terapia glukozowo-insulinowa
Terapia glukozowo-insulinowa (GIK – glucose-insulin-potassium) to metoda leczenia polegająca na dożylnym podawaniu roztworu zawierającego glukozę, insulinę oraz potas. Jej podstawowym celem jest zapewnienie komórkom mięśnia sercowego alternatywnego źródła energii w postaci glukozy w stanach niedokrwienia.
W warunkach niedotlenienia mięśnia sercowego, np. podczas zawału, metabolizm komórek ulega przestawieniu z tlenowego na beztlenowy. Podanie insuliny zwiększa transport glukozy do kardiomiocytów, hamuje lipolizę i zmniejsza stężenie wolnych kwasów tłuszczowych, których metabolizm w warunkach niedotlenienia jest niekorzystny dla komórek.
Terapia GIK znalazła zastosowanie w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych, szczególnie zawału serca, oraz w kardiochirurgii podczas operacji na otwartym sercu. Choć wyniki badań klinicznych są niejednoznaczne, protokół ten jest nadal stosowany w wybranych przypadkach klinicznych oraz jako element postępowania metabolicznego u pacjentów w stanie krytycznym.
Standardowy protokół obejmuje podawanie roztworu zawierającego 500 ml 10% glukozy z dodatkiem 20-30 jednostek insuliny krótkodziałającej oraz 40-80 mEq chlorku potasu. Podczas terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie poziomu glikemii oraz stężenia elektrolitów, aby uniknąć powikłań takich jak hipoglikemia czy zaburzenia elektrolitowe.