rak jasnokomórkowy nerki

Rak jasnokomórkowy nerki (RCC, renal cell carcinoma) to najczęściej występujący typ nowotworu nerki, stanowiący około 70-80% wszystkich przypadków raka nerki. Charakteryzuje się obecnością komórek nowotworowych z jasną, bogatą w tłuszcze i glikogen cytoplazmą, co nadaje im charakterystyczny wygląd w badaniu histopatologicznym.

Etiologia raka jasnokomórkowego nerki wiąże się z mutacjami genu supresorowego VHL, zlokalizowanego na chromosomie 3p. Czynnikami ryzyka są palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz ekspozycja na niektóre substancje chemiczne. Choroba częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet, a szczyt zachorowań przypada na 6-7 dekadę życia.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny), które pozwalają określić wielkość guza, jego lokalizację oraz potencjalne przerzuty. Charakterystyczną cechą radiologiczną jest wzmocnienie kontrastowe w fazie tętniczej badania z powodu bogatego unaczynienia guza. Potwierdzenie rozpoznania wymaga badania histopatologicznego.

Leczenie raka jasnokomórkowego nerki zależy od stadium zaawansowania. W przypadku choroby ograniczonej do nerki standardem pozostaje nefrektomia (częściowa lub radykalna). W chorobie zaawansowanej lub przerzutowej stosuje się terapie celowane (inhibitory kinazy tyrozynowej, inhibitory mTOR), immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego) oraz, w wybranych przypadkach, chemioterapię.

Rokowanie w raku jasnokomórkowym nerki zależy głównie od stadium zaawansowania w momencie rozpoznania. Pięcioletnie przeżycie w chorobie ograniczonej do nerki wynosi około 65-90%, natomiast w przypadku obecności przerzutów odległych spada do 10-20%. Wczesne wykrycie nowotworu znacząco poprawia szanse na wyleczenie.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl