krótkowzroczność osiowa

Krótkowzroczność osiowa (myopia axialis) to najczęstsza forma krótkowzroczności, charakteryzująca się zwiększoną długością gałki ocznej w osi przednio-tylnej. W warunkach prawidłowych długość gałki ocznej wynosi około 23-24 mm, natomiast w krótkowzroczności osiowej wartość ta jest większa, co powoduje, że obraz powstaje przed siatkówką zamiast dokładnie na niej.

Etiologia krótkowzroczności osiowej jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki środowiskowe. Szczególne znaczenie przypisuje się czynnikom takim jak praca wzrokowa z bliskiej odległości, ograniczony czas spędzany na zewnątrz oraz zaburzenia akomodacji oka. Badania wskazują na rosnącą częstość występowania tej wady, zwłaszcza w populacjach azjatyckich oraz wśród osób młodych.

Diagnostyka krótkowzroczności osiowej opiera się na badaniu refrakcji, badaniu ultrasonograficznym gałki ocznej (biometria) oraz optycznej koherentnej tomografii (OCT). Korekcja obejmuje stosowanie soczewek minusowych (okularowych lub kontaktowych), a w przypadkach wysokiej krótkowzroczności osiowej rozważa się metody chirurgiczne. Istotna jest również profilaktyka progresji wady, szczególnie u dzieci, poprzez terapie farmakologiczne (np. atropina w niskim stężeniu) oraz optyczne (soczewki ortokeratologiczne, soczewki multifokalne).

Krótkowzroczność osiowa wysokiego stopnia (powyżej -6,0 D) zwiększa ryzyko poważnych powikłań ocznych, takich jak odwarstwienie siatkówki, jaskra, zaćma, neowaskularyzacja naczyniówkowa oraz zmiany zwyrodnieniowe plamki żółtej. Z tego powodu pacjenci z wysoką krótkowzrocznością osiową wymagają regularnych badań okulistycznych i wczesnej interwencji w przypadku pojawienia się powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl