zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej

Zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej to zespół nieprawidłowości w metabolizmie wapnia i fosforu, prowadzących do poważnych konsekwencji klinicznych. Prawidłowe stężenie wapnia w surowicy wynosi 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l), a fosforu 2,5-4,5 mg/dl (0,81-1,45 mmol/l). Homeostaza tych pierwiastków jest regulowana przez układ hormonalny obejmujący parathormon (PTH), witaminę D oraz kalcytoninę.

Najczęstsze zaburzenia obejmują hiperkalcemię (podwyższone stężenie wapnia), hipokalcemię (obniżone stężenie wapnia), hiperfosfatemię (podwyższone stężenie fosforu) oraz hipofosfatemię (obniżone stężenie fosforu). Przyczyny tych zaburzeń są różnorodne – od pierwotnej nadczynności przytarczyc, przez choroby nowotworowe, niewydolność nerek, aż po zaburzenia wchłaniania jelitowego czy stosowanie niektórych leków.

Przewlekła niewydolność nerek jest szczególnie istotnym czynnikiem prowadzącym do złożonych zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. W jej przebiegu dochodzi do retencji fosforu, zmniejszonej syntezy aktywnej witaminy D, co skutkuje hipokalcemią i wtórną nadczynnością przytarczyc. Długotrwałe zaburzenia mogą prowadzić do osteodystrofii nerkowej, zwapnień metastatycznych i zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego.

Diagnostyka zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforu nieorganicznego, PTH, metabolitów witaminy D oraz markerów obrotu kostnego. W terapii stosuje się leczenie przyczynowe oraz wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych poprzez suplementację lub ograniczenie spożycia wapnia i fosforu, stosowanie leków wiążących fosforany, analogów witaminy D oraz kalcymimetyków.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl