krótkowzroczność refrakcyjna
Krótkowzroczność refrakcyjna (myopia) to wada wzroku, w której promienie świetlne wpadające do oka skupiają się przed siatkówką zamiast dokładnie na jej powierzchni. Powoduje to nieostre widzenie obiektów oddalonych, podczas gdy obiekty znajdujące się blisko są widziane wyraźnie.
Główną przyczyną krótkowzroczności refrakcyjnej jest zbyt długa gałka oczna w stosunku do siły układu optycznego oka lub zbyt duża moc załamująca układu optycznego oka przy normalnej długości gałki ocznej. Wada ta ma często podłoże genetyczne, ale jej rozwój może być przyspieszony przez czynniki środowiskowe, takie jak intensywna praca wzrokowa z bliska czy niedostateczna ekspozycja na światło naturalne.
Diagnostyka krótkowzroczności refrakcyjnej opiera się na badaniu ostrości wzroku, skiaskopii oraz badaniu refrakcji w autorefraktometrze. Korekcja tej wady możliwa jest za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych z odpowiednią mocą ujemną (soczewki rozpraszające). W przypadkach ustabilizowanej krótkowzroczności możliwe jest zastosowanie chirurgii refrakcyjnej (np. LASIK, PRK) lub implantacji soczewek wewnątrzgałkowych.
Krótkowzroczność refrakcyjna stanowi istotny problem zdrowia publicznego ze względu na rosnącą częstość występowania, szczególnie w krajach azjatyckich oraz wśród młodzieży. Wysoka krótkowzroczność (powyżej -6,0 dioptrii) zwiększa ryzyko rozwoju poważnych chorób oczu, takich jak odwarstwienie siatkówki, jaskra czy zwyrodnienie plamki żółtej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krótkowzroczność – Patofizjologia i mechanizm
Krótkowzroczność (myopia) jest najczęstszą wadą refrakcji u dzieci i młodych dorosłych, wynikającą głównie z nadmiernego wydłużenia osiowego gałki ocznej, co powoduje ogniskowanie obrazu przed siatkówką. Wzrost długości osiowej o 1 mm koreluje z przesunięciem refrakcyjnym o około 3 dioptrie. Charakterystyczne zmiany strukturalne obejmują ścieńczenie naczyniówki, szczególnie w dołku środkowym, oraz zmiany w twardówce związane z syntezą proteoglikanu agrekanu. Genetyczne predyspozycje, potwierdzone przez loci MYP1-MYP28 i badania GWAS, współistnieją z istotnymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak intensywna praca wzrokowa z bliska i ograniczony czas spędzany na zewnątrz. Zaleca się około 2 godzin dziennie ekspozycji na światło dzienne, które poprzez zwiększenie uwalniania dopaminy w siatkówce spowalnia progresję krótkowzroczności. Siatkówka odgrywa kluczową rolę w regulacji wzrostu oka, rozróżniając defokus hipermetropowy i modulując wzrost osiowy poprzez neuroprzekaźniki, w tym dopaminę i tlenek azotu.
agrekan, akomodacja oka, badanie GWAS, długość osiowa oka, gałka oczna, grubość naczyniówki, konsorcjum CREAM, krótkowzroczność, krótkowzroczność osiowa, krótkowzroczność refrakcyjna, naczyniówka, neowaskularyzacja naczyniówki, ortokeratologia, pęknięcia lakierowe, receptory dopaminowe, receptory muskarynowe, terapia czerwonym światłem, tlenek azotu, układ optyczny oka, wada refrakcji, wysoka krótkowzroczność