kandydoza układowa

Kandydoza układowa (inaczej kandydoza uogólniona, kandydoza rozsiana, kandydoza inwazyjna) to ciężkie zakażenie grzybicze wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, które rozprzestrzenia się w organizmie poprzez krwiobieg, zajmując wiele narządów i układów. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Candida albicans, choć obserwuje się wzrost zakażeń wywoływanych przez gatunki non-albicans, takie jak C. glabrata, C. parapsilosis, C. tropicalis czy C. krusei.

Do głównych czynników ryzyka kandydozy układowej należą: długotrwała antybiotykoterapia, cewnikowanie naczyń centralnych, żywienie pozajelitowe, immunosupresja (w tym neutropenia), zabiegi chirurgiczne w obrębie jamy brzusznej, oparzenia, przedłużona hospitalizacja na oddziałach intensywnej terapii oraz wcześniactwo u noworodków. Śmiertelność w przypadku kandydemii i kandydozy narządowej może sięgać 30-50%.

Objawy kandydozy układowej są niespecyficzne i mogą obejmować gorączkę oporną na antybiotykoterapię, dreszcze, hipotensję, zaburzenia świadomości. W zależności od zajętych narządów mogą wystąpić objawy endophthalmitis, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia wsierdzia, zapalenia płuc, zapalenia wątroby, nerek czy śledziony. Diagnostyka opiera się na posiewach krwi i materiałów z innych miejsc sterylnych oraz na badaniach obrazowych.

Leczenie kandydozy układowej wymaga szybkiego wdrożenia terapii przeciwgrzybiczej. Lekami pierwszego wyboru są echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina, mykafungina), alternatywnie stosuje się flukonazol (w przypadku wrażliwych szczepów), amfoterycynę B (szczególnie w formie liposomalnej) lub worikonazol. Terapia powinna być prowadzona przez minimum 14 dni od ostatniego dodatniego posiewu krwi. Istotne jest również usunięcie wszystkich cewników naczyniowych oraz kontrola źródła zakażenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl