ciężka hiperkalcemia

Ciężka hiperkalcemia to stan kliniczny charakteryzujący się znacznie podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy krwi, zazwyczaj powyżej 14 mg/dl (3,5 mmol/l). Jest to potencjalnie zagrażający życiu stan, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

Najczęstszymi przyczynami ciężkiej hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc i nowotwory (zwłaszcza szpiczak mnogi, rak piersi, rak płuc i inne nowotwory przerzutowe do kości). Inne rzadsze przyczyny to przedawkowanie witaminy D, choroby ziarniniakowe, nadczynność tarczycy i niektóre leki.

Objawy ciężkiej hiperkalcemii obejmują zaburzenia świadomości, osłabienie mięśniowe, odwodnienie, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, zaburzenia rytmu serca, wielomocz i kamicę nerkową. W skrajnych przypadkach może dojść do ostrej niewydolności nerek, śpiączki i zatrzymania krążenia.

Leczenie ciężkiej hiperkalcemii polega na intensywnym nawadnianiu pacjenta solą fizjologiczną, podawaniu bisfosfonianów (np. kwas zoledronowy, pamidronian), kalcytoniny, a w wybranych przypadkach również glikokortykosteroidów, cynakalcetu lub dializoterapii. Kluczowe jest także leczenie choroby podstawowej będącej przyczyną hiperkalcemii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl