost lub rozmnażanie jest hamowane przez benzylopenicylinę (penicylinę G) – pierwszy odkryty antybiotyk beta-laktamowy. Wrażliwość ta jest określana na podstawie wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), które dla takich drobnoustrojów jest niższe od ustalonego punktu odcięcia.
Do najważniejszych drobnoustrojów wrażliwych na benzylopenicylinę należą paciorkowce (w tym Streptococcus pyogenes i Streptococcus pneumoniae), meningokoki, gonokoki, niektóre beztlenowce (Clostridium spp.) oraz krętki (Treponema pallidum – czynnik etiologiczny kiły). Wrażliwość ta jest podstawą do stosowania benzylopenicyliny w leczeniu zakażeń wywołanych przez te patogeny.
Należy pamiętać, że znaczna część bakterii wykształciła mechanizmy oporności na benzylopenicylinę, głównie poprzez produkcję enzymów beta-laktamaz, które hydrolizują pierścień beta-laktamowy antybiotyku. Przykładowo, większość szczepów Staphylococcus aureus jest obecnie oporna na benzylopenicylinę. Dlatego przed wdrożeniem leczenia konieczne jest wykonanie antybiogramu w celu potwierdzenia wrażliwości patogenu.