eozynofilowe zapalenie pęcherzyków płucnych
Eozynofilowe zapalenie pęcherzyków płucnych (EZPP) to rzadka choroba śródmiąższowa płuc charakteryzująca się naciekiem pęcherzyków płucnych przez eozynofile. Stanowi część szerszej grupy chorób znanych jako eozynofilie płucne. Schorzenie to może występować jako reakcja nadwrażliwości na leki, alergeny środowiskowe, w przebiegu chorób systemowych lub jako idiopatyczne.
Objawy kliniczne EZPP obejmują duszność, kaszel (często nieproduktywny), gorączkę, świsty, złe samopoczucie i czasami krwioplucie. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczna jest eozynofilia obwodowa, która występuje u około 90% pacjentów. Badania obrazowe wykazują typowo obustronne, nieregularne zagęszczenia o typie matowej szyby, czasem z konsolidacjami, najczęściej w polach środkowych i dolnych płuc.
Diagnostyka EZPP opiera się na badaniu BAL (płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe), w którym stwierdza się zwiększony odsetek eozynofilów (>25%), badaniach obrazowych oraz biopsji płuca w wybranych przypadkach. Kluczowe jest wykluczenie innych przyczyn eozynofilii płucnej, takich jak zakażenia pasożytnicze, choroby autoimmunologiczne czy ziarniniakowatość eozynofilowa z zapaleniem naczyń.
Leczenie EZPP polega głównie na stosowaniu glikokortykosteroidów systemowych, które zwykle prowadzą do szybkiej poprawy klinicznej i radiologicznej. W przypadkach opornych na sterydy stosuje się leki immunosupresyjne lub biologiczne ukierunkowane na szlaki związane z eozynofilami. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, choć w niektórych przypadkach może dojść do przewlekłego przebiegu i włóknienia płuc.