faza końcowa
Faza końcowa w kontekście medycznym odnosi się do zaawansowanego lub terminalnego stadium choroby, gdy procesy patologiczne osiągnęły punkt, w którym nastąpiły nieodwracalne zmiany w organizmie. W onkologii termin ten opisuje stan, gdy nowotwór rozprzestrzenił się znacząco, tworząc przerzuty odległe i nie poddaje się już leczeniu przyczynowemu.
W kardiologii faza końcowa może dotyczyć niewydolności serca, gdzie pomimo maksymalnej terapii farmakologicznej utrzymują się ciężkie objawy niewydolności, a funkcja serca jest nieodwracalnie uszkodzona. W nefrologii termin odnosi się do schyłkowej niewydolności nerek, gdy organy nie są już w stanie filtrować toksyn i utrzymywać homeostazy elektrolitowej.
Opieka nad pacjentem w fazie końcowej choroby skupia się głównie na leczeniu paliatywnym, którego celem jest łagodzenie objawów, zapewnienie komfortu i utrzymanie jak najlepszej jakości życia. W tym stadium często wdrażane są specjalistyczne protokoły opieki, uwzględniające aspekty medyczne, psychologiczne i duchowe wsparcia dla pacjenta i jego rodziny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silamil 5 mg
Solifenacyna, będąca substancją czynną preparatu Silamil w postaci bursztynianu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w czasie 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a okres półtrwania wynosi od 45 do 68 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 600 l). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie przez nerki (około 70% dawki w moczu, 23% w kale). W osoczu po podaniu doustnym wykryto cztery metabolity, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Farmakokinetyka nie różni się istotnie ze względu na płeć, rasę ani wiek (65-80 lat), co nie wymaga modyfikacji dawkowania w tych grupach.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, biotransformacja, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, dawkowanie, eliminacja leku, farmakokinetyka, faza końcowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, liniowość farmakokinetyki, metabolit czynny, modyfikacja dawkowania, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, powinowactwo do białek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, substancja czynna, szlak metaboliczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Właściwości farmakokinetyczne
Doksorubicyna wykazuje trójfazową farmakokinetykę po podaniu dożylnym, z szybkim okresem półtrwania fazy dystrybucji wynoszącym 5-12 minut, fazy pośredniej około 3,3 godziny oraz długim okresem półtrwania fazy końcowej od 20 do 48 godzin, różniącym się w zależności od płci (54 godz. u mężczyzn, 35 godz. u kobiet). Objętość dystrybucji jest znaczna, mieszcząc się w zakresie 809-1214 l/m², a według niektórych źródeł nawet do 3500 l/m², co wskazuje na intensywny wychwyt leku przez tkanki. Klirens osoczowy doksorubicyny waha się od 324 do 809 ml/min/m², z wyższymi wartościami u mężczyzn i dzieci powyżej 2 lat, natomiast u dzieci poniżej 2 lat oraz u osób otyłych obserwuje się zmniejszenie klirensu i wydłużenie okresu półtrwania. Lek wiąże się z białkami osocza w 50-85% (dokładniej 74-76%), a jego metabolit aktywny, doksorubicynol, wykazuje podobne właściwości farmakokinetyczne i stanowi 40-60% ekspozycji AUC w stosunku do doksorubicyny.
aglikon, aktywność cytotoksyczna, antracyklina, AUC, bariera biologiczna, bariera krew-mózg, błona śluzowa pęcherza, cisplatyna, doksorubicynol, dystrybucja metabolizm eliminacja, eliminacja doksorubicyny, farmakokinetyka doksorubicyny, faza dystrybucji, faza końcowa, klirens osoczowy, leczenie onkologiczne, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, podanie dopęcherzowe, przerzut do mózgu, redukcja enzymatyczna, rozsiana białaczka, sprzęganie z kwasem glukuronowym, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wodobrzusze, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klacid 500 mg
Farmakokinetyka klarytromycyny w postaci dożylnej (Klacid) została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów z zakażeniami. Po infuzji 60-minutowej stężenia maksymalne (Cmax) klarytromycyny wynosiły 5,16 μg/ml dla dawki 500 mg oraz 9,40 μg/ml dla dawki 1 g, natomiast dla aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny odpowiednio 0,66 μg/ml i 1,06 μg/ml. Okres półtrwania klarytromycyny w fazie końcowej wynosił od 3,8 do 4,5 godziny, a metabolitu od 7,3 do 9,3 godziny, zależnie od dawki. Powierzchnia pod krzywą (AUC) dla klarytromycyny wzrastała nieliniowo z dawką, osiągając 22,29 h·μg/ml przy 500 mg i 53,26 h·μg/ml przy 1 g. W badaniu wielokrotnych dawek (co 12 godzin) w stanie stacjonarnym Cmax klarytromycyny wynosiło 5,5 μg/ml (500 mg) i 8,6 μg/ml (750 mg), a okres półtrwania odpowiednio 5,3 i 4,8 godziny. Metabolit osiągał Cmax 1,02 μg/ml i 1,37 μg/ml, z okresami półtrwania 7,9 i 5,4 godziny, bez wyraźnej zależności okresu półtrwania metabolitu od dawki.
