przerost pęcherzyków tarczycy

Przerost pęcherzyków tarczycy (hiperplazja pęcherzykowa) to patologiczne powiększenie gruczołu tarczowego, charakteryzujące się zwiększeniem liczby i wielkości pęcherzyków tarczycowych. Stan ten może występować jako odpowiedź na różne bodźce fizjologiczne i patologiczne, takie jak niedobór jodu, choroba Gravesa-Basedowa czy przewlekłe zapalenie tarczycy.

W obrazie histopatologicznym przerost pęcherzyków tarczycy objawia się zwiększoną liczbą i rozmiarem pęcherzyków, które mogą być wypełnione koloidem o różnej gęstości. Komórki nabłonkowe wyściełające pęcherzyki często wykazują cechy zwiększonej aktywności metabolicznej. W zależności od etiologii, może towarzyszyć temu naciek zapalny, włóknienie lub zmiany naczyniowe.

Klinicznie przerost pęcherzyków tarczycy może manifestować się jako wole, czyli powiększenie gruczołu tarczowego widoczne lub wyczuwalne podczas badania. Funkcja tarczycy może być prawidłowa (eutyreoza), zwiększona (nadczynność) lub zmniejszona (niedoczynność), w zależności od przyczyny przerostu. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, scyntygrafia), laboratoryjne oznaczenie hormonów tarczycy oraz ewentualnie biopsję cienkoigłową.

Leczenie przerostu pęcherzyków tarczycy zależy od jego przyczyny i objawów klinicznych. Może obejmować suplementację jodu w przypadku niedoboru, leczenie farmakologiczne w chorobie Gravesa-Basedowa, terapię hormonalną w niedoczynności tarczycy, a w niektórych przypadkach leczenie operacyjne. Właściwe rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom związanym z dysfunkcją tarczycy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 50 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne kwetiapiny nie wykazały potencjału genotoksycznego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku i ryzyka kancerogennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, zaobserwowano specyficzne dla gatunku odchylenia, takie jak odkładanie barwnika w tarczycy szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy i obniżenie stężenia T₃ u makaków jawajskich, a także zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy u psów. Długookresowe badania kliniczne u ludzi nie potwierdziły tych zmian, co może wynikać z różnic międzygatunkowych w odpowiedzi na kwetiapinę.
anomalia rozwojowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża urojona, diestrus, efekt teratogenny, ekspozycja na kwetiapinę, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, potencjał genotoksyczny, przerost pęcherzyków tarczycy, ryzyko kancerogenne, skrzywienie kości stępu, skrzywienie nadgarstka, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność matczyna, wada rozwojowa, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 300 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania toksyczne głównie na układ krwiotwórczy, wątrobę oraz tarczycę u myszy, szczurów i psów. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. Skojarzone podawanie z rytonawirem nieznacznie nasilało te efekty, a u samców szczurów pojawiło się włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wykazał działania teratogennego, choć u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksycznym wpływie na matkę. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa, które ustępowały po zakończeniu karmienia mlekiem matki.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, nowotwór tarczycy, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, wątroba, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 150 mg

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa darunawiru obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, rozwój okołoporodowy oraz potencjał rakotwórczy i genotoksyczny. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone działania toksyczne, głównie w układzie krwiotwórczym, wątrobie i tarczycy u gryzoni, z objawami takimi jak zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, przerost hepatocytów i pęcherzyków tarczycy. Stosowanie darunawiru z rytonawirem nasilało nieznacznie te efekty, a u samców szczurów odnotowano zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie wykryto poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. Wpływ na płodność był ograniczony, z nieistotnym klinicznie zmniejszeniem liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek ludzkich). Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a obserwowane efekty rozwojowe u potomstwa (np. opóźnienie otwarcia oczu i uszu, zmniejszenie przyrostu masy ciała) były przejściowe i związane z ekspozycją przez mleko matki.
aberracja chromosomowa, badanie teratogenności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwona krwinka, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hepatocyt, implantacja zarodka, indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby, nerczyca, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, profil bezpieczeństwa substancji, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przed- i pourodzeniowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 600 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, obejmowały szeroki zakres analiz toksykologicznych, genotoksycznych, kancerogennych oraz wpływu na reprodukcję. Ekspozycje stosowane w badaniach były porównywalne do klinicznych u ludzi. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone działania toksyczne, głównie w układzie krwiotwórczym (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układzie krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątrobie (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). Skojarzenie z rytonawirem nasilało niektóre zmiany, w tym włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wpływał na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych), a teratogenność nie została wykazana u szczurów, królików i myszy, choć obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa, nasilone w skojarzeniu z rytonawirem.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczne, badanie kancerogenne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja kliniczna, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, tromboplastyna, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen 100 mg

Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej leku Etiagen (tabletki powlekane 25 mg, 100 mg i 200 mg), obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksycznych oraz wpływu na rozród i rozwój na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, co wspiera bezpieczeństwo długoterminowego stosowania. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, a u makaków jawajskich przerost komórek pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃ w surowicy, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, co wskazuje na potencjalne zaburzenia hormonalne i hematologiczne. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki prowadzące do zaćmy, co ma istotne implikacje kliniczne przy długotrwałej terapii.
anemia, badanie toksykologiczne, ciąża rzekoma, cykl estralny, diestrus, Etiagen, genotoksyczność, gospodarka hormonalna tarczycy, gruczoł tarczycowy, hemoglobina, hormon T3, hormony tarczycy, implantacja zarodka, krwinki, kwetiapina, płodność, prolaktyna, przerost pęcherzyków tarczycy, receptor dopaminowy, skrzywienie kości, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 300 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne kwetiapiny (substancji czynnej produktu Etiagen XR) wykazały brak genotoksyczności zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, zaobserwowano zmiany fizjologiczne i morfologiczne, takie jak odkładanie barwnika w gruczole tarczowym u szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T₃) i hemoglobiny u makaków jawajskich, a także zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy u psów. W badaniach rozwojowych u królików stwierdzono wzrost częstości skrzywień nadgarstka i kości stępu u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieustalone.
badanie przedkliniczne, ciąża urojona, diestrus, gruczoł tarczowy, hemoglobina, in vitro, in vivo, krwinki, kwetiapina, parametry hematologiczne, płodność, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, przerost pęcherzyków tarczycy, toksyczność kwetiapiny, toksyczność matczyna, trójjodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 75 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy), wykazały ograniczone działania toksyczne, głównie w obrębie układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układu krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątroby (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost aktywności enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). Skojarzenie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany, dodatkowo obserwowano włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wpływał na płodność do dawki 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych), nie wykazano działania teratogennego, jednak u potomstwa szczurów obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe i zmniejszoną przeżywalność przy skojarzeniu z rytonawirem, co może wynikać z ekspozycji przez mleko matki lub toksyczności matczynej.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, częściowa tromboplastyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, funkcja rozrodcza, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodków, indukcja enzymów mikrosomalnych, laktacja, metabolizm leków, model zwierzęcy, monoterapia, mutacja bakterii, narząd docelowy, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, pole powierzchni pod krzywą, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przed- i pourodzeniowy, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir (Darunavir Aurovitas) przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające profil bezpieczeństwa, obejmujące monoterapię oraz terapię skojarzoną z rytonawirem, przy ekspozycji sięgającej poziomu klinicznego. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u gryzoni zaobserwowano ograniczone efekty na układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycę (przerost pęcherzyków). Kombinacja z rytonawirem nasilała te zmiany, a u samców szczurów stwierdzono zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie wykryto istotnych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono wpływu na płodność ani teratogenności przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę i ekspozycji AUC do 0,5-krotnej klinicznej. W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów odnotowano przejściowe zmniejszenie masy ciała potomstwa, opóźnienie otwarcia oczu i uszu oraz ograniczoną przeżywalność potomstwa przy terapii skojarzonej, prawdopodobnie związane z ekspozycją przez mleko matki i toksycznością matczyną.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna, darunawir, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, pole pod krzywą AUC, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rozwój pourodzeniowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, test odwracalnej mutacji bakterii, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opacorden 200 mg

Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa amiodaronu chlorowodorku, substancji czynnej leku Opacorden, wskazują na istotne zmiany w obrębie tarczycy u zwierząt laboratoryjnych. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach wykazały istotne zwiększenie częstości nowotworów pęcherzykowych tarczycy, w tym gruczolaków i raków, u obu płci. Natomiast u myszy zaobserwowano przerost pęcherzyków tarczycy, zależny od dawki, bez wzrostu częstości nowotworów. Badania mutagenności amiodaronu były ujemne, co sugeruje brak bezpośredniego działania genotoksycznego, a mechanizm karcynogenności u szczurów prawdopodobnie ma charakter epigenetyczny. Zmiany te wynikają z wpływu amiodaronu na gospodarkę hormonalną tarczycy, zaburzając syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycowych. Pomimo obserwowanych efektów u zwierząt, ich znaczenie kliniczne dla ludzi jest oceniane jako niewielkie ze względu na różnice gatunkowe w metabolizmie i odpowiedzi na lek. Ryzyko rozwoju podobnych zmian u pacjentów jest ograniczone i nie stanowi przeciwwskazania do stosowania Opacorden przy zachowaniu właściwych wskazań klinicznych. Jednak ze względu na potencjalny wpływ amiodaronu na funkcje tarczycy, zaleca się monitorowanie parametrów funkcji tarczycy u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii tym lekiem, aby w porę wykryć ewentualne zaburzenia endokrynologiczne.
amiodaron, amiodaron chlorowodorek, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dysfagia, funkcja tarczycy, gospodarka hormonalna tarczycy, gruczoł tarczowy, gruczolak, hormon tarczycowy, mechanizm epigenetyczny, przerost pęcherzyków tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 800 mg

