folia polimerowa
Folia polimerowa to materiał wykorzystywany w medycynie jako bariera ochronna i element stosowany w wielu procedurach medycznych. Jest wykonana z różnych związków polimerowych, takich jak polietylen, polipropylen czy poliuretan, które charakteryzują się elastycznością, wytrzymałością i biokompatybilnością.
W praktyce klinicznej folie polimerowe znajdują zastosowanie w opatrunkach okluzyjnych, jako element systemów dostarczania leków przez skórę, w zabiegach chirurgicznych jako obłożenia pola operacyjnego oraz w sterylizacji narzędzi medycznych. Dzięki właściwościom barierowym chronią przed mikroorganizmami i zanieczyszczeniami, jednocześnie zapewniając odpowiednią wymianę gazową.
Współczesne folie polimerowe stosowane w medycynie często posiadają dodatkowe właściwości, takie jak przezroczystość (umożliwiająca obserwację ran bez zdejmowania opatrunku), przepuszczalność pary wodnej (zapobiegająca maceracji tkanek) oraz zdolność do utrzymywania wilgotnego środowiska gojenia ran. Niektóre typy folii są również impregnowane substancjami przeciwbakteryjnymi, co zwiększa ich skuteczność w profilaktyce zakażeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pediaven G20 –
Pediaven G20 to dwukomorowy roztwór do infuzji, zawierający 500 ml aminokwasów oraz 500 ml glukozy, które po zmieszaniu tworzą 1000 ml roztworu o osmolarności około 1400 mOsm/l i pH 4,8–5,5. Preparat dostarcza pełne spektrum aminokwasów (20 g/1000 ml) oraz 200 g glukozy (200 g glukozy bezwodnej), zapewniając łącznie 880 kcal energii, w tym 800 kcal energii pozabiałkowej. Zawiera także zbilansowane elektrolity i mikroelementy, m.in. sód 30 mmol, potas 25 mmol, wapń 6 mmol, magnez 4 mmol, fosforany 8 mmol oraz pierwiastki śladowe takie jak chrom (20 µg), kobalt (150 µg), miedź (255 µg), żelazo (500 µg), fluor (500 µg), jod (50 µg), mangan (100 µg), molibden (50 µg), selen (35 µg) i cynk (2000 µg). Preparat jest przeznaczony do jednorazowego użycia, a przed podaniem należy zmieszać zawartość obu komór worka, zachowując aseptykę i chroniąc roztwór przed światłem, szczególnie u dzieci poniżej 2 lat.
acetylocysteina, aminokwas, azot całkowity, ceftriakson, chlorek chromu, chlorek kobaltu, chlorek manganu, chlorek potasu, chlorek sodu, elektrolit, emulsja tłuszczowa, energia całkowita, energia pozabiałkowa, fluorek sodu, folia polimerowa, fosforan dipotasu, glukonian wapnia, glukoza jednowodna, jodek potasu, kation dwuwartościowy, kwas glutaminowy, kwas octowy lodowaty, kwas solny, mleczan magnezu, molibdenian amonu, niezgodność farmaceutyczna, octan cynku, osmolarność, pierwiastek śladowy, pochłaniacz tlenu, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, siarczan miedzi, siarczan żelaza, sól wapniowa, substancja pomocnicza, wartość odżywcza, warunek aseptyczny, właściwość fizykochemiczna, woda do wstrzykiwań, worek dwukomorowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – SMOFlipid –
SMOFlipid 200 mg/ml to emulsja lipidowa do infuzji o białym, jednorodnym wyglądzie, zawierająca zrównoważoną mieszankę oleju sojowego (60 g), triglicerydów o średniej długości łańcucha (60 g), oleju z oliwek (50 g) oraz oleju rybnego bogatego w kwasy omega-3 (30 g) na 1000 ml. Produkt dostarcza 8,4 MJ/l (2000 kcal/l), ma pH około 8 oraz osmolalność około 380 mOsm/kg wody. Zawiera do 5 mmol sodu na litr w postaci sodu wodorotlenku i sodu oleinianu. Substancje pomocnicze, takie jak lecytyna z jaja kurzego, glicerol, all-rac-α-tokoferol oraz woda do wstrzykiwań, zapewniają stabilność fizykochemiczną emulsji. Produkt dostępny jest w butelkach szklanych typu II oraz w innowacyjnych workach Biofine z systemem ochrony przed tlenem i wskaźnikiem szczelności OxalertTM.
całkowite żywienie pozajelitowe, emulsja do infuzji, folia polimerowa, jednorodna emulsja, lecytyna jaja kurzego, ochrona przed światłem, olej rybny, olej sojowy, olej z oliwek, pochłaniacz tlenu, port infuzyjny, roztwór aminokwasów, rozwarstwienie faz, stabilność fizyczna i chemiczna, substancja pomocnicza, tokoferol, triglicerydy o średniej długości łańcucha, wartość energetyczna, warunki aseptyczne, żywienie pozajelitowe