CYP2B6
CYP2B6 to enzym z rodziny cytochromu P450, kodowany przez gen CYP2B6 znajdujący się na chromosomie 19. Jest głównie występującym w wątrobie białkiem zaangażowanym w metabolizm wielu leków, w tym efawirenza, metadonu, cyklofosfamidu, buproprionu oraz niektórych środków przeciwpadaczkowych.
Aktywność enzymatyczna CYP2B6 charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą, co jest spowodowane występowaniem polimorfizmów genetycznych. Najlepiej scharakteryzowanym wariantem jest CYP2B6*6, który występuje u około 15-60% populacji (w zależności od pochodzenia etnicznego) i wiąże się ze zmniejszoną aktywnością enzymatyczną.
Klinicznie istotne interakcje międzylekowe związane z CYP2B6 obejmują zarówno indukcję enzymu (np. przez ryfampicynę, fenobarbital, karbamazepinę), jak i jego inhibicję (np. przez klopidogrel, tiklopidynę). Zmienność genetyczna CYP2B6 może prowadzić do istotnych różnic w skuteczności leczenia oraz nasileniu działań niepożądanych, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Badania farmakogenetyczne CYP2B6 mogą być przydatne w personalizacji dawkowania niektórych leków, zwłaszcza efawirenza stosowanego w leczeniu HIV, gdzie u nosicieli wariantu CYP2B6*6 zaleca się modyfikację standardowego dawkowania w celu zmniejszenia ryzyka działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, substancja czynna preparatu Xifaxan 100 mg/5 ml, wykazuje minimalny wpływ na enzymy cytochromu P450, nie hamując głównych izoenzymów (CYP1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4) i wykazując jedynie słabą indukcję CYP3A4. U zdrowych ochotników nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki substratów CYP3A4, jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ryfaksymina może obniżać ekspozycję na leki metabolizowane przez CYP3A4, takie jak warfaryna, leki przeciwpadaczkowe, przeciwarytmiczne czy doustne środki antykoncepcyjne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z warfaryną, gdzie obserwowano zmiany wartości INR, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki leków przeciwkrzepliwych. Ryfaksymina jest umiarkowanym substratem glikoproteiny P (P-gp) i metabolizowana przez CYP3A4; jednoczesne podanie z silnym inhibitorem P-gp, cyklosporyną (600 mg), powoduje znaczący wzrost narażenia na ryfaksyminę (83-krotny wzrost Cmax i 124-krotny wzrost AUC), co wymaga ostrożności klinicznej.
białko transportowe, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP3A4, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ryfaksymina, ryfamycyny, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływa istotnie na farmakokinetykę warfaryny (25 mg) ani nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon, stosowany często w skojarzeniu, może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych oraz wpływać na metabolizm warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR. Jednoczesne podawanie lenalidomidu zwiększa stężenie digoksyny o 14% (pojedyncza dawka 0,5 mg), co przy wąskim indeksie terapeutycznym wymaga regularnego monitorowania jej poziomu w surowicy. Ponadto, współstosowanie lenalidomidu ze statynami zwiększa ryzyko rabdomiolizy, dlatego konieczna jest kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej.
CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, cytopenia, czynnik stymulujący erytropoezę, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, erytropoeza, glikoproteina p, hepatocyt, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, mielosupresja, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, szpiczak mnogi, teratogenność, trombocytopenia, warfaryna, zatorowość - Leksykon leków
Interakcje leku – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg
Tiotepa (Thiotepa Fresenius Kabi) jest metabolizowana głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2B6 i CYP3A4, co stanowi podstawę licznych interakcji lekowych o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP2B6 (np. klopidogrel, tyklopidyna) oraz CYP3A4 (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy) mogą zwiększać stężenie tiotepy w osoczu i jednocześnie obniżać poziom jej aktywnego metabolitu TEPA, co może prowadzić do wzrostu toksyczności i zmniejszenia skuteczności terapii. Induktory CYP450 (np. ryfampicyna, karbamazepina) nasilają metabolizm tiotepy, podnosząc stężenie TEPA, co wymaga uważnego monitorowania pacjenta. Tiotepa jest także słabym inhibitorem CYP2B6, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, w tym cyklofosfamidu, którego aktywny metabolit 4-OHCP może ulec obniżeniu, zmniejszając efektywność terapeutyczną.
4-hydroksycyklofosfamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP2B6, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenytoina, hepatotoksyczność, ifosfamid, immunosupresja, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2B6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, klarytromycyna, lek alkilujący, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, limfoproliferacja, makrolid, melfalan, mielosupresja, neutropenia, pseudocholinoesteraza, ryfampicyna, sukcynylocholina, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciwko żółtej febrze, TEPA, tiotepa, wskaźnik INR, żywa szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Trifaroten – Właściwości farmakokinetyczne
Trifaroten, substancja czynna kremu Aklief (50 µg/g), wykazuje niską ogólnoustrojową ekspozycję po miejscowym stosowaniu u pacjentów z trądzikiem pospolitym, zarówno dorosłych, jak i pediatrycznych (10-17 lat). W badaniu klinicznym, po aplikacji około 2 g kremu raz dziennie przez 30 dni na twarz, ramiona, klatkę piersiową i górną część pleców, mierzalne stężenia trifarotenu w osoczu stwierdzono u 37% dorosłych (Cmax <5-10 pg/mL, AUC0-24h 75-104 pg·h/mL) oraz u 18% pacjentów pediatrycznych (Cmax <5-9 pg/mL, AUC0-24h 89-106 pg·h/mL). Stan stacjonarny osiągnięto po 2 tygodniach terapii, bez przewidywanej kumulacji leku przy długotrwałym stosowaniu. Trifaroten penetruje skórę zgodnie z rozkładem wykładniczym, przenikając od warstwy rogowej naskórka do skóry właściwej, co jest kluczowe dla jego działania miejscowego. W osoczu wykazuje bardzo wysokie (>99,9%) wiązanie z białkami, bez istotnego wiązania z erytrocytami.