14-OH-klarytromycyna, AUC, dystrybucja leku, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, faza końcowa, HIV, infuzja dożylna, klarytromycyna, koncentrat do infuzji, metabolizm leku, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schorzenie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, zakażenie Mycobacterium, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Taclar 500 mg
Farmakokinetyka klarytromycyny w postaci dożylnej (Taclar 500 mg) wykazuje nieliniowy charakter, szczególnie przy dawkach powyżej 500 mg. Po jednorazowej infuzji 60-minutowej, Cmax związku macierzystego wynosiła 5,16 μg/ml dla dawki 500 mg i 9,40 μg/ml dla dawki 1 g, z odpowiednim wydłużeniem okresu półtrwania z 3,8 do 4,5 godziny. Metabolit aktywny 14-OH-klarytromycyna osiągał Cmax odpowiednio 0,66 μg/ml i 1,06 μg/ml, z okresami półtrwania 7,3 i 9,3 godziny. Wartości AUC dla klarytromycyny i jej metabolitu wzrastały nieliniowo wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na saturację procesów eliminacji przy wyższych dawkach. W badaniu wielokrotnych podań co 12 godzin przez 7 dni, Cmax w stanie stacjonarnym wynosiło 5,5 μg/ml (500 mg) i 8,6 μg/ml (750 mg), z okresami półtrwania metabolitu odpowiednio 7,9 i 5,4 godziny, bez istotnej zmiany okresu półtrwania metabolitu w zależności od dawki.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uromitexan 100 mg/ml
Mesna, substancja czynna Uromitexan 100 mg/ml, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne kluczowe dla ochrony dróg moczowych podczas terapii oksazafosforynami. Po podaniu dożylnym (800 mg) mesna charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania wynoszącym 0,36 godziny, a jej główny metabolit, dimesna, ma okres półtrwania 1,17 godziny. Klirens osoczowy mesny wynosi 1,23 l/h/kg, a 32% i 33% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin odpowiednio jako mesna i dimesna, z większością dawki wydalanej w pierwszych 4 godzinach. Mesna wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (69-75%). Po podaniu doustnym, mesna jest wchłaniana z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenia wolnych związków tiolowych w moczu po 2-4 godzinach, z dostępnością biologiczną w moczu wynoszącą 45-79% w porównaniu do podania dożylnego, niezależnie od obecności pokarmu.
autoutlenienie, dimesna, dostępność biologiczna, drogi moczowe, dwusiarczek mesny, faza końcowa, ifosfamid, jelito cienkie, klirens osoczowy, kompartment naczyniowy, metabolity oksazafosforyn, nabłonek kanalików nerkowych, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksazafosforyna, pęcherz moczowy, podanie doustne, podanie dożylne, schemat dawkowania, Uromitexan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, związek tiolowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Sandoz 100 mg
Mykafungina wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz 3-8 mg/kg mc., bez kumulacji przy podawaniu wielokrotnym, osiągając stan stacjonarny po 4-5 dniach. Po podaniu dożylnym stężenie leku w osoczu spada według modelu dwuwykładniczego, a lek wiąże się w ponad 99% z albuminami, niezależnie od stężenia w zakresie 10-100 µg/ml. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 18-19 litrów, a okres półtrwania w fazie końcowej to 10-17 godzin, niezależny od dawki. Całkowity klirens u osób dorosłych i zdrowych mieści się w zakresie 0,15-0,3 ml/min/kg mc. Eliminacja zachodzi głównie drogą pozanerkową, z 11,6% dawki wydalanej z moczem i 71% z kałem po 28 dniach od podania dawki 25 mg znakowanej izotopowo 14C. Metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w osoczu w śladowych ilościach, przy czym M-5 stanowi około 6,5% dawki.
albumina, białka osocza, Candida, CYP3A, eradykacja grzybów, faza końcowa, filtracja kłębuszkowa, izotop 14C, klirens leku, metabolizm leku, mykafungina, niewydolność wątroby, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, PK/PD, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia leku, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wlew dożylny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levomine mini 20 mcg + 100 mcg
Levonorgestrel zawarty w preparacie Levomine mini charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (2,3 ng/ml po 1,3 h). Substancja ta wiąże się głównie z SHBG (65%) i albuminami (35%), przy czym etynyloestradiol zwiększa stężenie SHBG, co wpływa na dystrybucję i klirens lewonorgestrelu (zmniejszenie do 0,7 ml/min/kg w stanie stacjonarnym). Lewonorgestrel podlega intensywnemu metabolizmowi przez CYP3A4, a jego metabolity są wydalane w równych proporcjach z moczem i żółcią (1:1). Okres półtrwania fazy końcowej wynosi około 25 godzin, a stężenia w stanie stacjonarnym wzrastają trzykrotnie, osiągając stabilizację w drugiej połowie cyklu leczenia.
albumina, biodostępność, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, faza końcowa, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronid, hydroksylacja aromatyczna, klirens metaboliczny, lewonorgestrel, metabolit, metabolit hydroksylowany, metabolizm, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, SHBG, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami, zmienność osobnicza