mechaniczna niedrożność jelit
Mechaniczna niedrożność jelit to stan kliniczny spowodowany fizycznym zablokowaniem światła jelita, uniemożliwiającym prawidłowy pasaż treści pokarmowej. W przeciwieństwie do niedrożności porażennej, w niedrożności mechanicznej występuje przeszkoda materialna blokująca przewód pokarmowy.
Główne przyczyny niedrożności mechanicznej obejmują zrosty pooperacyjne (najczęstsza przyczyna, około 60-70% przypadków), przepukliny uwięźnięte, nowotwory jelita, skręt jelita, wgłobienie oraz ciała obce. Zależnie od lokalizacji przeszkody wyróżnia się niedrożność wysoką (dwunastnica, jelito czcze) oraz niską (jelito kręte, okrężnica).
Objawy kliniczne zależą od poziomu niedrożności i obejmują: ból brzucha (zwykle o charakterze kolkowym), wymioty (wczesne w niedrożności wysokiej, późne w niskiej), wzdęcie brzucha (bardziej nasilone w niedrożności niskiej), zatrzymanie gazów i stolca oraz wzmożoną perystaltykę z charakterystycznymi metalicznymi dźwiękami. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe, zwłaszcza RTG przeglądowe jamy brzusznej uwidaczniające poziomy płynu i rozdęte pętle jelit oraz tomografia komputerowa.
Leczenie obejmuje początkowo postępowanie zachowawcze: odbarczenie żołądka przez zgłębnik nosowo-żołądkowy, wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, antybiotykoterapię przy podejrzeniu perforacji oraz obserwację. W przypadku braku poprawy lub w niedrożności z cechami niedokrwienia konieczne jest leczenie operacyjne, którego zakres zależy od przyczyny niedrożności. Powikłaniami nieleczonej niedrożności mechanicznej mogą być martwica jelita, perforacja, zapalenie otrzewnej oraz wstrząs septyczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tiapridal 100 mg
Lek Tiapridal zawierający 100 mg chlorowodorku tiaprydu charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zaburzenia psychiczne takie jak senność, bezsenność, pobudzenie i apatia, a także parkinsonizm polekowy manifestujący się drżeniem, hipertonią, hipokinezą i ślinotokiem. Często występuje hiperprolaktynemia, prowadząca do objawów endokrynologicznych, takich jak zatrzymanie miesiączki, mlekotok czy ginekomastia. Rzadko odnotowuje się poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza), kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes, komorowa tachykardia) oraz neurologiczne (złośliwy zespół neuroleptyczny, późna dyskineza). Hiponatremia i zespół nieadekwatnego wydzielania ADH (SIADH) również należą do rzadkich, ale istotnych działań niepożądanych.
agranulocytoza, akatyzja, chlorowodorek tiaprydu, depresja oddechowa, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, komorowe zaburzenia rytmu serca, leukopenia, mechaniczna niedrożność jelit, mlekotok, neuroleptyk, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra dyskineza, parkinsonizm polekowy, porażenna niedrożność jelit, późna dyskineza, rabdomioliza, szczękościsk, tiapryd, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia orgazmu, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, złośliwy zespół neuroleptyczny