AUC, białko transportowe, CYP2B6, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, krem Aklief, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy wątroby, penetracja tkankowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, trądzik pospolity, transportery efflux, transportery leków, transportery wychwytu, trifaroten, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketalar 10 10 mg/ml
Ketamina w postaci roztworu do wstrzykiwań Ketalar 10 mg/ml charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym oraz wieloetapową dystrybucją, początkowo do tkanek o wysokiej perfuzji (serce, płuca, mózg), następnie do mięśni i tkanek obwodowych, a na końcu do tkanki tłuszczowej. Po dożylnym podaniu bolusowym w dawce 2,5 mg/kg okres półtrwania wynosi 10-15 minut, co koreluje z czasem trwania efektu anestezjologicznego około 20 minut. Maksymalne stężenia ketaminy w osoczu po podaniu dożylnym 2 mg/kg osiągają 1,8-2,0 μg/ml po 5 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym 6 mg/kg stężenia wynoszą 1,7-2,2 μg/ml po 15 minutach. W położnictwie wykazano transfer łożyskowy na poziomie 47% (1,72 μg/ml w żyły pępowinowej vs 0,75 μg/ml w aorcie matki) po podaniu domięśniowym dawki 250 mg (ok. 4,2 mg/kg), a średni czas porodu naturalnego od podania leku wynosił 12 minut.
chlorowodorek ketaminy, CYP2B6, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, efekt anestezjologiczny, efekt kliniczny, hydroksylacja pierścienia cykloheksanowego, izoenzym cytochromu P450, mikrosomy wątrobowe, N-demetylacja, norketamina, okres półtrwania, pochodna cykloheksanowa, podanie pozajelitowe, stężenie leku w osoczu, tkanka o wysokiej perfuzji, transfer łożyskowy, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Interakcje leku – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Erybulina, substancja czynna preparatu Eribulin EVER Pharma, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z główną eliminacją przez wydalanie żółciowe (do 70%), bez identyfikacji konkretnego białka transportowego. Nie jest substratem dla kluczowych transporterów takich jak BCRP, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, MRP2, MRP4 czy BSEP. W badaniach klinicznych wykazano brak istotnego wpływu inhibitorów (np. ketokonazol) i induktorów (np. ryfampicyna) CYP3A4 na parametry farmakokinetyczne erybuliny (AUC, Cmax), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych sytuacjach. Erybulina słabo hamuje CYP3A4 in vitro, jednak brak jest potwierdzenia klinicznego tego efektu, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak alfentanyl, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus i takrolimus, ze względu na ryzyko zwiększenia ich stężeń i działań niepożądanych.
alfentanyl, BCRP, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chinidyna, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, ergotamina, Eribulin, erybulina, fentanyl, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpsychotyczny, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, OCT1, OCT2, opioidowy lek przeciwbólowy, pimozyd, pompa eksportu soli kwasów żółciowych, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, transportery anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketalar 50 50 mg/ml
Ketamina w preparacie Ketalar 50 (50 mg/ml) wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu pozajelitowym, co umożliwia szybki początek działania anestezjologicznego. Dystrybucja leku przebiega trójfazowo: początkowo do tkanek o wysokiej perfuzji (serce, płuca, mózg), następnie do mięśni i tkanek obwodowych, a ostatecznie kumuluje się w tkance tłuszczowej. Po dożylnym podaniu bolusowym 2,5 mg/kg masy ciała faza dystrybucyjna trwa około 45 minut, z okresem półtrwania 10-15 minut, co koreluje z czasem działania anestetycznego około 20 minut. Maksymalne stężenia ketaminy w osoczu wynoszą 1,8-2,0 μg/ml po 5 minutach od podania dożylnego 2 mg/kg oraz 1,7-2,2 μg/ml po 15 minutach od podania domięśniowego 6 mg/kg. W położnictwie stwierdzono transfer łożyskowy na poziomie 47% po podaniu domięśniowym 250 mg (około 4,2 mg/kg), z czasem porodu naturalnego około 12 minut od podania leku.
aktywność farmakologiczna, chlorowodorek ketaminy, CYP2B6, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, efekt anestezjologiczny, hydroksylacja pierścienia, Ketalar, N-demetylacja, norketamina, okres półtrwania leku, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, procedura anestezjologiczna, stężenie osoczowe ketaminy, tkanka o wysokiej perfuzji, transfer łożyskowy, związek macierzysty - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna (4 µg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami znieczulającymi wziewnie (np. izofluran), propofolem, benzodiazepinami (np. midazolam) oraz opioidami (np. alfentanil), prowadząc do nasilenia efektów uspokajających, znieczulających i depresji układu sercowo-oddechowego. Mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych z wymienionymi lekami, zaleca się rozważenie redukcji dawek oraz ścisłe monitorowanie pacjentów. Dodatkowo, deksmedetomidyna może nasilać działanie hipotensyjne i bradykardię w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. esmolol), co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów hemodynamicznych. Wskazane jest indywidualizowanie dawkowania i uwzględnienie potencjalnych synergizmów farmakodynamicznych, zwłaszcza u pacjentów dorosłych, gdyż badania dotyczą wyłącznie tej grupy wiekowej.
alfentanil, benzodiazepina, bradykardia, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, esmolol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izofluran, lek beta-adrenolityczny, lek znieczulający, midazolam, mikrosomy wątroby ludzkiej, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, środek znieczulający wziewny, układ sercowo-oddechowy