biegunka szpitalna

Biegunka szpitalna (zakażenie szpitalne przewodu pokarmowego) to schorzenie występujące u pacjentów hospitalizowanych, charakteryzujące się częstymi, wodnistymi wypróżnieniami, które pojawiają się w trakcie pobytu w placówce ochrony zdrowia. Najczęstszą przyczyną jest zakażenie Clostridioides difficile, bakterią tworzącą spory, oporną na wiele środków dezynfekcyjnych.

Do głównych czynników ryzyka wystąpienia biegunki szpitalnej należą: antybiotykoterapia (szczególnie szerokospektralna), przedłużona hospitalizacja, podeszły wiek, zabiegi chirurgiczne przewodu pokarmowego, immunosupresja oraz stosowanie inhibitorów pompy protonowej. Zaburzenie naturalnej flory jelitowej przez antybiotyki sprzyja namnażaniu się C. difficile i innych patogenów.

Diagnostyka obejmuje badanie kału na obecność toksyn A i B C. difficile, badanie PCR wykrywające geny toksyn lub hodowlę bakterii. W ciężkich przypadkach wskazane jest wykonanie badań obrazowych (RTG, tomografia komputerowa) w celu wykluczenia powikłań, takich jak toksyczne rozdęcie okrężnicy.

Leczenie biegunki szpitalnej zależy od jej przyczyny i nasilenia. W przypadku zakażenia C. difficile stosuje się metronidazol, wankomycynę doustną lub fidaksomycynę. W przypadkach nawrotowych rozważa się przeszczep mikrobioty jelitowej. Kluczowe znaczenie ma również przerwanie antybiotykoterapii, która wywołała zaburzenie, oraz właściwe nawodnienie pacjenta.

Profilaktyka biegunki szpitalnej obejmuje racjonalną antybiotykoterapię, rygorystyczne przestrzeganie higieny rąk przez personel medyczny, izolację pacjentów z biegunką, a także odpowiednią dezynfekcję pomieszczeń i sprzętu medycznego. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania są kluczowe dla ograniczenia rozprzestrzeniania się zakażeń szpitalnych.