mięsień strzałkowy długi
Mięsień strzałkowy długi (musculus peroneus longus) to powierzchowny mięsień bocznego przedziału podudzia. Rozpoczyna się od głowy i górnej części trzonu kości strzałkowej oraz od bocznej kłykci kości piszczelowej. Jego ścięgno biegnie za kostką boczną i pod stopą, przyczepiając się do podstawy pierwszej kości śródstopia i kości klinowatej przyśrodkowej.
Główną funkcją mięśnia strzałkowego długiego jest ewersja (pronacja) stopy, czyli odwrócenie jej podeszwy na zewnątrz. Dodatkowo uczestniczy w zginaniu podeszwowym stopy oraz podtrzymuje łuk poprzeczny stopy. Jego unerwienie pochodzi od nerwu strzałkowego powierzchownego (gałąź nerwu strzałkowego wspólnego), a unaczynienie zapewniają tętnice strzałkowe.
W praktyce klinicznej, dysfunkcje mięśnia strzałkowego długiego mogą prowadzić do niestabilności stawu skokowego, zaburzeń chodu oraz zwiększonego ryzyka skręceń stawu skokowego. Mięsień ten często ulega przeciążeniom u sportowców, szczególnie biegaczy, co może manifestować się jako zapalenie ścięgna (tendinopatie) lub zespół cieśni przedziału bocznego podudzia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Burza – Patofizjologia i mechanizm
Buniony (hallux valgus) to złożona deformacja pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego (MTP), charakteryzująca się przyśrodkowym przesunięciem pierwszej kości śródstopia oraz bocznym odchyleniem palucha, prowadzącym do powstania kostnego uwypuklenia. Patogeneza obejmuje zaburzenia biomechaniczne, w tym niestabilność stawu śródstopno-klinowego oraz dysbalans mięśniowy między mięśniem odwodzicielem, przywodzicielem palucha i mięśniem strzałkowym długim. W przebiegu deformacji dochodzi do rozciągnięcia przyśrodkowej torebki stawowej i więzadeł oraz obkurczenia bocznej części torebki, co sprzyja dalszemu przemieszczeniu kości i progresji deformacji. Czynniki genetyczne, takie jak hipermobilność, wiotkość więzadeł i specyficzny kształt kości śródstopia, odgrywają istotną rolę, podobnie jak choroby zapalne stawów (np. RZS, łuszczycowe zapalenie stawów), zaburzenia tkanki łącznej i schorzenia nerwowo-mięśniowe. Obuwie o wąskim przodzie i wysokim obcasie może przyspieszać progresję u osób predysponowanych genetycznie, jednak nie jest pierwotną przyczyną deformacji.
bunionette, choroba Charcota-Mariego-Tootha, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, hallux rigidus, hallux valgus, Lapiplasty, łuszczycowe zapalenie stawów, mięsień piszczelowy przedni, mięsień strzałkowy długi, mózgowe porażenie dziecięce, poliomyelitis, reumatoidalne zapalenie stawów, staw śródstopno-paliczkowy, stopa końsko-szpotawa, zapalenie kaletki, zespół Downa, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Stopy płaskie – Patofizjologia i mechanizm
Pes planus, czyli płaskostopie, to deformacja stopy charakteryzująca się utratą przyśrodkowego łuku podłużnego, co prowadzi do kontaktu tej części stopy z podłożem. Przyśrodkowy łuk podłużny, zbudowany z kości piętowej, łódkowatej, skokowej, trzech kości klinowatych oraz pierwszych trzech kości śródstopia, jest podtrzymywany przez więzadła (m.in. więzadło sprężyste, więzadło deltoidalne) oraz mięśnie (np. mięsień piszczelowy tylny). Dysfunkcja tych struktur, zwłaszcza ścięgna piszczelowego tylnego (PTT), prowadzi do nabytego płaskostopia dorosłych (AAFD), które objawia się spłaszczeniem łuku, odwiedzeniem przodostopia i koślawością tyłostopia. Patomechanizm obejmuje rozciągnięcie więzadeł i ścięgien, zwiększoną aktywność enzymów proteolitycznych rozkładających tkanki ścięgniste oraz zaburzenia biomechaniczne, które wpływają na cykl chodu i stabilność stopy. Czynniki ryzyka to m.in. otyłość, wiek powyżej 40 lat, kobieca płeć, cukrzyca i nadciśnienie. Płaskostopie może być elastyczne (łuk pojawia się przy odciążeniu) lub sztywne (trwałe spłaszczenie łuku), a także może mieć podłoże genetyczne lub nabyte.
dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego, elastyczne płaskostopie, enzymy proteolityczne, koalicja stępu, koślawość tyłostopia, mięsień strzałkowy długi, mięsień trójgłowy łydki, pes planus, powięź podeszwowa, rozcięgno podeszwowe, ścięgno Achillesa, ścięgno piszczelowe tylne, supinacja, sztywne płaskostopie, więzadło deltoidalne, więzadło sprężyste, wiotkość więzadłowa, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów