bronchodylatator

Bronchodylatator to lek rozszerzający oskrzela, stosowany w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Jego głównym zadaniem jest rozkurczenie mięśni gładkich oskrzeli, co prowadzi do zwiększenia światła dróg oddechowych i poprawy przepływu powietrza.

Mechanizm działania bronchodylatatorów różni się w zależności od grupy leków. Wyróżniamy trzy podstawowe typy: β2-agoniści (np. salbutamol, formoterol), leki przeciwcholinergiczne (np. ipratropium, tiotropium) oraz metyloksantyny (np. teofilina). β2-agoniści działają poprzez stymulację receptorów β2-adrenergicznych, przeciwcholinergiki blokują receptory muskarynowe, a metyloksantyny hamują aktywność fosfodiesterazy.

Bronchodylatatory mogą być podawane w różnych postaciach: wziewnej (inhalatory ciśnieniowe MDI, inhalatory proszkowe DPI, nebulizatory), doustnej lub parenteralnej. Droga wziewna jest preferowana ze względu na szybki początek działania i mniejsze ryzyko działań niepożądanych. W terapii przewlekłej stosuje się leki długodziałające, natomiast preparaty krótkodziałające służą do doraźnego leczenia zaostrzeń.

Najczęstsze działania niepożądane obejmują drżenie mięśniowe, tachykardię, bóle głowy i niepokój (β2-agoniści), suchość w jamie ustnej i zaburzenia oddawania moczu (leki przeciwcholinergiczne) oraz zaburzenia rytmu serca i drgawki (metyloksantyny). Wybór odpowiedniego bronchodylatatora zależy od indywidualnych cech pacjenta, współistniejących chorób oraz stopnia zaawansowania choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl