wstrzyknięcie dokostne
Wstrzyknięcie dokostne (ang. intraosseous injection, IO) to procedura medyczna polegająca na wprowadzeniu igły bezpośrednio do jamy szpikowej kości w celu uzyskania dostępu naczyniowego. Technika ta wykorzystywana jest głównie w sytuacjach nagłych, gdy konwencjonalny dostęp dożylny jest trudny lub niemożliwy do uzyskania.
Dostęp dokostny stanowi alternatywną drogę podawania płynów, leków i produktów krwiopochodnych, zapewniając szybkie wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego. Najczęstszymi miejscami wykonania wstrzyknięcia dokostnego są: bliższy koniec piszczeli, dalszy koniec piszczeli, głowa kości ramiennej oraz mostek (u dorosłych). Procedura ta jest szczególnie wartościowa w resuscytacji krążeniowo-oddechowej, stanach wstrząsowych oraz w medycynie ratunkowej i pola walki.
Współczesne systemy do wstrzyknięć dokostnych obejmują zarówno manualne igły jak i półautomatyczne oraz automatyczne urządzenia (np. EZ-IO, BIG, FAST1). Przeciwwskazaniami do wykonania wstrzyknięcia dokostnego są złamania w miejscu wkłucia, wcześniejsze próby wkłucia w tym samym miejscu, zakażenie tkanek miękkich nad planowanym miejscem wkłucia oraz zaburzenia osteogenezy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Stosowanie magnezu siarczanu (Magnesium sulfate Kalceks) wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych pacjenta ze względu na ryzyko głębokiego niedociśnienia i bradykardii. Niezbędne jest rutynowe kontrolowanie stężenia magnezu i wapnia w surowicy, czynności oddechowej (częstość oddechów ≥16/min), diurezy (≥25 ml/godz.) oraz odruchu rzepkowego, którego zanik może wskazywać na toksyczność magnezu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, aby uniknąć hipermagnezemii. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z miastenią, zaburzeniami czynności wątroby, ryzykiem bloku serca oraz podczas jednoczesnego stosowania leków depresyjnych układu oddechowego. W terapii musi być dostępne antidotum – 1 g glukonianu wapnia do wstrzykiwań.
alkoholowa choroba wątroby, anestetyk ogólnoustrojowy, antagonista receptorów wapniowych, barbiturany, blok serca, bradykardia, depresja oddechowa, glukonian wapnia, hipermagnezemia, hipoalbuminemia, kamica wapniowo-magnezowo-amonowo-fosforanowa, lek narkotyczny, martwica tkanek, miastenia, niedociśnienie głębokie, odruch rzepkowy, przełom miasteniczny, ropień aseptyczny, stężenie magnezu, wstrzyknięcie dokostne, wstrzyknięcie donaczyniowe, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie tkanki łącznej -
Leksykon substancji czynnych
Magnez siarczan (Magnesium sulfate Kalceks, 200 mg/ml) wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, ze względu na ryzyko wystąpienia głębokiego niedociśnienia, bradykardii oraz bloków serca, zwłaszcza u pacjentów jednocześnie leczonych antagonistami receptorów wapniowych lub beta. Zaleca się rutynowe kontrolowanie stężenia wapnia i magnezu w surowicy, częstości oddechów (≥16/min), diurezy (≥25 ml/godz.) oraz obecności odruchu rzepkowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, miastenią gravis, chorobami wątroby oraz skłonnością do kamicy wapniowo-magnezowo-amonowo-fosforanowej, dostosowując dawkę i monitorując parametry nerkowe i elektrolity. W przypadku przedawkowania konieczne jest podanie 1 g glukonianu wapnia dożylnie jako antidotum.
alkoholowa choroba wątroby, antagonista receptorów wapniowych, barbiturany, blok serca, bradykardia, częstość oddechów, depresja oddechowa, dieta niskosodowa, hipermagnezemia, hipoalbuminemia, kamica wapniowo-magnezowo-amonowo-fosforanowa, lek narkotyczny, magnez siarczan, martwica tkanek, miastenia gravis, nerw kulszowy, niedociśnienie, odruch rzepkowy, pompa infuzyjna, przełom miasteniczny, receptor beta, ropień, ropień aseptyczny, sól magnezu, stężenie magnezu w surowicy, stężenie wapnia w surowicy, wstrzyknięcie dokostne, wstrzyknięcie donaczyniowe, zapalenie tkanki łącznej
