lewomepromazyny maleinian
Lewomepromazyny maleinian to pochodna fenotiazyny o silnym działaniu przeciwpsychotycznym, uspokajającym i przeciwwymiotnym. Jest to klasyczny neuroleptyk pierwszej generacji, stosowany głównie w leczeniu schizofrenii, psychoz, silnych stanów lękowych oraz jako element terapii przeciwbólowej w bólu przewlekłym.
Mechanizm działania lewomepromazyny polega przede wszystkim na blokowaniu receptorów dopaminergicznych D2 w układzie limbicznym i prążkowiu. Wykazuje również działanie antagonistyczne wobec receptorów serotoninowych, histaminowych H1, muskarynowych i α-adrenergicznych, co odpowiada za jej liczne działania niepożądane.
W praktyce klinicznej lewomepromazyna jest szczególnie ceniona w psychiatrii oraz medycynie paliatywnej. Wykazuje silniejsze działanie sedatywne niż przeciwpsychotyczne, dlatego często wykorzystywana jest w przypadkach agresji, niepokoju psychoruchowego oraz zaburzeń snu u pacjentów z chorobami psychicznymi. W medycynie paliatywnej stosowana jest jako lek drugiego rzutu w leczeniu nudności i wymiotów opornych na standardową terapię oraz jako koanalgetyk w terapii bólu nowotworowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lewomepromazyna – Wskazania do stosowania
Lewomepromazyna, pochodna fenotiazyny, wykazuje silne działanie przeciwpsychotyczne, uspokajające, przeciwlękowe oraz przeciwbólowe. Jest wskazana przede wszystkim w leczeniu schizofrenii i innych zaburzeń psychotycznych z objawami pobudzenia psychoruchowego, agresji i niepokoju, szczególnie u pacjentów opornych na inne neuroleptyki. Ponadto, stosowana jest jako leczenie wspomagające w upośledzeniu umysłowym z zaburzeniami zachowania, w padaczce (z uwzględnieniem ryzyka obniżenia progu drgawkowego) oraz w depresji z nasilonym lękiem i bezsennością. Lewomepromazyna poprawia jakość snu dzięki silnemu działaniu sedatywnemu i jest efektywna w terapii bólu przewlekłego, zwłaszcza neuropatycznego i nowotworowego, często w skojarzeniu z opioidami, co pozwala na redukcję ich dawek.
anestezjologia, ból neuropatyczny, ból nowotworowy, ból przewlekły, depresja z niepokojem, droga doustna, dysfagia, działanie przeciwbólowe, fenotiazyna, forma iniekcyjna, lewomepromazyny maleinian, neuroleptyki, niepokój przedoperacyjny, objawy behawioralne, objawy wytwórcze, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, podanie domięśniowe, powolny wlew dożylny, premedykacja, próg drgawkowy, roztwór do wstrzykiwań, schizofrenia, tabletki powlekane, terapia multimodalna bólu, upośledzenie umysłowe, zaburzenia snu, zespół lękowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tisercin 25 mg
Lek Tisercin, zawierający 25 mg lewomepromazyny (w postaci 33,8 mg lewomepromazyny maleinianu) w tabletce powlekanej, jest wskazany do leczenia psychoz u dorosłych. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 25-50 mg/dobę (1-2 tabletki), podawanej w 2 dawkach podzielonych. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji, dawkę można stopniowo zwiększać do maksymalnie 150-250 mg/dobę, podawanej w 2-3 dawkach podzielonych. Po uzyskaniu efektu terapeutycznego zaleca się ustalenie indywidualnej dawki podtrzymującej, minimalizującej działania niepożądane przy jednoczesnym utrzymaniu poprawy stanu pacjenta. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat. Każda tabletka zawiera również 40 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
dawka dobowa, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, lewomepromazyna, lewomepromazyny maleinian, monitorowanie leczenia, nietolerancja laktozy, odpowiedź kliniczna, psychoza, stan kliniczny, tabletka powlekana, Tisercin, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tisercin 25 mg
Przedkliniczne badania lewomepromazyny na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak indukcji wad rozwojowych u płodów. Jednakże, brak jest danych dotyczących embriotoksyczności, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa stosowania leku w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Badania na szczurach wykazały, że podawanie dużych dawek lewomepromazyny maleinianu prowadzi do obniżenia płodności, co sugeruje potencjalny wpływ na zdolności rozrodcze przy długotrwałym stosowaniu u pacjentów w wieku rozrodczym.
aspekt toksykologiczny, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt teratogenny, embriotoksyczność, genotoksyczność, lewomepromazyna, lewomepromazyny maleinian, obniżenie płodności, pierwszy trymestr, rozwój zarodka, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, zdolność rozrodcza