reabsorpcja

Reabsorpcja to proces fizjologiczny polegający na selektywnym wchłanianiu zwrotnym substancji z przesączu pierwotnego w nerkach do krwi. Proces ten zachodzi głównie w kanalikach nerkowych i ma kluczowe znaczenie dla utrzymania homeostazy organizmu.

W czasie reabsorpcji nerki odzyskują cenne dla organizmu substancje, takie jak glukoza, aminokwasy, elektrolity (sód, potas, chlorki), woda oraz dwuwęglany. W warunkach fizjologicznych około 99% przesączonej wody i większość elektrolitów ulega reabsorpcji, co pozwala na precyzyjną regulację objętości płynów ustrojowych i stężenia elektrolitów w organizmie.

Zaburzenia reabsorpcji mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak kwasica lub zasadowica metaboliczna, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej czy choroby nerek. Liczne leki, w tym diuretyki, działają poprzez modyfikację procesów reabsorpcji w nerkach, wpływając na wydalanie wody i elektrolitów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marelim 360 mg

Kwas mykofenolowy (MPA) w postaci mykofenolanu sodu (Marelim) charakteryzuje się wysoką i liniową dostępnością biologiczną (72%) oraz znacznym wchłanianiem (93%) u pacjentów po przeszczepieniu nerki leczonych cyklosporyną. Tmax wynosi średnio 1,5-2 godziny, choć u 10% pacjentów obserwuje się opóźnienie do kilku godzin, co nie wpływa na 24-godzinną AUC. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 33% i wydłuża tmax o 3-5 godzin, nie zmieniając jednak AUC. MPA wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%), a metabolizowany jest głównie do nieaktywnego MPAG, który ma dłuższy okres półtrwania (~16 h) niż MPA (~12 h). Eliminacja MPA odbywa się głównie przez nerki w formie MPAG, a enterohepatic recycling odpowiada za drugi szczyt stężenia MPA po 6-8 godzinach od podania. Wartości AUC i Cmax rosną w czasie po przeszczepieniu, osiągając stabilne poziomy po 6-18 miesiącach (np. AUC 0-12h do 57,4 µg·h/ml).
alkoholowa marskość wątroby, cyklosporyna, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, glukuronid kwasu mykofenolowego, glukuronylotransferaza, hemodializa, hipoalbuminemia, klirens, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, mocznica, mykofenolan sodu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pierwotna marskość żółciowa, podwyższone stężenie mocznika, pole pod krzywą AUC, reabsorpcja, równowaga stacjonarna, stężenie minimalne, tabletka dojelitowa, uszkodzenie dróg żółciowych, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Natrium chloratum 0,9% Baxter 9 mg/ml

Natrium Chloratum 0,9% Baxter to izotoniczny roztwór do infuzji zawierający chlorek sodu w stężeniu 9 mg/ml (9,0 g/l), z jonami Na+ i Cl- w stężeniu 154 mmol/l, co odpowiada fizjologicznemu poziomowi elektrolitów w osoczu. Roztwór charakteryzuje się pH w zakresie 4,5-7 i po podaniu dożylnym dystrybuuje się głównie w przestrzeni pozakomórkowej, zgodnie z naturalnym rozkładem elektrolitów w organizmie. Farmakokinetyka sodu jest ściśle powiązana z fizjologiczną regulacją gospodarki wodno-elektrolitowej, a eliminacja jonów sodu odbywa się przede wszystkim przez nerki, z udziałem mechanizmów hormonalnych i nerwowych utrzymujących homeostazę elektrolitową.
dystrybucja, eliminacja pozanerkowa, farmakokinetyka sodu, gospodarka wodno-elektrolitowa, gruczoły potowe, homeostaza elektrolitowa, hormon antydiuretyczny, osocze krwi, przedsionkowy peptyd natriuretyczny, przewód pokarmowy, reabsorpcja, roztwór do infuzji, roztwór sodu chlorku, stężenie jonów, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne, wydalanie nerkowe, wydalanie sodu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DropiCe 100 mg/ml

Kwas askorbinowy (witamina C) wykazuje nieliniową farmakokinetykę z zależnością biodostępności od dawki: przy dawce 1 g biodostępność wynosi 60-75%, przy 3 g spada do około 40%, a przy 12 g do około 16%. Wchłanianie zachodzi głównie w proksymalnym jelicie cienkim, a niewchłonięta część ulega bakteryjnemu rozkładowi w jelicie grubym. Maksymalne stężenia w osoczu u zdrowych dorosłych wynoszą 1,34 ± 0,21 mg/dl u mężczyzn i 1,46 ± 0,22 mg/dl u kobiet, z możliwością chwilowego wzrostu do 4,2 mg/dl po dużych dawkach doustnych (około 3 godziny po podaniu). Całkowity obrót metaboliczny wynosi około 1 mg/kg mc./dobę, a maksymalny obrót 40-50 mg/dobę przy stężeniach osoczowych 0,8-1,1 mg/dl. Witamina C kumuluje się w tkankach takich jak przysadka mózgowa, nadnercza, soczewka oka oraz leukocyty.
akomodacja oka, biodostępność leku, dehydroaskorbinian, dwutlenek węgla, dysfagia, dystrybucja w organizmie, flora bakteryjna jelita grubego, gruczoł wydzielania wewnętrznego, hormon steroidowy, kanalik bliższy, kłębuszek nerkowy, komórka układu odpornościowego, kwas askorbowy, kwas organiczny, leukocyt, nadnercza, nieaktywny metabolit, obrot metaboliczny, okres półtrwania, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przesączanie kłębuszkowe, przysadka mózgowa, reabsorpcja, soczewka oka, stężenie kwasu askorbowego w osoczu, stężenie w osoczu, szczawian, wchłanianie kwasu askorbowego, wchłanianie zwrotne, witamina C
Leksykon leków
Interakcje leku – Rutinoscorbin 25 mg + 100 mg

Rutinoscorbin, zawierający 25 mg rutozydu i 100 mg kwasu askorbinowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Kwas askorbinowy zwiększa wchłanianie żelaza z przewodu pokarmowego, co wymaga monitorowania stężenia żelaza u pacjentów jednocześnie suplementujących preparaty żelaza. Dawki kwasu askorbinowego powyżej 2 g/dobę mogą nasilać wchłanianie glinu, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością nerek, dlatego stosowanie preparatów zobojętniających zawierających glin razem z Rutinoscorbinem jest niewskazane. U pacjentów leczonych deferoksaminą, zwłaszcza z hemochromatozą lub talasemią, kwas askorbinowy może nasilać toksyczne działanie żelaza na mięsień sercowy, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji serca. Ponadto, kwas askorbinowy może zaburzać wchłanianie przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego (ASA) i nasilać jego działania niepożądane na błonę śluzową żołądka.
błona śluzowa żołądka, deferoksamina, disulfiram, działanie kardiotoksyczne, idiopatyczna hemochromatoza, interakcja farmakologiczna, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kumarynowy lek przeciwzakrzepowy, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, paracetamol, parametr krzepnięcia krwi, pH moczu, preparat żelaza, reabsorpcja, rutozyd, suplementacja żelaza, talasemia, terapia antyalkoholowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calsiosol 95,5 mg/ml

