mięsień policzkowy
Mięsień policzkowy (musculus buccinator) to jeden z najważniejszych mięśni twarzy, położony w bocznej części policzka. Należy do grupy mięśni wyrazowych (mimicznych) twarzy i jest kluczowym elementem aparatu mięśniowego jamy ustnej.
Anatomicznie mięsień policzkowy ma kształt płaski i czworoboczny. Przyczepia się do wyrostka zębodołowego szczęki i żuchwy w okolicy trzonowców oraz do więzadła skrzydłowo-żuchwowego. Włókna mięśnia przebiegają poziomo, a w przedniej części łączą się z mięśniem okrężnym ust, tworząc tzw. węzeł mięśniowy kąta ust.
Funkcjonalnie mięsień policzkowy odgrywa kluczową rolę w procesie żucia i mówienia. Podczas żucia utrzymuje pokarm między powierzchniami żującymi zębów, zapobiegając jego przemieszczaniu się w przedsionek jamy ustnej. Mięsień ten jest również niezbędny do wydmuchiwania powietrza, ssania oraz tworzenia dźwięków podczas mowy.
W aspekcie klinicznym dysfunkcje mięśnia policzkowego mogą prowadzić do trudności w jedzeniu, mówieniu czy utrzymaniu higieny jamy ustnej. Jego osłabienie obserwuje się w niektórych schorzeniach neurologicznych, takich jak porażenie nerwu twarzowego. Mięsień ten unerwiony jest przez gałązkę policzkową nerwu twarzowego (VII), a ukrwienie zapewniają mu tętnica twarzowa i tętnica szczękowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Leczenie
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe schorzenie neurologiczne objawiające się mimowolnymi skurczami mięśni po jednej stronie twarzy, rozpoczynającymi się najczęściej od mięśnia okrężnego oka i rozprzestrzeniającymi się na policzek oraz usta. Choroba dotyka głównie kobiety po 40. roku życia i choć nie zagraża życiu, znacząco obniża jakość życia pacjentów. Leczenie obejmuje farmakoterapię (leki przeciwdrgawkowe jak karbamazepina, klonazepam, fenytoina, gabapentyna, okskarbamazepina, topiramat oraz miorelaksanty jak baklofen, diazepam), iniekcje toksyny botulinowej typu A (onabotulinumtoxinA w dawkach 10-34 jednostek na sesję) oraz interwencje chirurgiczne, przede wszystkim mikrochirurgiczną dekompresję naczyniową (MVD). Farmakoterapia jest stosowana głównie w łagodnych przypadkach, jednak jej skuteczność jest ograniczona, a działania niepożądane mogą obejmować senność, zawroty głowy i problemy z pamięcią.
acetylocholina, baklofen, Clostridium botulinum, diazepam, elektromiografia, fenytoina, filc teflonowy, gabapentyna, haloperidol, hemifacial spasm, karbamazepina, klonazepam, kraniotomia, lek miorelaksacyjny, lek przeciwdrgawkowy, mięsień okrężny oka, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mięsień żwacz, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, napad częściowy złożony, niedowład twarzy, okskarbamazepina, onabotulinumtoxinA, opadanie powieki, podwójne widzenie, przewodnictwo efaptyczne, radiolog, selektywna neuroliza, skurcz połowiczy twarzy, terapia neuromodulacyjna, termokoagulacja radioczęstotliwościowa, toksyna botulinowa typu A, topiramat, witamina z grupy B, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Objawy
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy), rozpoczynającymi się najczęściej w obrębie mięśnia okrężnego oka (orbicularis oculi) u około 92% pacjentów. Początkowo objawy obejmują sporadyczne drgania powieki, mimowolne zamykanie oka, łzawienie oraz unoszenie brwi (objaw Babińskiego-2). W ciągu kilku miesięcy do lat skurcze rozprzestrzeniają się na mięśnie policzkowe (m. buccinator), okrężne ust (m. orbicularis oris), zygomaticus major, mentalis, a w zaawansowanych przypadkach także na m. platysma. Charakter skurczów ewoluuje od klonicznych, sporadycznych do częstych, tonicznych, a w końcowym stadium mogą występować niemal nieprzerwanie, powodując asymetrię twarzy, trudności w mowie, jedzeniu i połykaniu. Objawy utrzymują się także podczas snu, co jest cechą diagnostyczną. Choroba dotyka głównie osoby w 4. i 5. dekadzie życia, z przewagą kobiet, a średni czas od pojawienia się objawów do leczenia wynosi około 8 lat.
hemifacial spasm, mięsień okrężny oka, mięsień okrężny ust, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedowład nerwu twarzowego, objaw Babińskiego-2, remisja, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, szum uszny, tinnitus, toksyna botulinowa, trudność w połykaniu, VII nerw czaszkowy