receptor insulinopodobnego czynnika wzrostu
Receptor insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-R) to białko błonowe należące do rodziny receptorów o aktywności kinazy tyrozynowej, podobne strukturalnie do receptora insulinowego. Wyróżnia się dwa główne typy: IGF-1R i IGF-2R, przy czym IGF-1R ma szczególne znaczenie w regulacji wzrostu i metabolizmu komórkowego.
IGF-1R jest receptorem transbłonowym zbudowanym z dwóch podjednostek α (zewnątrzkomórkowych) i dwóch podjednostek β (przezbłonowych i wewnątrzkomórkowych), połączonych mostkami disiarczkowymi. Po związaniu liganda (IGF-1 lub z mniejszym powinowactwem IGF-2) dochodzi do autofosforylacji receptora i aktywacji wewnątrzkomórkowych szlaków sygnałowych, głównie PI3K/AKT i RAS/MAPK, które promują wzrost, proliferację i różnicowanie komórek oraz hamują apoptozę.
Zaburzenia funkcjonowania receptorów IGF odgrywają istotną rolę w patogenezie wielu chorób, w tym nowotworów. Nadekspresja IGF-1R obserwowana jest w licznych typach nowotworów i koreluje z agresywnym przebiegiem choroby oraz opornością na leczenie. Z tego względu receptor IGF-1R stanowi potencjalny cel terapii przeciwnowotworowych, a liczne inhibitory tego receptora (przeciwciała monoklonalne, inhibitory kinazy tyrozynowej) są w trakcie badań klinicznych.
Receptor IGF-2R (znany również jako receptor mannozo-6-fosforanu) różni się strukturalnie od IGF-1R i pełni głównie funkcję regulacyjną, wiążąc i internalizując IGF-2, co prowadzi do jego degradacji. Z tego względu IGF-2R uważany jest za supresor nowotworowy, a jego utrata funkcji może przyczyniać się do kancerogenezy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaczerwienienie oka – Patofizjologia i mechanizm
Zaczerwienienie oka (hyperemia) jest wynikiem rozszerzenia naczyń krwionośnych w przedniej części gałki ocznej i stanowi kardynalny objaw zapalenia oka, wywołany przez różnorodne procesy patologiczne miejscowe i ogólnoustrojowe. Mechanizmy patogenetyczne obejmują uwalnianie mediatorów wazoaktywnych, takich jak histamina (około 4,6 pg/komórkę w 5000-6000 komórkach tucznych/mm³ w spojówce), cytokiny (TNF-α, IL-1, IL-6) oraz neuropeptydy, które indukują rozszerzenie naczyń poprzez prostaglandyny i tlenek azotu. Diagnostycznie istotne jest rozróżnienie przekrwienia rzęskowego (okołorąbkowego, wskazującego na zapalenie rogówki, tęczówki lub ciała rzęskowego) od przekrwienia spojówkowego (powierzchownego i bardziej dramatycznego). Najczęstszą przyczyną zaczerwienienia jest zapalenie spojówki o etiologii wirusowej, bakteryjnej, chlamydiowej lub alergicznej, natomiast poważniejsze stany to keratitis, iritis, zapalenie nadtwardówki i twardówki, a także ostra jaskra zamkniętego kąta, które mogą prowadzić do utraty wzroku.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, cytokiny, czynnik martwicy nowotworów, histamina, hyperemia, interleukiny, jaskra zamkniętego kąta, kortykosteroidy, mediator wazoaktywny, mediatory zapalne, neuropeptydy, obwodowe wrzodziejące zapalenie rogówki, przekrwienie rzęskowe, przekrwienie spojówkowe, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor insulinopodobnego czynnika wzrostu, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wylew podspojówkowy, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówki, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zapalenie wnętrza gałki ocznej - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak oka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Czerniak oka, zwłaszcza czerniak naczyniówki, jest najczęstszym pierwotnym nowotworem złośliwym gałki ocznej u dorosłych, charakteryzującym się wysoką śmiertelnością z powodu przerzutów, głównie do wątroby (89%), płuc (29%) i kości (17%). Rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych (wiek, płeć, wielkość i lokalizacja guza, stadium zaawansowania wg AJCC), histopatologicznych (typ komórek, aktywność mitotyczna, ekspresja markerów takich jak Ki-67, HLA), cytogenetycznych (monosomia chromosomu 3, zmiany chromosomalne) oraz molekularnych (profil ekspresji genów klasy II). Wskaźniki 5-letniego przeżycia różnią się w zależności od typu i wielkości guza: dla małego czerniaka naczyniówki wynoszą 84%, średniego 68%, a dużego 47%, natomiast czerniak tęczówki cechuje się przeżywalnością powyżej 95%. Mediana przeżycia po rozpoznaniu przerzutów wynosi 6-12 miesięcy, a w przypadku choroby przerzutowej 4,5-17 miesięcy.
aktywność mitotyczna, biopsja płynna, cecha histopatologiczna, choroba przerzutowa, ciało rzęskowe, czerniak naczyniówki, czerniak oka, czerniak spojówki, czerniak tęczówki, czerniak wewnątrzgałkowy, ekspresja genu, ekspresja Ki-67, gęstość mikronaczyń, komórka hybrydowa, komórka nabłonkowata, komórka wrzecionowata, limfocyt naciekający guz, ludzki antygen leukocytarny, monosomia chromosomu, mutacja genu, pęcherzyk pozakomórkowy, profilowanie ekspresji genów, przerzut, przerzut do wątroby, receptor insulinopodobnego czynnika wzrostu, rozrost pozagałkowy, stadium nowotworu