Preparat Calsiosol zawiera wapń glukonian w stężeniu 95,5 mg/ml, co odpowiada 0,21 mmol jonów wapnia na 1 ml roztworu, a całkowita zawartość wapnia, uwzględniająca również wapń pochodzący z substancji pomocniczej (wapnia cukrzanu), wynosi 0,22 mmol/ml. Podanie parenteralne eliminuje etap wchłaniania jelitowego, umożliwiając bezpośrednie włączenie jonów wapnia do puli pozakomórkowej, skąd są one szybko transportowane do tkanki kostnej. W osoczu wapń występuje w trzech formach: 45-50% w postaci zjonizowanej (aktywnej fizjologicznie), 40-50% związanej z białkami (głównie albuminą) oraz w formie kompleksów z anionami. Stężenie wapnia w surowicy jest modulowane przez stany kwasowo-zasadowe oraz poziom białek osocza, co ma istotne znaczenie kliniczne przy interpretacji wyników laboratoryjnych.
albumina, bariera łożyskowa, diuretyk tiazydowy, droga parenteralna, farmakokinetyka wapnia, gruczoł potowy, hiperproteinemia, hipoproteinemia, hormon wzrostu, jon wapnia, kalcytonina, kanalik kręty, kłębuszek nerkowy, kompleks z anionami, kwasica, niewydolność nerek, parathormon, pętla Henlego, płyn pozakomórkowy, płyn wewnątrzkomórkowy, postać zjonizowana, reabsorpcja, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie wapnia, tkanka kostna, tworzenie kości, wapń glukonianu, wapń związany z białkami, wiązanie z białkami, witamina D, wstrzyknięcie, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zasadowica
Leksykon substancji czynnych
Kwas mykofenolowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas mykofenolowy (MPA), stosowany w postaci mykofenolanu sodu w lekach immunosupresyjnych takich jak Marelim i Myfortic, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (72%) i znacznym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (93% u pacjentów z cyklosporyną). Tmax wynosi około 1,5-2 godziny, choć u 10% pacjentów obserwuje się opóźnienie do kilku godzin, bez wpływu na AUC. Farmakokinetyka MPA jest liniowa w zakresie dawek 180-2160 mg. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku nie zmienia AUC, ale obniża Cmax o 33% i wydłuża tmax o 3-5 godzin, co może powodować nakładanie się okresów wchłaniania kolejnych dawek. Objętość dystrybucji wynosi 50 l, a MPA i jego metabolit MPAG wiążą się z białkami osocza w 97% i 82%. W stanach zmniejszonego wiązania białkowego (np. mocznica, hipoalbuminemia) wzrasta stężenie wolnego MPA, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
bezmocz, cyklosporyna, dekoniugacja, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, flora bakteryjna jelit, glukuronid kwasu mykofenolowego, glukuronylotransferaza, hemodializa, hipoalbuminemia, klirens, kwas glukuronowy, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, marskość wątroby, metabolizm kwasu mykofenolowego, mocznica, mykofenolan sodu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, odrzucenie przeszczepu, okres półtrwania, pierwotna marskość żółciowa, pole pod krzywą stężenia, profil wchłaniania, przeszczepienie nerki, reabsorpcja, stężenie kwasu mykofenolowego, stężenie mocznika we krwi, uszkodzenie dróg żółciowych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zincteral 45 mg Zn2+

Farmakokinetyka leku Zincteral, zawierającego 124 mg cynku siarczanu jednowodnego (odpowiadającego 45 mg jonów cynku), obejmuje wchłanianie w jelicie cienkim na poziomie 20-30% podanej dawki, z Tmax około 2 godzin po podaniu. Wchłanianie może być istotnie hamowane przez fityniany obecne w diecie, które tworzą nierozpuszczalne kompleksy z cynkiem. Po absorpcji cynk wiąże się z metalotioneiną w enterocytach. Dystrybucja cynku charakteryzuje się dominującą lokalizacją wewnątrzkomórkową (99%), z magazynowaniem w elementach morfotycznych krwi, tkankach miąższowych (mięśnie, kości, skóra, nerki, wątroba, trzustka), narządach zmysłów (siatkówka) oraz układzie hormonalnym i rozrodczym (gruczoł krokowy).
albumina, alfa-2-makroglobulina, biodostępność cynku, chelatowanie, dystrybucja cynku, element morfotyczny krwi, eliminacja cynku, farmakokinetyka, fitynian, gospodarka cynkowa, jelito cienkie, jon cynku, krwinka, lokalizacja wewnątrzkomórkowa, metalotioneina, narząd miąższowy, reabsorpcja, sekrecja jelitowa, siarczan cynku jednowodny, stężenie maksymalne, surowica krwi, transferyna, wchłanianie cynku, wiązanie z białkiem osocza, właściwość farmakokinetyczna, Zincteral
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nefopam Holsten 30 mg

