lichen sclerosus
Liszaj twardzinowy (lichen sclerosus) to przewlekła choroba zapalna skóry o nieznanej etiologii, charakteryzująca się tworzeniem białawych, atroficznych zmian. Najczęściej występuje w okolicy narządów płciowych, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, choć może pojawić się również w innych częściach ciała.
W patogenezie liszaja twardzinowego istotną rolę odgrywają mechanizmy autoimmunologiczne. U pacjentów często stwierdza się przeciwciała przeciwko białkom macierzy pozakomórkowej oraz współwystępowanie innych chorób autoimmunologicznych. Obserwuje się również predyspozycję genetyczną oraz wpływ czynników hormonalnych.
Obraz kliniczny liszaja twardzinowego obejmuje białawe, porcelanowe plamy z tendencją do bliznowacenia i zaniku. U kobiet zmiany najczęściej układają się w charakterystyczny obraz „ósmki” wokół sromu i odbytu, powodując świąd, ból, dyspareunię oraz zaburzenia mikcji. U mężczyzn choroba może prowadzić do zwężenia napletka i cewki moczowej.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, ale złotym standardem pozostaje badanie histopatologiczne. W leczeniu stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy o dużej sile działania, inhibitory kalcyneuryny oraz retinoidów. W przypadkach opornych rozważa się fototerapię, leczenie biologiczne lub interwencję chirurgiczną.
Istotne jest długoterminowe monitorowanie pacjentów z liszajem twardzinowym ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego w obrębie zmian (1-5% przypadków), szczególnie w lokalizacji narządów płciowych. Wczesne rozpoznanie i leczenie mogą zapobiec nieodwracalnym zmianom strukturalnym i powikłaniom choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łuszczyca biała (lichen sclerosus) to przewlekła, zapalna dermatoza najczęściej lokalizująca się w okolicach narządów płciowych i odbytu, charakteryzująca się białawymi, cienkimi zmianami skórnymi, świądem i bólem. Nieleczona prowadzi do bliznowacenia i zwiększa ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego w obrębie sromu, penisa lub odbytu (około 5% przypadków u kobiet). Leczeniem z wyboru są miejscowe silne kortykosteroidy, najczęściej klobetazol (Dermovate) w maści, stosowane początkowo dwa razy dziennie przez miesiąc, następnie stopniowo zmniejszane do 1-2 razy w tygodniu. Skuteczność terapii sterydowej wynosi 75-90%, a długoterminowe stosowanie zapobiega bliznowaceniu (3,4% vs 40% u pacjentów niestosujących się do zaleceń). W przypadku oporności na sterydy rozważa się inhibitory kalcyneuryny (takrolimus). U mężczyzn z niepełną remisją po 3 miesiącach leczenia wskazane jest obrzezanie, które zapewnia remisję w 90-100% przypadków. U kobiet interwencje chirurgiczne są zarezerwowane dla powikłań, takich jak zrosty czy zmiany nowotworowe.
bliznowacenie, czynnik wyzwalający, dyskomfort, dyspareunia, emolient, inhibitor kalcyneuryny, klobetazol, kortykosteroid miejscowy, krwawienie, lek przeciwhistaminowy, lichen sclerosus, lidokaina, łuszczyca biała, narząd płciowy, nawrót choroby, obrzezanie, owrzodzenie, przewlekła choroba zapalna skóry, remisja, stan zapalny skóry, świąd, takrolimus, transformacja nowotworowa, zrost warg sromowych, zwężenie pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Stulejka – Diagnostyka i diagnoza
Stulejka (phimosis) to stan, w którym napletek nie może być całkowicie odciągnięty znad żołędzi prącia, a diagnoza opiera się przede wszystkim na badaniu fizykalnym i wywiadzie lekarskim. Kluczowe jest rozróżnienie stulejki fizjologicznej, typowej dla noworodków i małych chłopców, gdzie naturalna separacja napletka następuje do 3. roku życia u 90% pacjentów, od stulejki patologicznej, charakteryzującej się bliznowaceniem i często związanej z przewlekłymi stanami zapalnymi, chorobami skóry (np. balanitis xerotica obliterans) lub cukrzycą. Diagnostyka obejmuje ocenę stopnia zwężenia napletka według skali Kikiros (0-4), badanie obecności stanu zapalnego, wydzieliny, a także wykluczenie innych schorzeń, takich jak krótkie wędzidełko prącia, balanoposthitis, czy załupek (paraphimosis) – stan nagły wymagający pilnej interwencji. Dodatkowo, w przypadku podejrzenia infekcji lub powikłań, zalecane są badania moczu, posiewy oraz wymazy, a u dorosłych także ocena poziomu glukozy w celu wykluczenia cukrzycy.
badanie histopatologiczne, balanitis xerotica obliterans, balanoposthitis, bolesna erekcja, frenulum breve, infekcja przenoszona drogą płciową, krwiomocz, lichen sclerosus, liszaj twardzinowy, martwica tkanki, nawracająca infekcja, paraphimosis, rak prącia, stulejka, stulejka fizjologiczna, trudność w oddawaniu moczu, urynaliza, wymaz z cewki moczowej, załupek, zapalenie żołędzi i napletka, żołądź prącia - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Objawy
Zrost błon śluzowych warg sromowych (labial fusion) to stan najczęściej występujący u dziewczynek między 13 a 23 miesiącem życia (częstość około 3,3%), charakteryzujący się częściowym lub całkowitym połączeniem warg sromowych mniejszych w linii środkowej. Zrosty rozwijają się zwykle w wieku 1-2 lat i rzadko występują u noworodków ze względu na ochronne działanie estrogenów matki. Klinicznie mogą być bezobjawowe lub manifestować się objawami takimi jak: kapanie moczu po mikcji, trudności i ból podczas oddawania moczu, nawracające zakażenia układu moczowego, wydzielina pochwowa oraz dyskomfort w okolicy sromu. W ciężkich przypadkach może dojść do całkowitego zamknięcia ujścia pochwy i cewki moczowej, co wymaga pilnej interwencji. Diagnostyka opiera się na badaniu przedmiotowym, gdzie obserwuje się cienką, bladą błonę łączącą wargi sromowe, a różnicowanie obejmuje wykluczenie innych schorzeń, np. liszaja twardzinowego, zwłaszcza u dorosłych kobiet.
adhezja warg sromowych, dyspareunia, dysuria, estrogen, hipoestrogenizm, kapanie moczu po mikcji, labia minora, lichen sclerosus, liszaj twardzinowy, mikcja, nietrzymanie moczu, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, okres pomenopauzalny, wargi sromowe, wydzielina pochwowa, zakażenie układu moczowego, zanikowe zapalenie pochwy, zapalenie przedsionka pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zatrzymanie moczu, zrost błon śluzowych