farmakokinetyka fludarabiny
Farmakokinetyka fludarabiny obejmuje procesy, którym lek ten podlega w organizmie od momentu podania do eliminacji. Po dożylnym podaniu fludarabina fosforan (prolek) jest szybko defosforylowany do 9-β-D-arabinofuranozylo-2-fluoroadeniny (F-ara-A), który jest aktywnym metabolitem wykazującym działanie przeciwnowotworowe.
Fludarabina charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 83-98 l/m², co wskazuje na znaczną dystrybucję do tkanek. Lek wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (około 19-29%). Po podaniu dożylnym stężenie F-ara-A w osoczu zmniejsza się w sposób trójfazowy, z okresem półtrwania w fazie końcowej wynoszącym około 20 godzin.
Metabolizm fludarabiny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie lek jest przekształcany do nieaktywnych metabolitów. Około 23% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci aktywnego metabolitu F-ara-A w ciągu 24 godzin. Klirens nerkowy stanowi główną drogę eliminacji fludarabiny, dlatego u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek konieczna jest modyfikacja dawki leku.
Fludarabina wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Nie stwierdzono istotnej kumulacji leku przy podawaniu codziennym przez 5 dni w standardowych schematach leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fludarabina – Właściwości farmakokinetyczne
Fludarabina, podawana w formie fosforanu fludarabiny (2F-ara-AMP), jest szybko defosforylowana do aktywnego nukleozydu 2F-ara-A, który wykazuje liniową farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu dawki 25 mg/m² w 30-minutowej infuzji u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową, maksymalne stężenie 2F-ara-A w osoczu wynosiło 3,5-3,7 µM, z umiarkowaną kumulacją do 4,4-4,8 µM po piątej dawce. Eliminacja 2F-ara-A przebiega trójfazowo z okresami półtrwania odpowiednio około 5 minut, 1-2 godziny oraz około 20 godzin. Średni klirens osoczowy wynosi 79 ml/min/m², a objętość dystrybucji 83 l/m², przy znacznej zmienności indywidualnej. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 50-65%, a maksymalne stężenie osiągane jest po 1-2 godzinach, stanowiąc 20-30% stężenia po podaniu dożylnym. Fludarabina nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję.
defosforylacja, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka doustna, farmakokinetyka fludarabiny, fosforan fludarabiny, hematokryt, hematopoeza, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, kumulacja substancji, neutropenia, nukleozyd fludarabiny, objętość dystrybucji, pacjent onkologiczny, przewlekła białaczka limfocytowa, stężenie maksymalne, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek