interakcja z teofiliną
Teofilina to związek z grupy metyloksantyn, stosowany w leczeniu astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Wykazuje działanie bronchodylatacyjne, przeciwzapalne oraz immunomodulujące. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny (5-15 μg/ml) oraz liczne interakcje z innymi lekami, stosowanie teofiliny wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
Interakcje z teofiliną mogą prowadzić zarówno do zwiększenia, jak i zmniejszenia jej stężenia we krwi. Leki zwiększające stężenie teofiliny to m.in. cyprofloksacyna, erytromycyna, klarytromycyna, flukonazol, cymetydyna, allopurynol oraz doustne środki antykoncepcyjne. Z kolei karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna i barbiturany mogą przyspieszać metabolizm teofiliny, prowadząc do obniżenia jej stężenia.
Szczególnie niebezpieczne są interakcje teofiliny z lekami kardiologicznymi. Jednoczesne stosowanie z beta-blokerami nieselektywnymi może osłabiać działanie obu leków. Połączenie z antagonistami wapnia (zwłaszcza werapamilem) zwiększa ryzyko arytmii i hipotensji. Teofilina może również nasilać działanie leków moczopędnych i zmniejszać skuteczność adenozyny w leczeniu tachyarytmii.
Monitorowanie stężenia teofiliny we krwi jest kluczowe podczas terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby, niewydolnością serca, u osób starszych oraz u palaczy tytoniu. Objawy przedawkowania teofiliny obejmują nudności, wymioty, bóle głowy, bezsenność, arytmie i drgawki, które mogą wystąpić nawet przy niewielkim przekroczeniu zakresu terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Alcetyr 5 mg
Dotychczasowe badania kliniczne wskazują, że lewocetyryzyna oraz jej racemat cetyryzyna wykazują ograniczone interakcje farmakokinetyczne z większością leków, takich jak antypiryna, pseudoefedryna, cymetydyna, ketokonazol, erytromycyna, azytromycyna, glipizyd oraz diazepam. Jedynie jednoczesne stosowanie cetyryzyny z teofiliną (400 mg/dobę) powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o około 16%, bez wpływu na klirens teofiliny. Istotne klinicznie zmiany farmakokinetyczne obserwuje się przy kojarzeniu cetyryzyny (10 mg/dobę) z rytonawirem (600 mg 2× dziennie), co skutkuje wzrostem ekspozycji na cetyryzynę o około 40%, a ekspozycja na rytonawir ulega nieznacznemu zmniejszeniu o 11%. Pokarm nie wpływa na stopień wchłaniania lewocetyryzyny, lecz może spowalniać szybkość absorpcji, co klinicznie umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków.
alkohol, antypiryna, azytromycyna, benzodiazepina, biodostępność, cetyryzyna, cymetydyna, depresant OUN, diazepam, dysfagia, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, funkcja psychomotoryczna, glipizyd, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z rytonawirem, interakcja z teofiliną, ketokonazol, klirens, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, opioid, pseudoefedryna, rytonawir, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmiana fizjologiczna