zwiększona aktywność psychomotoryczna
Zwiększona aktywność psychomotoryczna to stan charakteryzujący się nasileniem ruchu i napędu psychicznego, przekraczającym zwykły poziom aktywności u danej osoby. Jest to objaw kliniczny występujący w wielu zaburzeniach psychicznych, szczególnie w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych podczas epizodów maniakalnych lub hipomaniakalnych.
W obrazie klinicznym pacjent prezentuje wzmożoną ruchliwość, niepokój ruchowy, przyspieszenie mowy (logorrhea), gonitwa myśli (tachypsychizm), zmniejszoną potrzebę snu oraz zwiększoną energię. Często obserwuje się również trudności w koncentracji uwagi, nadmierną towarzyskość oraz podejmowanie działań o potencjalnie szkodliwych konsekwencjach.
Diagnostyka różnicowa zwiększonej aktywności psychomotorycznej obejmuje zaburzenia afektywne dwubiegunowe, schizofrenię (postać katatoniczną), zaburzenia lękowe, ADHD u dorosłych, zatrucie substancjami psychoaktywnymi (szczególnie stymulantami) oraz stany organiczne jak nadczynność tarczycy. Ocena wymaga dokładnego wywiadu, badania psychiatrycznego oraz często badań dodatkowych w celu wykluczenia przyczyn somatycznych.
Leczenie zwiększonej aktywności psychomotorycznej zależy od przyczyny podstawowej. W stanach maniakalnych stosuje się leki normotymiczne (np. lit, walproiniany) oraz leki przeciwpsychotyczne. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta oraz opanowania objawów psychoruchowego pobudzenia.