nawrót choroby
Nawrót choroby (recydywa) to ponowne pojawienie się objawów klinicznych schorzenia po okresie remisji lub wyleczenia. Jest istotnym zjawiskiem klinicznym, które może dotyczyć wielu jednostek chorobowych, zarówno infekcyjnych, nowotworowych, jak i przewlekłych chorób autoimmunologicznych.
Mechanizmy nawrotu mogą być różnorodne – od przetrwania patogenu mimo leczenia, przez reaktywację uśpionej infekcji, po wtórne zachorowanie na tę samą jednostkę chorobową. W chorobach nowotworowych nawrót oznacza ponowne pojawienie się nowotworu po okresie całkowitej odpowiedzi na leczenie, co może wynikać z przetrwania opornych komórek nowotworowych.
Monitorowanie pacjentów pod kątem nawrotu wymaga systematycznej oceny klinicznej i odpowiednich badań diagnostycznych. Strategie zapobiegania nawrotom obejmują leczenie podtrzymujące, okresowe terapie profilaktyczne lub modyfikację czynników ryzyka. Postępowanie w przypadku nawrotu choroby często wymaga zmiany strategii terapeutycznej z uwzględnieniem mechanizmów oporności na wcześniejsze leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aripilek 30 mg
Aripilek (aripiprazol) jest dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 30 mg, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 30 mg/dobę. W epizodach maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I dawka początkowa i podtrzymująca to 15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę w uzasadnionych przypadkach. U młodzieży powyżej 15 lat ze schizofrenią dawka początkowa jest stopniowo zwiększana od 2 mg do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę, natomiast w leczeniu epizodów maniakalnych u młodzieży powyżej 13 lat dawka początkowa to 2 mg, zwiększana do 10 mg/dobę, z zaleceniem stosowania nie dłużej niż 12 tygodni i ostrożnym stosowaniem dawek powyżej 10 mg ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Lek należy podawać doustnie raz na dobę, o stałej porze, niezależnie od posiłków.
arypiprazol, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, leczenie skojarzone, monoterapia, nawrót choroby, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, schizofrenia, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen (0,5 mg, kapsułki twarde) zawiera fingolimod chlorowodorek, który wykazuje istotne działanie teratogenne i jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii należy uzyskać negatywny wynik testu ciążowego oraz poinformować pacjentkę o ryzyku dla płodu i konieczności stosowania antykoncepcji przez cały okres leczenia oraz przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co wynika z około 2-miesięcznego okresu eliminacji leku z organizmu. Stosowanie fingolimodu w ciąży wiąże się z dwukrotnym wzrostem ryzyka ciężkich wad wrodzonych (w populacji ogólnej 2-3% według EUROCAT), w tym wrodzonych chorób serca (np. ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego. W przypadku planowania ciąży leczenie należy przerwać co najmniej 2 miesiące przed poczęciem, a w przypadku nieplanowanej ciąży podczas terapii – natychmiast odstawić lek i przeprowadzić badania ultrasonograficzne w celu wykrycia wad rozwojowych.
angiogeneza, anomalia rozwojowa nerek, anomalia układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, chlorowodorek, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja leku, embriogeneza, fingolimod, nawrót choroby, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wady wrodzone, wrodzona choroba serca, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaparcie u dzieci – Epidemiologia
Zaparcie czynnościowe u dzieci jest powszechnym schorzeniem o globalnej częstości występowania około 14,4% (95% CI: 11,2-17,6), z wyraźnym zróżnicowaniem geograficznym – najwyższe wskaźniki notuje się w Afryce (31,4%), a najniższe w Azji (6,2%, 95% CI: 1,3-11%). Schorzenie dotyczy wszystkich grup wiekowych pediatrycznych, ze szczytem częstości u dzieci poniżej 4 roku życia (17,5%) i średnim wiekiem początku 2,3 lat. Przed okresem dojrzewania zaparcie występuje z podobną częstością u obu płci, natomiast po dojrzewaniu częściej u dziewcząt. Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, starszy wiek, status społeczno-ekonomiczny, zamieszkanie w miastach, niedowagę, nieprawidłowe nawyki żywieniowe (niska podaż błonnika – 72,63%, spożycie mleka krowiego – 32,96%, żywności typu „junk food” – 28,49%), a także czynniki psychospołeczne, takie jak stres i zaburzenia lękowe. Kryteria diagnostyczne Rzymskie IV definiują zaparcie czynnościowe u dzieci na podstawie co najmniej dwóch objawów utrzymujących się przez minimum miesiąc, m.in. ≤2 wypróżnień na tydzień, bolesne lub twarde stolce, nietrzymanie kału po treningu toaletowym.
czynnik prognostyczny, czynnik ryzyka, działanie niepożądane, gastroenterolog dziecięcy, jakość życia, kryteria Rzymskie IV, lęk separacyjny, lęk uogólniony, masa kałowa, nawrót choroby, nawyk żywieniowy, nietrzymanie kału, opieka wtórna, rokowanie, środek przeczyszczający, stresujące wydarzenie życiowe, system opieki zdrowotnej, trening toaletowy, wskaźnik hospitalizacji, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaparcie czynnościowe, zaparcie u dzieci, zatrzymywanie stolca - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Epidemiologia
Perlak ucha środkowego (cholesteatoma) to niszczące schorzenie o zachorowalności w krajach rozwiniętych na poziomie 3-14/100 000 rocznie, z wyższą częstością u dorosłych (9,2-13/100 000) niż u dzieci (~3/100 000). Perlaki nabyte stanowią 98% przypadków, a wrodzone są znacznie rzadsze (~0,12/100 000 dzieci), choć w Japonii obserwuje się wzrost wykrywalności do 26,44/100 000 urodzeń. Średni wiek diagnozy to 9,7 lat dla perlaka nabytego i 4,5 lat dla wrodzonego, z przewagą mężczyzn (M:K=1,4:1) w przypadku perlaka nabytego. Główne czynniki ryzyka to wywiad rodzinny (4-krotnie zwiększone ryzyko), dysfunkcja trąbki Eustachiusza, rozszczep podniebienia, przewlekłe zapalenie ucha środkowego (72,4% pacjentów z perlakiem miało wcześniejsze epizody) oraz alergiczny nieżyt nosa. Epidemiologicznie obserwuje się spadek częstości perlaka nabytego, co przypisuje się wcześniejszej diagnostyce i leczeniu, natomiast wzrasta wykrywalność perlaka wrodzonego dzięki postępom diagnostycznym.
alergiczny nieżyt nosa, anomalia twarzoczaszki, antybiotykoterapia, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, interwencja chirurgiczna, nawrót choroby, niedosłuch przewodzeniowy, obrazowanie MRI, operacja second-look, perlak nabyty, perlak wrodzony, powikłania wewnątrzczaszkowe, przetoka błędnikowa, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rozszczep podniebienia, wynik fałszywie negatywny, zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Neosine Plus w formie syropu zawiera 250 mg inozyny pranobeksu oraz 1,5625 mg jonów cynku (Zn²⁺) na 5 ml i wymaga dawkowania dostosowanego do masy ciała pacjenta. U dorosłych i osób starszych dawka dobowa wynosi 1 ml syropu na 1 kg masy ciała, co odpowiada 50 mg inozyny pranobeksu/kg/dobę, podawana w 3-4 dawkach podzielonych, z maksymalną dawką 80 ml (4 g inozyny pranobeksu). U dzieci powyżej 1 roku życia stosuje się analogiczne dawkowanie 1 ml/1 kg masy ciała/dobę, podzielone na 3-4 porcje. Terapia powinna być rozpoczęta jak najszybciej po pojawieniu się objawów infekcji i trwać od 5 do 14 dni, z kontynuacją leczenia przez 1-2 dni po ustąpieniu symptomów w celu zapobiegania nawrotom. Precyzyjne dawkowanie jest kluczowe, zwłaszcza u dzieci, dlatego zaleca się stosowanie dołączonej miarki lub strzykawki doustnej.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, dawka dobowa, dawkowanie syropu, droga doustna, glikol propylenowy, glukonian cynku, inozyna pranobeksu, jon cynku, nawrót choroby, objawy infekcji, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, strzykawka doustna, substancja czynna, substancja pomocnicza, wczesne rozpoczęcie terapii, wiek podeszły - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duloxetine Medical Valley 90 mg
Duloxetine Medical Valley jest dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 90 mg i 120 mg duloksetyny (chlorowodorek). W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zaleca się dawkę początkową i podtrzymującą 60 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym pojawiającym się zwykle po 2-4 tygodniach. W przypadku zaburzeń lękowych uogólnionych (GAD) dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę, a dawka podtrzymująca 60 mg, z możliwością zwiększenia do 90 mg lub 120 mg w razie niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z nawracającymi epizodami depresji można rozważyć długotrwałe leczenie podtrzymujące w dawce 60-120 mg/dobę. Duloksetynę można przyjmować niezależnie od posiłków, a kapsułki można połknąć w całości lub wysypać peletki na mus jabłkowy, podając natychmiast po przygotowaniu, unikając żucia lub kruszenia, aby zachować integralność otoczki dojelitowej.
chlorowodorek, dawka podtrzymująca, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, kapsułka dojelitowa, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, nawrót choroby, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, otoczka dojelitowa, przeciwwskazanie, środowisko kwaśne, zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotropil 800 800 mg
Biotropil, zawierający piracetam, jest podawany doustnie w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych. W leczeniu mioklonii korowej terapia rozpoczyna się od 7,2 g/dobę, z możliwością zwiększania dawki co 3-4 dni o 4,8 g/dobę do maksymalnie 24 g/dobę, podzielonych na 2-3 dawki. W terapii skojarzonej z innymi lekami antymioklonicznymi zaleca się utrzymanie dawek tych leków w zakresie terapeutycznym, z możliwością ich redukcji po poprawie klinicznej. W przypadku zawrotów głowy dawka wynosi 2,4 g/dobę podzielona na 3 dawki po 0,8 g przez 8 tygodni. U dzieci (8-13 lat) z zaburzeniami dyslektycznymi stosuje się 3,2 g/dobę w 2 dawkach, zawsze w połączeniu z terapią logopedyczną.
Biotropil, drgawki uogólnione, klirens kreatyniny, lek antymiokloniczny, mioklonia pochodzenia korowego, nawrót choroby, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, piracetam, podawanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, terapia logopedyczna, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia dyslektyczne, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i obwodowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tersilat 10 mg/g
Tersilat, zawierający terbinafinę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/g, jest stosowany miejscowo w leczeniu grzybic skóry, takich jak Tinea pedis interdigitalis, Tinea cruris, Tinea corporis oraz Pityriasis versicolor. Dawkowanie preparatu wynosi raz na dobę przez 7 dni dla grzybic stóp, fałdów skórnych i skóry gładkiej, natomiast dwa razy na dobę przez 7 dni w przypadku łupieżu pstrego. Kluczowe jest regularne stosowanie leku przez cały zalecany okres, aby zapobiec nawrotom choroby. W przypadku braku poprawy po tygodniu od zakończenia terapii, wskazana jest konsultacja z farmaceutą i lekarzem w celu weryfikacji diagnozy i ewentualnej modyfikacji leczenia. Preparat nie jest zalecany dla dzieci ze względu na brak wystarczających danych klinicznych, natomiast u osób starszych nie wymaga modyfikacji dawkowania ani nie wykazuje zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
aerozol na skórę, działania niepożądane, glikol propylenowy, grzybica fałdów skórnych, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, infekcja grzybicza, łupież pstry, nawrót choroby, objawy kliniczne, pityriasis versicolor, populacja pediatryczna, produkt leczniczy, reakcja miejscowa, stan kliniczny, substancja czynna, terbinafiny chlorowodorek, Tersilat, tinea corporis, tinea cruris - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertraline Medreg 50 mg
Sertralina jest podawana doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków, z dawką początkową dostosowaną do wskazań klinicznych: 50 mg/dobę dla depresji i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K), oraz 25 mg/dobę przez pierwszy tydzień, a następnie 50 mg/dobę dla lęku napadowego, PTSD i zespołu lęku społecznego. Dawkę można stopniowo zwiększać co tydzień o 50 mg, maksymalnie do 200 mg/dobę, uwzględniając 24-godzinny okres półtrwania leku. Pełny efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego czasu, zwłaszcza w ZO-K. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) sertralina stosowana jest wyłącznie w ZO-K, z dawkami początkowymi 25-50 mg/dobę i maksymalną dawką 200 mg/dobę, z uwzględnieniem masy ciała i stopniowego zwiększania dawki.
dawka początkowa, dawkowanie leku, działanie niepożądane, efekt leczniczy, faza eliminacji leku, hiponatremia, leczenie długoterminowe, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót choroby, okres półtrwania leku, populacja pediatryczna, reakcja odstawienia, sertralina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Samookaleczenie/cięcie się – Zapobieganie i profilaktyka
Samookaleczenie (non-suicidal self-injury, NSSI) to celowe, świadome uszkadzanie ciała bez intencji samobójczych, najczęściej poprzez nacinanie, przypalanie lub zadrapywanie skóry. Zachowanie to jest często powtarzalne i stanowi mechanizm radzenia sobie z głębokim stresem emocjonalnym, jednak zwiększa ryzyko przyszłych prób samobójczych. Kluczowe w profilaktyce jest wczesne rozpoznanie czynników ryzyka, takich jak izolacja społeczna, depresja, historia traumy czy obecność samookaleczeń w otoczeniu. Interwencje obejmują edukację społeczną, budowanie wsparcia społecznego, naukę zdrowych strategii radzenia sobie ze stresem oraz opracowanie indywidualnych planów bezpieczeństwa, które zawierają m.in. listę wyzwalaczy i alternatywne metody radzenia sobie z impulsem do samookaleczenia. Programy profilaktyczne są szczególnie efektywne, gdy realizowane są w środowisku szkolnym od 12. roku życia.
benzodiazepina, depresja, farmakoterapia, lek przeciwpsychotyczny atypowy, nawrót choroby, niesamobójcze samouszkodzenie, NSSI, podejście multidyscyplinarne, polipragmazja, regulacja emocji, samookaleczenie, self-injury, SSRI, stabilizator nastroju, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia interpersonalna, terapia oparta na mentalizacji, terapia poznawczo-behawioralna, terapia skoncentrowana na traumie, tolerancja na stres, trauma, uważność, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie psychiczne, zachowanie autoagresywne - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) cechuje się zazwyczaj dobrym rokowaniem, zwłaszcza w przypadkach niskiego ryzyka, z ustępowaniem objawów w ciągu 1-2 tygodni, choć twardość żyły może utrzymywać się do kilku miesięcy. Ryzyko nawrotu waha się od 1,6-12,2% w leczeniu oraz 3,3-36,7% bez leczenia, szczególnie u pacjentów z żylakami kończyn dolnych, gdzie brak leczenia operacyjnego zwiększa prawdopodobieństwo nawrotu. U około 10% leczonych pacjentów obserwuje się nawrót, progresję lub rozszerzenie choroby, w tym przejście do zakrzepicy żył głębokich (DVT). Powikłania takie jak zakażenia (cellulitis), DVT oraz zatorowość płucna (PE) są rzadkie, ale istotne klinicznie, zwłaszcza przy propagacji zakrzepów do układu głębokiego, co występuje u 6-36% pacjentów, a u 15% dochodzi do progresji do DVT. Szczególnie niebezpieczne jest zajęcie żyły odpiszczelowej powyżej kolana, gdzie zatorowość płucna stwierdzono u 33,3% chorych, a zakrzepica w odległości do 3 cm od połączenia odpiszczelowo-udowego wymaga leczenia jak DVT ze względu na ryzyko progresji (14-70%).
cellulitis, choroba nowotworowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, czynnik ryzyka, flebektomia ambulatoryjna, leczenie operacyjne, nawrót choroby, połączenie odpiszczelowo-udowe, proces nowotworowy, stan zapalny, układ żył głębokich, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żyły odpiszczelowej, zatorowość płucna, żyła odpiszczelowa, żylaki, żylakowatość powierzchowna, żyły przeszywające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crohnax 1000 mg
Produkt leczniczy Crohnax, zawierający mesalazynę (kwas 5-aminosalicylowy) w dawkach 500 mg lub 1000 mg, jest stosowany doodbytniczo w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W fazie zaostrzenia zalecana dawka dobowa wynosi 1000-2000 mg podzielona na 1-3 dawki, co przyspiesza remisję choroby. W fazie remisji stosuje się dawki podtrzymujące 250-500 mg w 1-2 dawkach dziennie. U dzieci i młodzieży dawka wynosi zwykle 500 mg jednorazowo wieczorem lub 1000 mg w dwóch dawkach podzielonych. Leczenie ostrego zaostrzenia trwa zazwyczaj 8-12 tygodni, a schemat dawkowania dostosowuje się indywidualnie do przebiegu choroby i odpowiedzi na terapię.
charakterystyka produktu leczniczego, czopek doodbytniczy, dawka podtrzymująca, działanie miejscowe, kwas 5-aminosalicylowy, leczenie podtrzymujące, lek przeciwzapalny, mesalazyna, nawrót choroby, podanie doodbytnicze, remisja, remisja objawów, substancja czynna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaostrzenie choroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie schizoafektywne – Epidemiologia
Zaburzenie schizoafektywne jest rzadkim i często błędnie diagnozowanym zaburzeniem psychicznym, o rozpowszechnieniu w populacji wynoszącym około 0,3% (3 na 1000 osób), z wahaniami od 0,32% do 1,1% w różnych badaniach epidemiologicznych. Typowy wiek zachorowania mieści się między 16 a 30 rokiem życia, z nieco późniejszym początkiem u kobiet, u których częściej występuje podtyp depresyjny. Zaburzenie to charakteryzuje się współwystępowaniem objawów psychotycznych i afektywnych, co utrudnia różnicowanie z schizofrenią i zaburzeniami nastroju. Stabilność diagnostyczna jest niska – około 36% pacjentów początkowo zdiagnozowanych z zaburzeniem schizoafektywnym otrzymuje później inną diagnozę, najczęściej schizofrenii. Współistniejące zaburzenia lękowe, PTSD oraz wysoki odsetek prób samobójczych (34%) podkreślają złożoność kliniczną i konieczność kompleksowego podejścia terapeutycznego.
badanie epidemiologiczne, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, DSM-5, kryteria diagnostyczne, lek stabilizujący nastrój, nawrót choroby, niepełnosprawność, niepełnosprawność intelektualna, objawy depresji, otyłość, podtyp depresyjny, podtyp dwubiegunowy, praktyka kliniczna, próba samobójcza, problem oddechowy, PTSD, REM, remisja objawów, rozpowszechnienie w ciągu życia, schizofrenia, stabilność diagnostyczna, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie związane z używaniem substancji, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clopixol-Depot 200 mg
Dekanonian zuklopentyksolu, substancja czynna preparatu Clopixol Depot, jest neuroleptykiem z grupy pochodnych tioksantenu (kod ATC: N05AF05), stosowanym w leczeniu przewlekłych stanów psychotycznych. Jego mechanizm działania opiera się na silnym blokowaniu receptorów dopaminergicznych D2 oraz D1, a także receptorów α1-adrenergicznych i serotoninergicznych 5-HT2, przy jednoczesnym braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych. W warunkach in vivo wykazuje większe powinowactwo do receptorów D2, co koreluje z jego silnym działaniem przeciwpsychotycznym. Lek zwiększa stężenie prolaktyny w surowicy poprzez blokadę receptorów D2 w przysadce mózgowej. Postać depot w oleju zapewnia przedłużone działanie neuroleptyczne, umożliwiając stosowanie mniejszych dawek w porównaniu do form doustnych, bez wyraźnej sedacji i z niskim ryzykiem interakcji ze środkami znieczulającymi.
5-hydroksytryptamina, blokada receptora dopaminergicznego, cholinergiczny receptor muskarynowy, dekanonian zuklopentyksolu, działanie neuroleptyczne, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna tioksantenu, postać o przedłużonym uwalnianiu, prolaktyna, przewlekły stan psychotyczny, przysadka mózgowa, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy H1, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, sedacja, uspokojenie polekowe, zachowanie agresywne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) cechuje się zróżnicowanym rokowaniem, zależnym od etiologii, nasilenia choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Współczesne dane wskazują, że ponad 80% pacjentów przeżywa 5 lat od rozpoznania, a 15-letnie przeżycie wynosi około 42%. Czynniki prognostyczne korzystne obejmują obecność obrzęku naczynioruchowego, pokrzywki, podwyższonego poziomu IgE w surowicy oraz trwałą odpowiedź na kortykosteroidy. Z kolei rokowanie pogarszają cechy mieloproliferacyjne, leukocytoza >90 000/μL, zajęcie serca prowadzące do zwłóknienia mięśnia sercowego oraz brak odpowiedzi na standardowe leczenie. Najpoważniejszym powikłaniem jest zajęcie serca, które może skutkować niewydolnością i zgonem, niezależnie od stopnia eozynofilii.
eozynofilia, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, jakość życia pacjenta, kortykosteroid, kortykosteroid doustny, leukocytoza, mepolizumab, nawrót choroby, niepowodzenie leczenia, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, patofizjologia, podwyższony poziom IgE, pokrzywka, przeciwciało monoklonalne, przewlekła niewydolność serca, remisja choroby, uszkodzenie narządów końcowych, zaburzenie mieloproliferacyjne, zaburzenie szpiku kostnego, zajęcie serca, zdarzenie zakrzepowe, zespół nadmiaru eozynofili, zwłóknienie mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie śródczaszkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe (IIH) najczęściej dotyka młode kobiety z nadwagą i może prowadzić do trwałego upośledzenia widzenia. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi negatywnie wpływającymi na rokowanie są przyrost masy ciała (ważniejszy niż początkowy BMI), obustronne zwężenie zatok poprzecznych (bilateral TSS), wysoki stopień obrzęku tarczy nerwu wzrokowego oceniany za pomocą OCT (grubość warstwy włókien nerwowych siatkówki – RNFL), długi czas trwania choroby, starszy wiek, płeć męska oraz niektóre cechy kliniczne, takie jak przejściowe zaciemnienia wzroku i obniżona ostrość wzroku przy rozpoznaniu. Ryzyko ciężkiej, trwałej utraty wzroku wynosi około 5-15%, a u pacjentów pediatrycznych trwałe upośledzenie widzenia i nawroty choroby występują odpowiednio u około 10% i 24%. Bóle głowy, często o charakterze migrenowym, są powszechne i ich nasilenie koreluje z historią migreny oraz codziennym bólem przy rozpoznaniu. Naturalny przebieg IIH jest zmienny, z nawrotami u 8-38% pacjentów, co wymaga długoterminowego monitorowania.
ból głowy typu migrenowego, ciśnienie otwarcia, ciśnienie śródczaszkowe, codzienny ból głowy, funkcja poznawcza, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, migrena, Montreal Cognitive Assessment, nadciśnienie śródczaszkowe, nawrót choroby, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, obustronne zwężenie zatok poprzecznych, OCT, podwójne widzenie, przyrost masy ciała, trwała utrata wzroku, upośledzenie widzenia, uraz mózgu, warstwa włókien nerwowych siatkówki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salofalk 1 g 1000 mg
Lek Salofalk 1 g, dostępny w formie czopków doodbytniczych zawierających 1 g mesalazyny, jest wskazany w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Zalecana dawka dla dorosłych i osób w podeszłym wieku wynosi 1 czopek raz na dobę, co odpowiada dobowej dawce 1 g substancji czynnej. Terapia zwykle trwa około 8 tygodni w ostrych epizodach choroby, a czas leczenia powinien być dostosowany indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. Preparat należy podawać doodbytniczo, najlepiej przed snem, aby wydłużyć kontakt mesalazyny z błoną śluzową odbytnicy i zwiększyć skuteczność terapeutyczną.
błona śluzowa odbytnicy, czopki doodbytnicze, doświadczenie kliniczne, efekt terapeutyczny, mesalazyna, nawrót choroby, odpowiedź na leczenie, ostry epizod wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, podanie doodbytnicze, przerwanie terapii, Salofalk, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie u pacjentów z Zespołem Dresslera jest generalnie bardzo dobre, nawet w przypadkach wymagających drenażu osierdzia. Pełny powrót do zdrowia trwa zazwyczaj od 2 do 4 tygodni, a leczenie farmakologiczne powinno być kontynuowane przez 4 do 6 tygodni. Odpowiedź na terapię przeciwzapalną jest zwykle szybka, obserwowana w ciągu dwóch tygodni. Współczesne dane wskazują na znaczne zmniejszenie częstości występowania zespołu, choć może to być częściowo związane z niedostatecznym zgłaszaniem bezobjawowych przypadków. Nawrót choroby występuje u około 10-15% pacjentów, nawet do roku po pierwotnym uszkodzeniu serca, co wymaga długoterminowej obserwacji i monitorowania.
badanie echokardiograficzne, choroba serca, duszność, leczenie farmakologiczne, leczenie przeciwzapalne, lek przeciwzapalny, nawrót choroby, odpowiedź na leczenie, osierdzie, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w worku osierdziowym, powikłanie, rekonwalescencja, rokowanie, schorzenie, tamponada serca, uszkodzenie serca, wczesne rozpoznanie, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie osierdzia, zawał serca, zespół Dresslera, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Objawy
Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa w krótkim czasie (zazwyczaj <2 godziny) ilości pokarmu znacznie przekraczające normę, połączonymi z poczuciem braku kontroli nad jedzeniem. Następują po nich niewłaściwe zachowania kompensacyjne, takie jak samowywołane wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających, diuretyków, głodówki czy nadmierne ćwiczenia, mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Kryteria diagnostyczne wymagają występowania tych epizodów i zachowań co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące, a także nadmiernego wpływu masy i kształtu ciała na samoocenę. Bulimia najczęściej rozpoczyna się między 13. a 20. rokiem życia, z przewagą kobiet (1,0% młodych kobiet vs 0,1% młodych mężczyzn). Choroba wiąże się z licznymi powikłaniami somatycznymi, m.in. erozją szkliwa, powiększeniem gruczołów ślinowych, zaburzeniami elektrolitowymi prowadzącymi do arytmii, refluksem, zapaleniem przełyku, nieregularnościami miesiączkowymi, osteoporozą oraz poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i gastroenterologicznymi.
arytmia serca, biegunka, bulimia nervosa, choroba psychiczna, depresja, diuretyki, epizod objadania się, erozja szkliwa zębów, jadłowstręt psychiczny, kryteria diagnostyczne, lewatywa, nawrót choroby, niskie ciśnienie krwi, objaw Russella, odwodnienie, osteopenia, osteoporoza, próchnica zębów, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja, samookaleczanie, środek przeczyszczający, wypadanie odbytnicy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Boerhaavego, zespół Mallory’ego-Weissa, zniekształcony obraz ciała - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aryfrenix 15 mg
Arypiprazol w postaci tabletek Aryfrenix (15 mg i 30 mg) jest wskazany w leczeniu schizofrenii u dorosłych oraz młodzieży od 15 roku życia, zarówno w terapii pierwszego epizodu, jak i leczeniu podtrzymującym. W zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych lek stosuje się w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów maniakalnych u pacjentów z wcześniejszą pozytywną odpowiedzią na arypiprazol. U młodzieży od 13 roku życia arypiprazol jest wskazany wyłącznie w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, z ograniczeniem czasowym terapii do maksymalnie 12 tygodni, po czym wymagana jest ponowna ocena kliniczna. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku i nasilenia objawów, a dostępne dawki to 15 mg i 30 mg tabletek niepowlekanych.
arypiprazol, epizod maniakalny, epizod psychotyczny, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, nasilenie choroby, nawrót choroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy maniakalne, ostra mania, schizofrenia, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Whipple’a jest rzadkim, przewlekłym zakażeniem bakteryjnym, którego rokowanie zależy głównie od czasu rozpoznania i wdrożenia odpowiedniej antybiotykoterapii. Przy szybkim rozpoczęciu leczenia pacjenci zazwyczaj doświadczają poprawy w ciągu 2-3 tygodni, a objawy ustępują w ciągu miesiąca, choć pełna regeneracja jelita cienkiego może trwać do dwóch lat. Po rocznym cyklu leczenia remisję kliniczną osiąga około 70% chorych. Należy jednak pamiętać, że nawroty występują u 30-40% pacjentów, szczególnie u tych z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego (OUN), gdzie ryzyko utrzymywania się bakterii po terapii wynosi 9-15%. W związku z tym zaleca się regularne monitorowanie, w tym gastroskopię co 6 miesięcy w pierwszym roku, następnie raz w roku przez kolejne trzy lata oraz raz na trzy lata do końca życia.
antybiotykoterapia, badanie kontrolne, choroba Whipple’a, gastroskopia, jelito cienkie, leczenie antybiotykami, leczenie przeciwbakteryjne, lekarz prowadzący, nawrót choroby, niedobór pokarmowy, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, posocznica, powikłanie, remisja kliniczna, rokowanie, śmiertelność, uszkodzenie mózgu, wyniszczenie organizmu, zaburzenia wchłaniania, zajęcie OUN, zakażenie bakteryjne, zalecenie terapeutyczne, zgon - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Isotretinoin Aristo 20 mg
Isotretinoin Aristo, dostępny w kapsułkach miękkich o dawkach 10 mg i 20 mg, jest wskazany do leczenia ciężkich postaci trądziku i powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem doświadczonego dermatologa. Leczenie rozpoczyna się od dawki 0,5 mg/kg mc./dobę, z możliwością zwiększenia do 1 mg/kg mc./dobę, przy czym dawka jest indywidualnie dostosowywana w trakcie terapii. Optymalna dawka skumulowana wynosi 120-150 mg/kg mc., a czas trwania terapii standardowo wynosi 16-24 tygodnie. Kapsułki należy przyjmować zawsze z pokarmem, co zwiększa biodostępność izotretynoiny. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 10 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej tolerowanej dawki. W przypadku nietolerancji leku dopuszcza się stosowanie mniejszych dawek, jednak wiąże się to z wydłużeniem czasu leczenia i zwiększonym ryzykiem nawrotu choroby.
biodostępność substancji czynnej, ciężka nietolerancja, ciężka niewydolność nerek, ciężka postać trądziku, czas trwania leczenia, dawka dobowa, dawka skumulowana, długotrwała remisja, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, Isotretinoin Aristo, izotretynoina, kapsułka miękka, monitorowanie pacjenta, nawrót choroby, odpowiedź terapeutyczna, remisja, retynoid ogólnoustrojowy, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Wskazania do stosowania
Idarubicyna chlorowodorek jest cytotoksycznym lekiem antymitotycznym stosowanym głównie w leczeniu ostrych białaczek: szpikowej (AML) i limfoblastycznej (ALL). U dorosłych idarubicyna jest wykorzystywana w indukcji remisji AML, zarówno u pacjentów wcześniej nieleczonych, jak i z nawrotami lub opornością na wcześniejsze terapie. W ALL pełni rolę leku drugiego wyboru w przypadkach nawrotowych. W populacji pediatrycznej idarubicyna jest lekiem pierwszego wyboru w AML, stosowanym w skojarzeniu z cytarabiną w terapii indukcyjnej, natomiast w ALL jest stosowana jako lek drugiego wyboru. Preparaty dostępne na rynku to Idarubicin Accord (roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml w fiolkach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml, 20 mg/20 ml) oraz Zavedos (roztwór do wstrzykiwań 1 mg/ml w fiolkach 5 mg i 10 mg oraz proszek do sporządzania roztworu zawierający 5 mg lub 10 mg idarubicyny chlorowodorku z laktozą jako substancją pomocniczą). Preparaty charakteryzują się pH 3-4,5 i są przejrzystymi, pomarańczowo-czerwonymi roztworami lub proszkiem o barwie czerwonopomarańczowej.
chemioterapia nowotworów, chemioterapia skojarzona, cytarabina, działanie antymitotyczne i cytotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, indukcja remisji, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, nawrót choroby, nowotwory układu krwiotwórczego, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, proszek do sporządzania roztworu, remisja, roztwór do wstrzykiwań, terapia indukcyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Escitalopram Aurovitas 20 mg
Escitalopram Aurovitas jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 10 mg, 15 mg lub 20 mg escytalopramu (w formie szczawianu). Lek podaje się doustnie, zwykle w pojedynczej dawce dobowej, niezależnie od posiłku. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, którą można zwiększyć maksymalnie do 20 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku oraz osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, dawkę początkową należy obniżyć do 5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg/dobę. U pacjentów wolno metabolizujących leki przez CYP2C19 zaleca się podobne dawkowanie. Leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów w przypadku dużych epizodów depresyjnych, a w innych wskazaniach, takich jak fobia społeczna czy zaburzenia lękowe, czas terapii wynosi od 12 tygodni do kilku miesięcy, z regularną oceną korzyści terapeutycznych i dostosowaniem dawki.
agorafobia, duży epizod depresyjny, efekt przeciwdepresyjny, escytalopram, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, nagłe odstawienie leku, nawrót choroby, objawy odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Leczenie
Ostra białaczka szpikowa (AML) to agresywny nowotwór hematopoetyczny wymagający szybkiego wdrożenia leczenia, które obejmuje fazę indukcji remisji (standardowo schemat „7+3”: cytarabina w ciągłym wlewie dożylnym przez 7 dni oraz antracykliny przez 3 dni) oraz konsolidacji (wysokie dawki cytarabiny przez 5 dni w 2-4 cyklach lub allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych u pacjentów z wysokim ryzykiem). Remisja całkowita definiowana jest jako <5% blastów w szpiku i normalizacja morfologii krwi. U pacjentów poniżej 60. roku życia wskaźnik remisji po indukcji wynosi 60-80%. Leczenie wspomagające obejmuje transfuzje, profilaktykę przeciwinfekcyjną oraz czynniki wzrostu. U osób starszych i z chorobami współistniejącymi stosuje się mniej intensywne schematy, m.in. leki hipometylujące (azacytydyna, decytabina) w połączeniu z wenetoklaksem, co w badaniu VIALE-A wydłużyło medianę przeżycia całkowitego do 14,7 miesiąca (vs 9,6 miesiąca dla samej azacytydyny).
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, AML, antracyklina, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, azacytydyna, białaczka oporna, biopsja szpiku kostnego, chemioterapia, cytarabina, G-CSF, idarubicyna, indukcja remisji, inhibitor FLT3, inhibitor IDH, iwosidenib, konsolidacja, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, leukafereza, midostaurin, minimalna choroba resztkowa, mutacja FLT3, nawrót choroby, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, profilaktyka przeciwinfekcyjna, szpik kostny, trójtlenek arsenu, wenetoklaks - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olanzapine Aurovitas 5 mg
W praktyce klinicznej stosowanie olanzapiny u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczegółowej konsultacji obejmującej ryzyko i korzyści terapii w kontekście planowania ciąży, samej ciąży oraz karmienia piersią. Brak jest kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo olanzapiny w ciąży, dlatego decyzja o jej stosowaniu powinna być oparta na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować w trzecim trymestrze ciąży, gdyż ekspozycja płodu na lek może skutkować objawami pozapiramidowymi, odstawiennymi oraz innymi działaniami niepożądanymi u noworodków, takimi jak pobudzenie, wzmożone napięcie mięśniowe, spowolnienie psychoruchowe, drżenie, senność, zaburzenia oddechowe i trudności w karmieniu. Noworodki te wymagają wnikliwej obserwacji neonatologicznej po porodzie.
antykoncepcja, bezdech, drżenie, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, karmienie piersią, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, neonatolog, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, okres poporodowy, olanzapina, pobudzenie, punkt widzenia farmakologiczny, spowolnienie psychoruchowe, trzeci trymestr ciąży, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie oddechowe, zaburzenie psychiczne - Leksykon substancji czynnych
Klobetazol – Dawkowanie i sposób podawania
Klobetazol, należący do najsilniejszych miejscowo stosowanych kortykosteroidów (grupa IV), wymaga precyzyjnego dawkowania i monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu. Preparaty z klobetazolem stosuje się 1-2 razy na dobę, aplikując niewielką ilość na zmienione chorobowo miejsca, z maksymalną dawką tygodniową do 50 g niezależnie od postaci farmaceutycznej. Czas ciągłej terapii jest ograniczony: Clobederm i Novate do 2 tygodni, Clobetaxon 2-4 tygodni, Dermovate i Infilea do 4 tygodni. Na twarz stosowanie jest ograniczone do 5 dni bez okluzji. W przypadku pemfigoidu pęcherzowego dopuszcza się dawki do 40 g/dobę i leczenie do 1 miesiąca. Po poprawie zaleca się stopniowe odstawianie i stosowanie emolientów, aby uniknąć nawrotów. U dzieci i osób starszych konieczna jest szczególna ostrożność, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i zmieniony metabolizm leku.
atopowe zapalenie skóry, chorobowo zmienione miejsce, Clobederm, Clobetaxon, Dermovate, działanie niepożądane, emolient, hiperkeratoza, Infilea, klobetazol, kortykosteroid miejscowy, liszaj, nawrót choroby, Novate, opatrunek okluzyjny, pemfigoid pęcherzowy, propionian klobetazolu, terapia podtrzymująca, toksyczność ogólnoustrojowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Leiomyosarcoma to agresywny mięsak wywodzący się z tkanki mięśni gładkich, występujący w różnych lokalizacjach, takich jak układ pokarmowy, moczowy, macica, naczynia krwionośne czy skóra. Leczenie opiera się głównie na chirurgicznym usunięciu guza, często uzupełnianym chemioterapią i radioterapią. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, ocenę funkcjonalną, psychospołeczną oraz analizę wyników diagnostycznych. Opieka okołooperacyjna koncentruje się na przygotowaniu pacjenta, monitorowaniu parametrów życiowych, kontroli bólu (z wykorzystaniem standaryzowanych skal i farmakoterapii), pielęgnacji rany oraz wczesnej rehabilitacji. Pielęgniarki onkologiczne odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu skutkami ubocznymi terapii, edukacji pacjentów i wsparciu psychospołecznym, co jest niezbędne ze względu na wysokie ryzyko nawrotu i złożoność choroby.
amputacja, chemioterapia i radioterapia, chirurg onkologiczny, histerektomia, kontrola bólu, leiomyosarcoma, leiomyosarcoma macicy, menopauza, mięsak, narzędzie standaryzowane, nawrót choroby, neutropenia, niedrożność jelit, nowotwór agresywny, obniżona odporność, ocena pielęgniarska, onkolog kliniczny, operacja oszczędzająca kończynę, opieka okołooperacyjna, pielęgnacja rany, pielęgniarka koordynująca, radioterapeuta, technika aseptyczna, usunięcie guza, wsparcie psychospołeczne, zapobieganie zakażeniom - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Epidemiologia
Ostra białaczka szpikowa (AML) to złośliwy nowotwór szpiku kostnego charakteryzujący się klonalną ekspansją i zahamowaniem różnicowania komórek progenitorowych linii mieloidalnej. Stanowi najczęstszą postać ostrej białaczki u dorosłych, z roczną zachorowalnością w USA około 4,3/100 000 osób (22 010 nowych przypadków w 2025 r.) i mediana wieku diagnozy około 68 lat. AML wykazuje wyższą częstość u mężczyzn (wskaźnik 1,3-1,4:1) oraz u osób rasy białej, z regionalnymi różnicami epidemiologicznymi – najwyższe wskaźniki w Ameryce Północnej, Europie i Oceanii. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, np. liczba nowych przypadków wzrosła z 79 372 w 1990 do 144 645 w 2021 roku. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na benzen, formaldehyd, wcześniejszą chemioterapię alkilującą, promieniowanie, choroby mieloproliferacyjne oraz zespół Downa, a także palenie tytoniu i wysoki BMI. U dzieci AML stanowi około 20% białaczek, z podwyższonym ryzykiem u dzieci z zespołem Downa (10-20-krotnie).
badanie fizykalne, badanie kardiologiczne, choroba mieloproliferacyjna, choroba oporna na leczenie, choroba układu sercowo-naczyniowego, cytometria przepływowa, echokardiogram, klonalna ekspansja, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi z rozmazem, nawrót choroby, nieprawidłowość chromosomowa, nowotwór szpiku kostnego, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeszczep komórek macierzystych, remisja, różnicowanie komórek, standaryzowany wskaźnik wieku, substancja rakotwórcza, wskaźnik masy ciała, wskaźnik śmiertelności, wskaźnik społeczno-demograficzny, wskaźnik zgonów, zespół Downa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flunarizinum WZF 5 mg
Flunarizinum WZF w dawce 5 mg stosuje się doustnie w profilaktyce migreny oraz leczeniu zawrotów głowy, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta i wskazania. Dorośli poniżej 65. roku życia otrzymują 10 mg (2 tabletki) na dobę, natomiast osoby ≥ 65 lat 5 mg (1 tabletka) na dobę, podawane wieczorem przed snem. Czas terapii wynosi do 6 miesięcy w profilaktyce migreny oraz do 2 miesięcy w leczeniu zawrotów głowy. W przypadku konieczności kontynuacji leczenia zalecany jest schemat podtrzymujący: 5 dni stosowania leku w pełnej dawce i 2 dni przerwy tygodniowo, co pozwala na minimalizację działań niepożądanych. Lek nie jest wskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia.
brak odpowiedzi na leczenie, czas trwania terapii, dawka podtrzymująca, dawkowanie leku, dawkowanie podtrzymujące, działania niepożądane, flunaryzyna, flunaryzyna dichlorowodorek, napadowe zawroty głowy, nawrót choroby, ocena skuteczności leczenia, profilaktyka migreny, przewlekłe zawroty głowy, schemat dawkowania, sedacja, wywiad medyczny, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluanxol Depot 20 mg/ml
Fluanxol Depot zawiera dekanonian cis(Z)-flupentyksolu, neuroleptyk z grupy pochodnych tioksantenu, dostępny w dawce 20 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań pozajelitowych. Mechanizm działania opiera się na silnym blokowaniu receptorów dopaminergicznych D1 i D2, co wyróżnia go spośród innych neuroleptyków, które zwykle wykazują selektywne powinowactwo do receptorów D2. Dodatkowo, lek wykazuje powinowactwo do receptorów α1-adrenergicznych i 5-HT2, przy braku działania na receptory muskarynowe, co przekłada się na niski profil działań niepożądanych cholinergicznych. Badania in vivo potwierdzają silne działanie neuroleptyczne oraz korzystny wpływ na redukcję dyskinezy poprzez blokadę receptorów D1, a także podwyższenie stężenia prolaktyny w surowicy, typowe dla leków blokujących receptory dopaminergiczne. Forma depot umożliwia przedłużone działanie terapeutyczne przy mniejszych dawkach w porównaniu do podawania doustnego, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakologicznych, np. ze środkami znieczulającymi.
apatia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, chloroprotiksenu, dekanonian flupentyksolu, depresja, dyskineza, działanie antyhistaminergiczne, działanie neuroleptyczne, flufenazyna, klozapina, leczenie podtrzymujące, nawrót choroby, neuroleptyk, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, prolaktyna, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, roztwór do wstrzykiwań, stan psychotyczny, uspokojenie polekowe, wycofanie społeczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Apra 15 mg
Aripiprazol, klasyfikowany jako lek psycholeptyczny z grupy innych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AX12), wykazuje unikalny mechanizm działania obejmujący częściowe agonistyczne oddziaływanie na receptory dopaminowe D2 i serotoninowe 5-HT1a oraz antagonizm wobec receptorów 5-HT2a. Badania PET potwierdziły dawkozależne blokowanie receptorów D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie. W leczeniu schizofrenii u dorosłych, aripiprazol wykazał istotną skuteczność w krótkoterminowych badaniach (4-6 tygodni) oraz długoterminowej terapii podtrzymującej (52 tygodnie), z utrzymaniem odpowiedzi u 77% pacjentów, przewyższając pod względem tolerancji haloperydol. W 26-tygodniowym badaniu częstość nawrotów schizofrenii wyniosła 34% w grupie leczonej aripiprazolem vs 57% w grupie placebo. Aripiprazol nie powoduje istotnego klinicznie przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7% masy ciała vs 33% przy olanzapinie) ani zmian w profilu lipidowym. Wpływ na stężenie prolaktyny jest minimalny, z częstością hiperprolaktynemii 0,3% i hipoprolaktynemii 0,4%.
ADHD, agonista receptora, antagonista receptora, aripiprazol, badanie kontrolowane placebo, choroba afektywna dwubiegunowa, częściowy agonista, epizod maniakalny, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoprolaktynemia, jądro ogoniaste, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, metoda podwójnie ślepej próby, nawrót choroby, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, przyrost masy ciała, rapid cycling, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala manii Younga, stężenie prolaktyny, zaburzenia autystyczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Escitalopram Symphar 20 mg
Escitalopram Symphar jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, z maksymalną bezpieczną dawką dobową wynoszącą 20 mg. Dawkowanie jest dostosowywane do wskazań klinicznych, indywidualnej odpowiedzi pacjenta oraz obecności czynników modyfikujących. W leczeniu dużych epizodów depresyjnych, fobii społecznej, zaburzeń lękowych (w tym z napadami lęku) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, dawka początkowa wynosi zwykle 10 mg/dobę (z wyjątkiem zaburzeń lękowych z napadami lęku, gdzie początkowo stosuje się 5 mg/dobę), z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach (w przypadku depresji i fobii społecznej) lub po około 3 miesiącach (w zaburzeniach lękowych z napadami lęku). Czas trwania terapii jest długi i zależy od wskazania – od minimum 12 tygodni w fobii społecznej do co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów w depresji i zaburzeniach lękowych.
agorafobia, dawka docelowa, dawka początkowa, duży epizod depresyjny, działanie przeciwdepresyjne, efekt terapeutyczny, escytalopram, farmakoterapia, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, nawrót choroby, objawy odstawienia, tabletka powlekana, terapia długoterminowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lucetam
Piracetam, składnik leku Lucetam, wykazuje działanie wpływające na agregację płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawień u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, chorobą wrzodową przewodu pokarmowego, po incydentach naczyniowo-mózgowych oraz u osób stosujących leki przeciwkrzepliwe lub antyagregacyjne (np. warfaryna, acenokumarol, kwas acetylosalicylowy). W przypadku aktywnych krwawień należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii. U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, w tym stomatologicznym, zaleca się odstawienie piracetamu na 5-7 dni przed planowaną operacją. Szczególną ostrożność wymaga także terapia u osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie klirensu kreatyniny oraz regularne monitorowanie funkcji nerek.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, drgawki, funkcja nerek, incydent naczyniowo-mózgowy, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek przeciwkrzepliwy, mioklonia, nawrót choroby, niewydolność nerek, piracetam, przemijające niedokrwienie mózgu, ryzyko krwawienia, silne krwawienie, udar mózgu, warfaryna, zabieg chirurgiczny, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memotropil 800 mg
Memotropil (piracetam) w dawce 800 mg w formie tabletek powlekanych wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania klinicznego, wieku pacjenta, funkcji nerek oraz współistniejących chorób. W leczeniu dysleksji u dzieci od 8. roku życia i młodzieży zaleca się dawkę 3,2 g/dobę w 2 dawkach podzielonych, natomiast w terapii mioklonii korowej dawka początkowa wynosi 7,2 g/dobę w 3 dawkach, z możliwością zwiększania co 3-4 dni o 4,8 g do maksymalnie 24 g/dobę. W przypadku zawrotów głowy stosuje się dawkę 2,4-4,8 g/dobę podzieloną na 2-3 dawki. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), z zaleceniami dawkowania odpowiednio do stopnia niewydolności nerek (np. 2/3 dawki przy CLkr 50-79 ml/min, 1/3 przy 30-49 ml/min, 1/6 przy <30 ml/min). W schyłkowej niewydolności nerek stosowanie jest przeciwwskazane. W przypadku zaburzeń czynności wątroby bez niewydolności nerek modyfikacja dawkowania nie jest wymagana.
dawka podzielona, drgawki, dysfagia, klirens kreatyniny, lek antymiokloniczny, mioklonia pochodzenia korowego, nawrót choroby, piracetam, podeszły wiek, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia logopedyczna, zaburzenia dyslektyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół Lance’a i Adamsa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Richter 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Fingolimod Richter 0,5 mg, wykazuje istotne działanie teratogenne i jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest uzyskanie negatywnego wyniku testu ciążowego oraz zapewnienie stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co odpowiada okresowi eliminacji leku z organizmu. Stosowanie fingolimodu w ciąży wiąże się z dwukrotnym wzrostem ryzyka ciężkich wad wrodzonych (w populacji ogólnej odsetek wynosi 2-3%), w tym wrodzonych chorób serca (np. ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, lek należy natychmiast odstawić i przeprowadzić badania ultrasonograficzne w celu oceny wad rozwojowych płodu.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja fingolimodu, fingolimod, nawrót choroby, osłabienie płodności, przenikanie do mleka, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, ryzyko dla płodu, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, utrata płodu, wada przegrody komorowej, wady wrodzone, wrodzona choroba serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kventiax SR 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działania receptorowego, obejmującym antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną i niskie ryzyko objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie transportera norepinefryny (NET) i częściową agonistyczność receptorów 5HT1A. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii (dawki 400-800 mg/dobę), epizodów maniakalnych (400-800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych (300-600 mg/dobę), a także jako terapia wspomagająca w dużej depresji (150-300 mg/dobę). W długoterminowych badaniach wykazano istotne zmniejszenie ryzyka nawrotu schizofrenii (14,3% vs 68,2% placebo przy średniej dawce 669 mg) oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Kwetiapina charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, z niską częstością objawów pozapiramidowych w schizofrenii (7,8%) i manii (11,2%), choć w depresji obserwuje się ich zwiększoną częstość (8,9% vs 3,8% placebo).
ADHD, agonista dopaminy, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie tętnicze, czynnik transportujący norepinefrynę, epizod maniakalny, leczenie przeciwdepresyjne, lek stabilizujący nastrój, nawrót choroby, nawrót zmienionego nastroju, neutropenia, niedoczynność tarczycy, objaw pozapiramidowy, objawy psychotyczne, prolaktyna, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny 5HT2, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, układ pozapiramidowy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zmętnienie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak przełyku stanowi istotne wyzwanie onkologiczne, będąc dziewiątym najczęściej diagnozowanym nowotworem i szóstą przyczyną zgonów z powodu raka na świecie. Pomimo postępów terapeutycznych, 5-letni wskaźnik przeżywalności pozostaje niski, wynosząc poniżej 20%, a w Kanadzie 16%. Rokowanie jest ściśle związane ze stadium zaawansowania choroby według klasyfikacji TNM AJCC: stadium I cechuje 5-letnie przeżycie około 65%, stadium II – 30%, stadium III – 20%, a stadium IV – jedynie 5% (przeżycie 4-letnie). Lokalizacja guza i podtyp histologiczny również wpływają na prognozę – np. mieszany podtyp gruczolakoraka (EAM) wykazuje lepsze wskaźniki przeżycia całkowitego (48,4% po roku, 11% po 5 latach) niż rak płaskonabłonkowo-gruczołowy (EASC). Nawrót choroby jest powszechny, z ponad 50% pacjentów doświadczających wznowy w ciągu 1-3 lat po leczeniu operacyjnym, a mediana przeżycia po nawrocie wynosi 12,9 miesiąca. Leczenie chirurgiczne zapewnia istotnie lepsze wyniki przeżycia niż samodzielna chemioradioterapia lub chemioterapia/radioterapia.
18F-FDG PET/CT, chemioradioterapia, DeepSurv, gruczolakorak przełyku, klasyfikacja TNM, leczenie uzupełniające, metylacja DNA, metylacja MGMT, model predykcyjny, model proporcjonalnego hazardu Coxa, nawrót choroby, nomogram prognostyczny, połączenie żołądkowo-przełykowe, przerzut do wątroby, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla raka, radiomika, rak gruczołowy przełyku, rak płaskonabłonkowy przełyku, rak przełyku, Random Survival Forest, stadium zaawansowania, uczenie maszynowe, wskaźnik przeżywalności - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Epidemiologia
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) to zapalne schorzenie żył powierzchownych z towarzyszącą zakrzepicą, o częstości występowania szacowanej na 0,3-1,5/1000 osobolat, z wyższą zapadalnością u osób starszych (0,7-1,5/1000 osobolat) i kobiet (50-70% przypadków). Choroba dotyczy głównie kończyn dolnych, zwłaszcza żyły odpiszczelowej wielkiej (60-80%) i małej (10-20%). Występuje częściej u osób w wieku około 60 lat, z czterokrotnym wzrostem częstości u mężczyzn między 30. a 80. rokiem życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >60 lat, ciążę, okres połogu oraz terapię estrogenową. Zapadalność w ciąży wzrasta od 0,1/1000 osobolat w I trymestrze do 1,6/1000 osobolat w okresie poporodowym. Chorobowość w populacji ogólnej wynosi 3-11%, a u pacjentów z żylakami 4-59%. Żylakowatość powierzchowna nie jest już uważana za łagodne schorzenie ze względu na częste współwystępowanie z zakrzepicą żył głębokich (DVT) i zatorowością płucną (PE), które występują u 6-36% pacjentów, a w niektórych badaniach nawet do 30% przy pierwszej prezentacji. Ryzyko nawrotu wynosi 1,6-12,2% w leczonych i 3,3-36,7% w nieleczonych przypadkach.
badanie Duplex, badanie ultrasonograficzne, choroba Mondora, flebografia, nawrót choroby, septyczne zapalenie żył, terapia dożylna, tromboflebitis powierzchowna, wlew dożylny, zakażenie krwiopochodne, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zapalenie żyły wrotnej, zatorowość płucna, żyła odpiszczelowa mała, żyła odpiszczelowa wielka, żylaki, żylakowatość powierzchowna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carboplatin Accord 10 mg/ml
Carboplatin Accord, zawierający karboplatynę w stężeniu 10 mg/ml jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, jest wskazany w leczeniu zaawansowanego raka jajnika pochodzenia nabłonkowego oraz drobnokomórkowego raka płuca (SCLC). W terapii raka jajnika karboplatyna może być stosowana zarówno jako leczenie pierwszego rzutu, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami, jak i jako leczenie drugiego rzutu u pacjentek z nawrotem choroby lub opornością na wcześniejsze leczenie. W przypadku SCLC lek może być podawany w monoterapii lub w schematach wielolekowych, w zależności od stadium choroby i stanu pacjenta. Dawka karboplatyny jest indywidualnie dobierana na podstawie powierzchni ciała lub wzoru Calverta, uwzględniającego filtrację kłębuszkową (GFR).
chemioterapia przeciwnowotworowa, cytostatyk, drobnokomórkowy rak płuca, funkcja nerek, karboplatyna, koncentrat do infuzji, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, monoterapia, morfologia krwi, nawrót choroby, nowotwór złośliwy, objawy toksyczności, onkolog, oporność na leczenie, parametry hematologiczne, rak jajnika nabłonkowy, schemat chemioterapii, schemat wielolekowy, stadium zaawansowania, terapia początkowa, terapia ratunkowa, wzór Calverta - Leksykon chorób i schorzeń
Rak migdałków – Diagnostyka i diagnoza
Rak migdałków, stanowiący około 23% nowotworów jamy ustnej i gardła, jest najczęstszą formą raka gardła środkowego. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, endoskopii (giętki endoskop przez nos, laryngoskopia, panendoskopia) oraz biopsji, w tym cienkoigłowej (FNA), kleszczykowo-wycinkowej, szczoteczkowej lub tonsillektomii diagnostycznej. Kluczowe jest oznaczenie statusu HPV, który ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne – HPV-dodatni rak migdałków charakteryzuje się lepszym rokowaniem (5-letnie przeżycie około 71% vs. 46% w HPV-ujemnych) oraz lepszą odpowiedzią na radioterapię. Ocena zaawansowania choroby odbywa się według systemu TNM (AJCC/UICC), uwzględniającego rozmiar guza (T), przerzuty do węzłów chłonnych (N) oraz przerzuty odległe (M), z dodatkowym uwzględnieniem statusu HPV w najnowszej, ósmej edycji klasyfikacji.
asymetria migdałków, badanie endoskopowe, badanie fizykalne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja szczoteczkowa, chemioradioterapia, chirurgia laserowa, chirurgia robotyczna, de-eskalacja leczenia, endoskopia, immunoterapia, kserostomia, laryngoskopia, nawrót choroby, neuropatia, nowotwór złośliwy gardła środkowego, otolaryngolog, panendoskopia, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, radioterapia, rak gardła środkowego, rak migdałków, rezonans magnetyczny, system TNM, terapia celowana, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Objawy
Mięsaki, rzadkie nowotwory wywodzące się z tkanek miękkich i kości, charakteryzują się zróżnicowanym obrazem klinicznym zależnym od lokalizacji, wielkości i stopnia zaawansowania guza. Wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo lub z minimalnymi dolegliwościami, co utrudnia diagnozę. Typowe objawy to bezbolesny, twardy guz powiększający się stopniowo, ból pojawiający się przy ucisku na struktury sąsiednie oraz objawy miejscowe, takie jak ograniczenie ruchomości, obrzęk czy kulawizna w przypadku mięsaków kończyn. Mięsaki jamy brzusznej manifestują się bólem brzucha, uczuciem pełności, krwawieniami z przewodu pokarmowego i utratą masy ciała, natomiast mięsaki klatki piersiowej mogą powodować duszność i ból w klatce. Osteosarcoma objawia się bólem kostnym nasilającym się nocą lub podczas aktywności, obrzękiem i złamaniami patologicznymi. Pięcioletni wskaźnik przeżycia dla mięsaków tkanek miękkich wynosi od 15% (przerzuty) do 81% (bez przerzutów), a dla osteosarcoma od 26% do 77%.
bezobjawowy przebieg choroby, ból kości, guz bezbolesny, kostniakomięsak, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, lipoma, mięsak, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót choroby, niedokrwistość, objaw neurologiczny, osteosarcoma, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut nowotworowy, resekcja chirurgiczna, smolisty stolec, stopień zaawansowania nowotworu, stopień złośliwości nowotworu, wskaźnik przeżycia, zespół multidyscyplinarny, złamanie patologiczne