Darunawir (Darunavir Accord) przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa, obejmujące toksyczność przy podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, potencjał rakotwórczy oraz właściwości mutagenne i genotoksyczne. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone efekty toksyczne, głównie dotyczące układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układu krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątroby (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost aktywności enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). Skojarzenie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany, zwłaszcza w wątrobie i tarczycy, a u samców szczurów zwiększało częstość włóknienia wysepek trzustkowych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych), a teratogenność nie została wykazana zarówno przy monoterapii, jak i terapii skojarzonej, choć ekspozycja w badaniach była niższa niż kliniczna. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność i wyższe stężenia leku w osoczu, wątrobie i mózgu w pierwszych dniach życia, co wiązano z niedojrzałością enzymatyczną, co stanowi podstawę do przeciwwskazania stosowania u dzieci poniżej 3 lat.
aberracje chromosomowe, bariera krew-mózg, ciałko żółte, darunawir z rytonawirem, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, mutacja bakterii, niedojrzały układ enzymatyczny, nowotwór wątrobowokomórkowy, odruch wzdrygnięcia, potencjał genotoksyczny, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych, zmniejszenie przyrostu masy ciała
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Glenmark 800 mg

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczoną toksyczność po wielokrotnym podaniu u myszy, szczurów i psów, z głównymi narządami docelowymi obejmującymi układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. W badaniach na szczurach stwierdzono zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksyczności matczynej, bez wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5 razy mniejsza niż u ludzi). Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a efekty rozwojowe u potomstwa były przejściowe i związane z ekspozycją przez mleko lub toksycznością matczyną. U młodych szczurów do 23-26 dnia życia obserwowano zwiększoną śmiertelność i drgawki, co wiązano z niedojrzałością układu enzymatycznego metabolizującego lek; dlatego darunawiru z rytonawirem nie zaleca się u dzieci poniżej 3 lat.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, nerczyca, parametry czerwonych krwinek, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozwój pre- i postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, test odwracalnej mutacji bakterii, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 200 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Etiagen XR, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, w tym potencjał genotoksyczny, wpływ na narządy oraz reprodukcję. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany w obrębie tarczycy (np. odkładanie barwnika u szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy i obniżenie stężenia T₃ u makaków jawajskich), a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach teratogennych na królikach stwierdzono wzrost częstości skrzywień nadgarstka i kości stępu u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie przedkliniczne, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, diestrus, Etiagen XR, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, maksymalna dawka terapeutyczna, ocena bezpieczeństwa, okres międzyrujowy, płodność, potencjał genotoksyczny, przerost pęcherzyków tarczycy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczone i odwracalne efekty toksyczne przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, obejmujące zmiany w układzie krwiotwórczym, krzepnięcia, wątrobie (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). W terapii skojarzonej z rytonawirem obserwowano nasilenie tych efektów oraz zwiększoną częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. Nie stwierdzono istotnych działań toksycznych u psów przy ekspozycji równej klinicznej. W zakresie rozrodu i rozwoju, darunawir nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny dawki klinicznej), jednak u szczurów zaobserwowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa i opóźnienie rozwoju sensorycznego, które ustępowały po zaprzestaniu karmienia. Zwiększona śmiertelność z drgawkami u młodych szczurów (5-11 dni) oraz wyższe stężenia leku w osoczu, wątrobie i mózgu wskazują na niedojrzałość układu enzymatycznego i barierę krew-mózg, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u dzieci poniżej 3 lat.
aberracje chromosomowe, bariera krew-mózg, ciałka żółte, czas częściowej tromboplastyny, czerwone ciałka krwi, darunawir, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ustrojowa, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, nerczyca, pole powierzchni pod krzywą, profil toksyczności, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych, zakażenie HIV