antagonista receptorów wapniowych

Antagoniści receptorów wapniowych, znani również jako blokery kanału wapniowego, stanowią grupę leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Ich mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych, co ogranicza napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz komórek mięśnia sercowego.

Działanie antagonistów wapnia prowadzi do rozszerzenia naczyń tętniczych (efekt wazodylatacyjny), zmniejszenia oporu obwodowego, obniżenia ciśnienia tętniczego krwi oraz, w przypadku niektórych preparatów, zwolnienia czynności serca. W zależności od budowy chemicznej i powinowactwa do różnych tkanek, antagonistów wapnia dzieli się na trzy główne grupy: dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), fenylalkilaminy (np. werapamil) oraz benzotiazepiny (np. diltiazem).

W praktyce klinicznej antagoniści kanału wapniowego są szczególnie przydatni u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z dławicą piersiową, astmą oskrzelową, cukrzycą czy miażdżycą tętnic obwodowych. Najczęstsze działania niepożądane obejmują obrzęki obwodowe, zaczerwienienie twarzy, bóle głowy oraz zaparcia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tych leków u pacjentów z niewydolnością serca oraz z zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.