Nefopam chlorowodorek, substancja czynna leku Nefopam Holsten, to pochodna difenhydraminy o działaniu przeciwbólowym, klasyfikowana jako „inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe” (kod ATC: N02BG06). Tabletki zawierają 30 mg nefopamu i wykazują złożony mechanizm działania w ośrodkowym układzie nerwowym, polegający na hamowaniu reabsorpcji noradrenaliny, dopaminy, serotoniny (5-HT) oraz GABA, a także stymulacji uwalniania dopaminy i GABA. Mechanizm ten prowadzi do modulacji zstępujących szlaków serotoninergicznych, co skutkuje efektem analgetycznym. Nefopam nie wykazuje działania przeciwgorączkowego ani przeciwzapalnego, nie wpływa na syntezę prostaglandyn, co odróżnia go od NLPZ.
5-hydroksytryptofan, depresja oddechowa, difenhydramina, dopamina, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, GABA, kwas gamma-aminomasłowy, nalokson, nefopam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, noradrenalina, orfenadryna, ośrodkowy układ nerwowy, reabsorpcja, receptor opioidowy, synteza prostaglandyn, szlak serotoninergiczny, uzależnienie lekowe
Leksykon substancji czynnych
Sód siarczan – Interakcje

Siarczan sodu, stosowany m.in. w preparacie Sal Vichy factitium w dawce 24,0 mg, wpływa na pH moczu poprzez alkalizację, co modyfikuje farmakokinetykę leków wydalanych przez nerki. Alkalizacja moczu zwiększa wydalanie leków o charakterze słabych kwasów (np. salicylany, barbiturany, sulfonamidy) poprzez ich jonizację i utrudnienie zwrotnego wchłaniania, co może prowadzić do obniżenia efektu terapeutycznego. Z kolei zmniejsza wydalanie leków o charakterze słabych zasad (np. amfetamina, chinina, metadon), które w środowisku alkalicznym pozostają niezjonizowane i łatwiej ulegają reabsorpcji, co może skutkować wzrostem stężenia osoczowego i ryzykiem działań niepożądanych. Dodatkowo, siarczan sodu może zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas oraz wpływać na klirens litu, co wymaga monitorowania stężenia tego leku i dostosowania dawki. Wpływ na gospodarkę wodno-elektrolitową oraz ryzyko wytrącania fosforanów wapnia również wymaga uwagi klinicznej.
alkalizacja moczu, amfetamina, barbituran, chinina, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, farmakolog kliniczny, glikokortykosteryd, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, jonizacja, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, lek moczopędny oszczędzający potas, metadon, pH moczu, reabsorpcja, Sal Vichy factitium, salicylan, siarczan sodu, sole litu, stężenie osoczowe, sulfonamid, wchłanianie zwrotne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calcium Hasco (o smaku malinowym) 115,6 mg Ca2+/5 ml

