szczepionki żywe

Szczepionki żywe zawierają osłabione (atenuowane) formy patogenów, które są zdolne do namnażania się w organizmie, ale nie wywołują choroby w pełnoobjawowej postaci. Dzięki tej zdolności do replikacji, szczepionki żywe wywołują silną i długotrwałą odpowiedź immunologiczną, często zbliżoną do naturalnej infekcji, obejmującą zarówno odporność humoralną, jak i komórkową.

Do najczęściej stosowanych szczepionek żywych należą szczepionki przeciwko odrze, śwince, różyczce (MMR), ospie wietrznej, rotawirusom, gruźlicy (BCG) oraz doustna szczepionka przeciwko polio (OPV). Zazwyczaj wymagają one mniejszej liczby dawek niż szczepionki inaktywowane, aby zapewnić odporność, często wystarczy jedna lub dwie dawki.

Szczepionki żywe są przeciwwskazane u osób z ciężkimi niedoborami odporności, w tym u pacjentów poddawanych immunosupresji, chorych na AIDS, oraz u kobiet w ciąży ze względu na teoretyczne ryzyko transmisji patogenu na płód. Wyjątkowo ważne jest również zachowanie właściwego łańcucha chłodniczego podczas transportu i przechowywania, gdyż są one bardziej wrażliwe na zmiany temperatury niż szczepionki inaktywowane.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl