lipoma
Lipoma to łagodny nowotwór tkanki tłuszczowej, który należy do najczęstszych guzów tkanek miękkich. Charakteryzuje się powolnym wzrostem, miękką konsystencją i dobrym odgraniczeniem od otaczających tkanek. Lipomata typowo występują podskórnie, ale mogą rozwijać się również w głębszych warstwach tkanek miękkich oraz w narządach wewnętrznych.
Klinicznie lipomata prezentują się jako miękkie, niebolesne, ruchome guzy, pokryte niezmienioną skórą. Większość z nich ma średnicę od 2 do 10 cm, choć zdarzają się przypadki znacznie większych zmian. Najczęstsze lokalizacje to tułów, kończyny górne, szyja oraz okolice pachowe. Rzadziej spotykane są w obrębie twarzy czy kończyn dolnych.
Diagnostyka lipomata opiera się głównie na badaniu klinicznym, jednak w przypadkach wątpliwych pomocne mogą być badania obrazowe (USG, MRI, CT) oraz biopsja. Leczenie operacyjne jest wskazane w przypadku zmian bolesnych, szybko rosnących, powodujących dyskomfort lub ze względów estetycznych. Nawroty po całkowitym wycięciu są rzadkie, a rokowanie doskonałe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Objawy
Mięsaki, rzadkie nowotwory wywodzące się z tkanek miękkich i kości, charakteryzują się zróżnicowanym obrazem klinicznym zależnym od lokalizacji, wielkości i stopnia zaawansowania guza. Wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo lub z minimalnymi dolegliwościami, co utrudnia diagnozę. Typowe objawy to bezbolesny, twardy guz powiększający się stopniowo, ból pojawiający się przy ucisku na struktury sąsiednie oraz objawy miejscowe, takie jak ograniczenie ruchomości, obrzęk czy kulawizna w przypadku mięsaków kończyn. Mięsaki jamy brzusznej manifestują się bólem brzucha, uczuciem pełności, krwawieniami z przewodu pokarmowego i utratą masy ciała, natomiast mięsaki klatki piersiowej mogą powodować duszność i ból w klatce. Osteosarcoma objawia się bólem kostnym nasilającym się nocą lub podczas aktywności, obrzękiem i złamaniami patologicznymi. Pięcioletni wskaźnik przeżycia dla mięsaków tkanek miękkich wynosi od 15% (przerzuty) do 81% (bez przerzutów), a dla osteosarcoma od 26% do 77%.
bezobjawowy przebieg choroby, ból kości, guz bezbolesny, kostniakomięsak, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, lipoma, mięsak, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót choroby, niedokrwistość, objaw neurologiczny, osteosarcoma, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut nowotworowy, resekcja chirurgiczna, smolisty stolec, stopień zaawansowania nowotworu, stopień złośliwości nowotworu, wskaźnik przeżycia, zespół multidyscyplinarny, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina to uwypuklenie narządu przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej, diagnozowane głównie na podstawie badania fizykalnego, które cechuje się wysoką czułością (do 96% w przypadku przepuklin pachwinowych). W diagnostyce obrazowej najczęściej stosuje się ultrasonografię (czułość >90%, swoistość 82-86%), tomografię komputerową (TK) oraz rezonans magnetyczny (MRI), szczególnie przy podejrzeniu przepuklin złożonych, sportowych lub trudnych do wykrycia. Badania obrazowe wspomagają różnicowanie z innymi schorzeniami, takimi jak torbiele jajnika, mięśniaki macicy czy endometrioza. W diagnostyce przepuklin rozworu przełykowego stosuje się dodatkowo endoskopię, manometrię przełyku oraz 24-godzinną pH-metrię. Klasyfikacja przepuklin według lokalizacji anatomicznej (pachwinowa, udowa, pępkowa, rozworu przełykowego, incyzyjna) oraz ocena ryzyka powikłań (np. uwięźnięcia) są kluczowe dla wyboru terapii.
badanie fizykalne, badanie palpacyjne, choroba refluksowa przełyku, diagnostyka różnicowa, dysfagia, endoskopia, gastroskopia, herniografia, krwiak, laparoskopia, limfadenopatia, lipoma, manometria przełyku, monitorowanie pH przełyku, niedrożność jelit, odprowadzenie przepukliny, operacja otwarta, pH-metria, próba Valsalvy, przepuklina, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina Spigela, przepuklina sportowa, przepuklina udowa, przepuklina w bliźnie pooperacyjnej, przewlekły stan zapalny, rezonans magnetyczny, surowiczak, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uwięźnięcie przepukliny, zakażenie rany - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel naskórkowa – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel naskórkowa (epidermoid cyst) to łagodna, podskórna zmiana torbielowata wypełniona slamowaną keratyną i otoczona nabłonkiem płaskim wielowarstwowym z warstwą ziarnistą. Najczęściej lokalizuje się na twarzy, szyi, skórze głowy, górnej części pleców i tułowiu. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, gdzie typowe cechy to dobrze odgraniczony, ruchomy guzek z centralnym punctum i konsystencją miękką lub elastyczną. Ultrasonografia wykazuje torbiel o echogeniczności „zmielonego szkła” z wyraźną ścianą, natomiast TK i MRI są stosowane w nietypowych lokalizacjach lub dużych zmianach, z charakterystycznym obrazem torbieli w sekwencjach T1 i T2 oraz ograniczeniem dyfuzji w DWI. Biopsja histopatologiczna potwierdza rozpoznanie, wykazując jednokomorową jamę z nabłonkiem płaskim i slamowaną keratyną.
antybiogram, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie palpacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, choroba Bowena, czerniak in situ, keratyna, lipoma, obrazowanie dyfuzyjne, obrazowanie T2-zależne, punctum, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja typu ciała obcego, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, torbiel dermoidalna, torbiel łojowa, torbiel naskórkowa, torbiel pajęczynówki, torbiel włosowa, trądzik guzkowy, transformacja złośliwa, ultrasonografia, zapalenie torbieli, ziarniniak grzybiasty