Preparat Calcium Hasco w formie syropu malinowego zawiera 115,6 mg jonów wapniowych w 5 ml, dostarczanych przez wapnia glukonolaktobionian bezwodny i wapnia laktobionian dwuwodny. Wchłanianie wapnia po podaniu doustnym wynosi około 1/3 dawki i odbywa się głównie w początkowym odcinku jelita cienkiego poprzez transport czynny, modulowany przez kalcytriol (1,25-dihydroksycholekalcyferol). W dalszych odcinkach jelita cienkiego wchłanianie zachodzi biernie i jest mniej efektywne. Stopień absorpcji jest zmienny i zależy od czynników takich jak skład diety, zapotrzebowanie organizmu oraz stan fizjologiczny (zwiększone wchłanianie u dzieci, kobiet w ciąży i w okresie laktacji). Wapń podlega dystrybucji do tkanki kostnej, płynu zewnątrzkomórkowego oraz przestrzeni wewnątrzkomórkowej, a jego homeostaza jest regulowana przez parathormon, kalcytoninę i witaminę D.
25-dihydroksycholekalcyferol, bariera łożyskowa, biodostępność wapnia, dynamiczna równowaga, fityniany, gospodarka wapniowa, homeostaza wapniowa, jelito cienkie, jony wapniowe, kalcytonina, kalcytriol, mleko kobiece, parathormon, płyn zewnątrzkomórkowy, reabsorpcja, resorpcja kostna, szczawiany, tkanka kostna, transport bierny, transport czynny, wapnia glukonolaktobionian bezwodny, wapnia laktobionian dwuwodny, wchłanianie zwrotne, witamina D, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zevtera 500 mg

Zevtera (ceftobiprol) to beta-laktamowy antybiotyk podawany w formie proleku – soli sodowej medokarilu ceftobiprolu, charakteryzujący się liniową farmakokinetyką i eliminacją głównie przez nerki. Po podaniu dawki 500 mg w 2-godzinnej infuzji dożylnej, Cmax wynosi około 29,2–33,0 µg/mL, AUC 90,0–102 µg•h/mL, a okres półtrwania około 3,1–3,3 godziny, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym dawkowaniu co 8 godzin. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~16%), objętość dystrybucji około 18 litrów oraz minimalny metabolizm wątrobowy, co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez przesączanie kłębuszkowe z częściową reabsorpcją, a około 89% dawki jest wydalane z moczem w postaci aktywnego ceftobiprolu (83%) i nieaktywnego metabolitu (5%). Skuteczność koreluje z czasem, w którym stężenie leku przekracza MIC (%T>MIC), co jest kluczowe dla optymalizacji terapii.
antybiotyk beta-laktamowy, czas powyżej MIC, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, hiperfiltracja kłębuszkowa, metabolizm wątrobowy, minimalne stężenie hamujące, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, reabsorpcja, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, transportery wychwytu wątrobowego, wiązanie z białkami osocza, współczynnik ekstrakcji, wzór Cockcrofta-Gaulta, wzór Schwartza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myfortic 360 mg

Produkt leczniczy Myfortic (360 mg kwasu mykofenolowego w postaci mykofenolanu sodu, tabletki dojelitowe) wykazuje wysoką biodostępność (72%) i znaczne wchłanianie (93%) u pacjentów po przeszczepie nerki leczonych cyklosporyną. Tmax wynosi przeciętnie 1,5-2 godziny, choć u około 10% pacjentów obserwuje się opóźnienie do kilku godzin, bez wpływu na AUC. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 180-2160 mg. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku (55 g tłuszczu, 1000 kcal) nie zmienia AUC, ale obniża Cmax o 33% i wydłuża tmax o 3-5 godzin, co może powodować nakładanie się okresów wchłaniania kolejnych dawek, jednak bez znaczenia klinicznego. Objętość dystrybucji MPA wynosi 50 l, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (MPA 97%, MPAG 82%), co ma znaczenie w stanach zmniejszonego wiązania (np. mocznica, hipoalbuminemia), zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
dekoniugacja, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, flora bakteryjna jelit, glukuronid kwasu mykofenolowego, glukuronylotransferaza, hipoalbuminemia, klirens, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, mocznica, mykofenolan sodu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, reabsorpcja, stężenie kwasu mykofenolowego, tabletka dojelitowa, wysokotłuszczowy posiłek